นกน้อยคืนรัง ตอนที่ 3

อิทธิไม่ได้ตอบโต้ เพราะอาจถูกไล่ขวิดแทนจะได้ดื่มน้ำเย็นๆ ฉ่ำๆ เลยไม่เสี่ยงดีกว่า ไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว แต่บรรยากาศเมื่อยามได้พบช่างเหมือนกับว่าคุ้นเคยกันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

“ลูกวิวเหรอ...โตเป็นสาวแล้วนี่...” เมื่อเข้ามาในบ้านก็ได้เห็นว่ามีเด็กหญิงตัวเล็กนอนหลับปุ๋ยอยู่บนฟูกเล็กๆ โดยมีผ้าห่มคลุมถึงเอว เขาเคยได้ข่าวจากพ่อกับแม่ของเธอว่าหญิงสาวได้อยู่กินกับชาวต่างชาติและมีลูกสาวด้วยกัน ก็เพิ่งได้เห็นแกครั้งแรกนี่แหละ หน้าตาน่ารักน่าชังมากเลยทีเดียว

“อืม...ฉันตัดสินใจพาลูกมากะทันหัน อยู่กรุงเทพฯ ค่าครองชีพมันสูง ลูกก็ยังเล็ก เลยกลับมาตั้งหลักที่บ้านนี่แหละ ยังไม่รู้เลยว่าจะบอกพ่อกับแม่ยังไง...” เธอรินน้ำใส่แก้วแล้วนำมาให้เขาที่นั่งรออยู่ตรงโต๊ะรับประทานอาหาร

ชายหนุ่มมองรัสเซลล์แล้วเอาแต่ยิ้มเหมือนตกอยู่ในภวังค์ จนเธอต้องวางแก้วแรงๆ ให้เขารู้สึกตัว ฟังจากคำพูดแล้วก็พอจะเดาออกได้ถึงสถานะของเธอกับพ่อของรัสเซลล์ในตอนนี้ หากยังอยู่กินรักกันดีไม่มีผัวที่ไหนปล่อยให้เมียหอบลูกกลับสู่เย้าตามลำพังหรอกมั้ง

“ขอบใจ...เอ่อ...แกชื่ออะไร ลูกวิวน่ะ...” เห็นสีหน้าที่เคร่งเครียดขึ้น และน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายเขาจึงเลี่ยงที่จะถามถึงพ่อของเด็ก ด้วยสัญชาตญาณแล้วพอจะเดาออกว่าคงมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น เพราะตลอดหลายปีมานี้แม้วายาจะกลับมาบ้างแต่ก็ไม่เคยเอาลูกหรือใครมาด้วยเลย ฉะนั้นครั้งนี้คงมีเหตุผลสำคัญ แถมยังมาแบบไม่บอกไม่กล่าวให้ใครรู้ด้วย

“รัสเซลล์...แต่ฉันเรียกแกว่าริบบิ้น”

“ชื่อน่ารักสมตัว”

“น้ำไม่เย็นเท่าไหร่นะ ฉันเพิ่งเอาใส่ตู้เย็นเมื่อกี้นี่เอง” เธอนั่งลงตรงหัวโต๊ะ ในขณะที่อิทธิพยักหน้าอย่างรับรู้และยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

“จะกลับมาอยู่ตลอดไปเลยหรือเปล่าวิว...” เขาวางแก้วน้ำแล้วเอ่ยถามโดยไม่ได้มองหน้าเธอ และไม่ได้หวังว่าคำตอบจะเป็นไปอย่างที่คาดหวัง

“อืม”

เพียงได้ยินเท่านั้นก็ยิ้มออก แต่อีกฝ่ายกลับยิ่งดูหดหู่อย่างเห็นได้ชัด

“เพิ่งมาถึง...วิวอยู่กับลูกได้เหรอ ให้พี่หาใครมาอยู่เป็นเพื่อนก่อนสักพักดีไหม”

“ฉันอยู่ได้...เมื่อก่อนฉันก็อยู่ที่นี่คนเดียว ไม่เป็นไรหรอก”

“เป็นห่วง” พูดออกไปตรงๆ และมองเธออย่างตำหนิที่ไม่ยอมเชื่อฟัง

วายายักไหล่อย่างไม่ยี่หระ “ห่วงตัวเองเถอะ...ขนาดน้ำจะกินยังต้องมาขอ” พูดหยอกเขาแต่ในใจก็นึกขอบคุณอยู่นะ

“เออ...” มันน่าโมโหนัก ว่าแล้วก็หยิบแก้วกระดกดื่มน้ำที่เหลือรวดเดียวหมดก่อนวางลงไว้ที่เดิม “งั้นกลับล่ะ...อย่าเดินสุ่มสี่สุ่มห้าไปดูใครเขาฉี่อีกล่ะ คนอื่นเขาไม่ได้น่ารักเหมือนของพี่หรอกนะ” สายตาหวานเชื่อมมองเธออย่างจงใจพลางยิ้มร่า จึงโดนหญิงสาวกำหมัดทุบไหล่ไปทีหนึ่ง

“ทะลึ่ง! จะไปก็รีบๆ เลยไป!” วายาโวยวายไล่หลังคนตัวใหญ่ที่เดินหัวเราะลิ่วๆ ออกไปจากบ้านของเธอ พลัน...ความน่ารักที่เขาว่าก็ผุดขึ้นมาในหัวเป็นชิ้นเป็นอัน และใหญ่ด้วย...อุตส่าห์ลืมไปแล้วเชียว!!

วันรุ่งขึ้นวายาพาลูกไปที่บ้านตากับยาย ท่านทั้งสองแปลกใจเมื่อได้เห็นเธอ ถึงกับลนลานคอยหาน้ำหาขนมมาปรนเปรอหลานเป็นการใหญ่ หญิงสาวจึงได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พวกท่านฟัง ทั้งการเลิกรากับสามี และต้องการกลับมาอยู่ที่นี่อย่างถาวรด้วย

“ถ้าไม่รู้จะทำอะไร...ก็มาช่วยพ่อกับแม่ขายของก็ได้นะวิว เจ้าพัฒน์ก็ยุ่งอยู่กับงานที่อำเภอไม่ค่อยว่างได้อยู่บ้านหรอก” แม่อิ่มนั่งข้างๆ ลูกสาวแล้วจับมือเอาไว้อย่างให้กำลังใจ ไม่มีคำตำหนิ ไม่มีการซ้ำเติมในเรื่องที่ผ่านมาแล้วและไม่อาจแก้ไขได้ อนาคตต่างหากที่ควรวางแผนว่าควรใช้ชีวิตต่อไปด้วยกันยังไง

สำหรับคนเป็นพ่อเป็นแม่...ได้เห็นลูกกลับมาอยู่บ้านถือเป็นเรื่องดีที่สุดแล้ว

“วิวไม่อยากรบกวนพ่อกับแม่ อีกอย่างก็มีเงินเหลืออยู่อีกก้อน...ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงก็อยากหาอะไรทำเป็นของตัวเองค่ะ แต่ตอนนี้คงต้องจัดการเรื่องที่บ้านก่อน ไม่ได้กลับมาเสียนานคงต้องปรับปรุงเยอะหน่อยค่ะ” เธอยิ้มน้อยๆ ให้มารดาแล้วจับมือท่านกลับ

ความอบอุ่นแผ่ซ่านในความรู้สึก ไม่มีที่ไหนอบอุ่นเท่าบ้านเราแล้วจริงๆ นั่นแหละ...

“แม่คะตาบอกว่าหลังบ้านมีมะม่วงสุกด้วยค่ะ หนูไปเก็บมะม่วงได้ไหม” รัสเซลล์จูงมือคุณตาของแกเดินลิ่วๆ มาขออนุญาตผู้เป็นแม่

ตั้งแต่มาถึงแกก็เพลิดเพลินกับขนมในร้านจนลืมแม่ไปเลยทีเดียว ตากับยายซึ่งมีหลานคนเดียวก็ยิ่งจะตามใจ หลานสาวทำอะไรก็น่ารักน่าเอ็นดูไปหมด ขนาดทำชั้นวางของล้ม กระถางต้นไม้ตกแตก สองคนก็ยังหัวเราะอย่างมีความสุขกับความซุกซนของรัสเซลล์ ซึ่งขณะนี้มอมแมมเป็นลูกหมาตกน้ำไปแล้ว

“ริบบิ้น...ไปเล่นอะไรมาลูก ทำไมเลอะขนาดนี้ หืม...” วายาอ้าแขนร่าเรียกให้ลูกเข้าหาตัว แกปล่อยมือตาแล้วเดินต้อยๆ ไปหาแม่แต่โดยดี หญิงสาวจึงหยิบทิชชูบนโต๊ะเช็ดทำความสะอาดใบหน้าที่เปื้อนมอมเพราะกินขนมจนเลอะเทอะไปหมด

“แล้วจะดุลูกทำไมล่ะวิว...เด็กมันกินขนมก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ ตอนแกเด็กๆ ก็เหมือนกัน” พ่อแสงออกปากปกป้องหลานรักทันที เอ็ดลูกสาวเสียยกใหญ่

“วิวยังไม่ได้ว่าอะไรเลยพ่อ แค่บ่นเฉยๆ...” เธอขมวดคิ้วแล้วลอบถอนหายใจให้ความเห่อหลานเป็นที่สุดของบิดา

“เฮ้อ...แล้วจะพูดให้มันได้ประโยชน์อะไร เดี๋ยวลูกก็เป็นซึมเศร้ากันพอดี เด็กๆ น่ะ ปล่อยให้มันเล่นมันกินไปเถอะ” พ่อแสงส่ายหัวยิกๆ เคืองลูกสาวนักที่บังอาจมาบ่นหลานรักของแก

“จ้าคุณตา...แหม่ ทีตอนวิวยังเด็กพ่อดุจะตาย ไม่เห็นตามใจแบบนี้สักนิด” วายาแบะปาก เกลือกตามองบนกับความอยุติธรรม รัสเซลล์กระโดดตบมือเหยงๆ ไปหาคุณตาทันทีเมื่อแม่ทำความสะอาดใบหน้าให้เสร็จแล้ว “ตาคะไปเก็บมะม่วงกันดีกว่าค่ะ หนูอยากกินมะม่วงแล้ว” เด็กหญิงกรี๊ดกร๊าด ก็ตอนอยู่กรุงเทพฯ ไม่เห็นสนุกแบบนี้เลยนี่นา