บทที่3

จะเรียกว่าความบังเอิญก็คงไม่ใช่เสียทีเดียว เดิมทีเพราะบ้านอยู่ไกลจากโรงเรียนมาก พ่อเลยเช่าบ้านหลังนี้ให้เธอกับพี่ได้อยู่ จะได้ไม่ต้องนั่งรถไปกลับนานๆ นั่นเลยทำให้เธอมีโอกาสได้อยู่จักกับดรัณภพ พี่ชายข้างบ้านซ้ำเขายังเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของพี่ชายเธอด้วย

จนกระทั่งเกิดเรื่องนั้นขึ้นมา ความสัมพันธ์ที่ดีงามจึงค่อยๆ จางหายไป เหลือไว้แต่ความทรงจำที่เธอไม่เคยลืม และไม่มีวันลืม ว่าครั้งหนึ่งเคยใช้ชีวิตอย่างมีความสุขร่วมกันกับเขา แม้จะได้อยู่ข้างเขา ในสถานะน้องสาวเพื่อนสนิท แต่เธอก็มีความสุขในจุดยืนของตัวเอง

แค่ได้เห็นเขาอยู่ดี มีความสุข แค่นั้นเธอก็พอใจมากแล้ว จึงไม่แปลกที่เธอจะตัดสินใจซื้อบ้านข้างๆ เขา ทันทีที่เจ้าของประกาศขาย แม้จะเหนื่อยหน่อยกับยอดผ่อนในแต่ละเดือนที่สูงลิ่ว แต่มันก็คุ้มแสนคุ้มเหลือเกินที่จะได้อยู่ข้างเขาต่อในฐานะเพื่อนบ้านก็ยังดี

“แล้วนี่…มีแฟนรึยังน่ะเรา” คำถามที่ดังขึ้นทำให้ใบหน้าอ่อนหวานขับสีขึ้นเล็กน้อย ไม่ช้าก็ตอบกลับไปเบาๆ

“ไม่มีค่ะ พีชยังสนุกกับการทำงานอยู่” หรือจะพูดให้ถูกก็คือเธอยังไม่เจอใครที่จะทำให้เธอรู้สึก ‘อยากจะรัก’ ได้มากเท่ากับเขา จึงครองตัวเป็นโสดมาจนถึงทุกวันนี้ แม้ที่ผ่านมาจะมีผู้ชายมากหน้าหลายตาเข้ามาหา แต่กลับไม่มีเลยสักคนที่จะทำให้เธอหวั่นไหวได้เท่ากับคนตรงหน้าคนนี้ เขาเป็นคนเดียวที่ทำให้เธอใจสั่นทุกทีที่ใกล้

เป็นคนเดียวที่ใกล้เคียงกับคำว่า ‘รัก’ มากที่สุด!

“แบ่งเวลาออกไปหาความสุขใส่ตัวบ้าง อย่าทำแต่งานนักเลย เดี๋ยวจะกลายเป็นแบบพี่” คนที่เพิ่งจะถูกแฟนสาวคนล่าสุดบอกเลิกเอ่ยขึ้น ก่อนจะลอบมองน้องสาวของอดีตเพื่อนรักด้วยสายตาที่เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย ลองตั้งใจมองดีๆ พิณรวีก็น่ารักดีเหมือนกัน

ปากนิด จมูกหน่อย

ตรงแบบฉบับสาวไทยที่หนุ่มๆ ชื่นชอบ และเขาก็เชื่อด้วยว่าอีกฝ่ายคงมีผู้ชายมากมายเข้ามาขายขนมจีบ แต่ก็คงเป็นเธอเองที่ปิดกั้น ส่วนจะด้วยเหตุผลแบบไหนนั้นเขายังไม่กล้าพอที่จะเอ่ยถาม

“เป็นแบบพี่ชินก็ไม่ได้แย่นะคะ ทำงานเก่ง แถมยังใจดี ใครได้ไปเป็นสามีมีหวังโชคดียิ่งกว่าถูกหวย!” พิณรวีไม่ได้พูดเกิดจริงเลย แต่เป็นเขาเองเสียมากกว่าที่ชอบคิดว่าตัวเองดีไม่พอที่จะได้รับความรักจากใครสักคน ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วไม่ใช่ ไม่ใกล้เคียงเลยด้วย

หากว่ากันตามความจริงแล้ว พี่ชินของเธอเป็นผู้ชายที่ดีพร้อมเอามากๆ คนหนึ่งเลยก็ว่าได้ เธอเชื่อว่าหากเขายอมเปิดใจ คงมีผู้หญิงไม่น้อยเลยที่พร้อมจะรัก และทำให้เขามีความสุข อย่างน้อยก็มีเธอคนนึงที่อยากเป็นคนที่ว่าคนนั้น แม้จะรู้ว่าโอกาสที่จะได้รับความรักจากเขานั้นมันช่างมีอยู่น้อยนิด แต่ก็ยังอยากที่จะรักเขาอยู่ดี

“ขอบใจนะพีช ที่อยู่เป็นเพื่อนพี่คืนนี้ ขอบคุณจริงๆ” หญิงสาวยิ้มรับในคำขอบคุณที่ได้ยิน ก่อนจะใช้เวลาที่เหลือพูดคุยกันถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ต่างฝ่ายเจอะเจอมาตลอดหลายปีที่ต้องห่างไกลกัน

มันเป็นเช้าที่พิณรวีตื่นขึ้นมาอย่างมีความสุขมากกว่าวันไหนๆ ที่ล่วงเลยผ่าน เหตุคงเป็นเพราะเมื่อคืนก่อนแยกย้าย พี่ชายข้างบ้านก็ทำให้เธอต้องใจสั่นอีกครั้งเมื่ออยู่ๆ เขาก็ยื่นกุญแจบ้านอีกดอกมาให้พร้อมเอ่ยปากอนุญาตให้เธอเข้าออกบ้านได้เหมือนเดิม

แต่ถึงจะได้รับอภิสิทธิ์แบบนั้น หญิงสาวก็ไม่กล้าไปกวนใจเขามากนัก เธอทำได้แต่ชะเง้อมองดูเขาทำกิจกรรมยามเช้าผ่านม่านหน้าต่างอยู่ห่างๆ ก่อนจะหอบข้าวของเดินออกจากบ้านเมื่อถึงเวลาที่ต้องออกไปทำงานเหมือนปกติทุกวัน หากแต่สิ่งที่เหมือนจะไม่ปกติ เห็นทีจะหนีไม่พ้นตอนนี้ มีรถคันหรูสีดำจอดรออยู่บริเวนหน้าบ้าน

“ขึ้นรถสิ เดี๋ยวพี่ไปส่ง” เพราะอยากขอบคุณน้องสาวข้างบ้านที่เมื่อคืนอยู่เป็นเพื่อนกันจนดึก เช้านี้ดรัณภพเลยตั้งใจจอดรถรออีกฝ่ายอยู่ที่หน้าบ้าน ก่อนจะเอ่ยเรียกเมื่อเห็นร่างบอบบางเดินออกมา

“จะดีเหรอคะ พีชว่า…”

“ไม่ต้องว่าอะไรทั้งนั้น ขึ้นมาเร็วๆ เข้า วันนี้พี่มีประชุมเช้า” เพราะเขาว่ามาแบบนั้น เธอจึงไม่มีทางเลือกมากนัก จำต้องรีบเดินขึ้นมานั่งบนรถของเขา ก่อนจะเอ่ยขอบคุณเบาๆ เมื่ออีกฝ่ายขยับมาช่วยรัดเข็มขัดให้โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า

“ตอนเย็นเลิกงานกี่โมง เดี๋ยวพี่แวะไปรับ” ดรัณภพไม่ได้ถือสาต่อภาพใบหน้าแดงซ่านของอีกคนเท่าไหร่ ตัดสินใจเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ชิน พีชกลับเองดีกว่า อีกอย่างวันนี้พีชนัดกับเฟื่องไว้ ว่าจะไปดูหนังด้วยกันหลังเลิกงาน” คนได้ยินพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เหมือนจะจำได้ว่าเจ้าของชื่อที่ว่านั้นคือเพื่อนสาวเพียงหนึ่งเดียวของอีกฝ่าย ที่แม้จะเป็นชายแต่ใจนั้นกลับเป็นหญิงเกินร้อย

ทั้งคู่ปล่อยให้ความเงียบครอบงำต่อไปอีกพักใหญ่จนกระทั่งถึงบริษัท พิณรวีจึงยกมือขึ้นเตรียมจะไหว้ขอบคุณเขาที่อุตส่าห์มาส่ง หากแต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมานั้น กลับเป็นโทรศัพท์มือถือของเขาแทน

“อะไรเหรอคะ…”