บทที่2

ดรัณภพปล่อยให้คนกับแมวอ้วนได้กอดหอมกันจนพอใจแล้วถึงได้เรียกอีกฝ่ายมาทานข้าว แม้จะไม่ได้ร่วมโต๊ะกันมานานหลายปี แต่สำหรับเขาแล้วพิณรวียังคงเป็นน้องสาวที่น่ารักเสมอไม่เคยเปลี่ยน ท่าทีที่เขามีต่อเธอจึงเป็นธรรมชาติ ไม่ต้องปรุงแต่งมากนัก

“แล้วนี่ได้กลับไปเยี่ยมบ้านบ้างรึเปล่า” คำถามเรียบง่ายที่ดังขึ้น ทำให้ทุกสิ่งรอบกายพลันเงียบสนิทลงแทบจะทันที เป็นพิณรวีเสียเองที่ได้แต่ก้มหน้านิ่ง หากแต่สุดท้ายก็ยอมตอบไปตามความจริง

“ตั้งแต่เรียนจบ…พีชก็แยกตัวออกมาอยู่คนเดียวค่ะ นานๆ ครั้งถึงได้กลับไปเยี่ยมพ่อสักครั้ง” พ่อที่แม้จะไม่ยินดียินร้ายต่อการมีตัวตนของเธอสักเท่าไหร่ในตอนแรก แต่ท่านก็ไม่ได้ใจร้าย ปล่อยให้เธอต้องอยู่อย่างอดๆ ยากๆ แต่กับเป็นเธอเสียมากกว่าที่รู้สึกแปลกแยก ไม่คู่ควร จึงพยายามบอกตัวเองอยู่เสมอว่าให้อยู่อย่างเจียมตัว

ไม่ทำให้พ่อ กับครอบครัวที่ดีพร้อมของท่านต้องลำบากใจ…

“ดีแล้วล่ะ อย่างน้อยๆ ท่านก็เป็นพ่อเรา สู้ๆ นะ พี่เอาใจช่วย” เพราะพอจะรู้ประวัติของคนตรงหน้ามาบ้าง ดรัณภพจึงเลือกที่จะเอ่ยขึ้น พร้อมกับเอื้อมมือไปลูบหัวอีกคนเบาๆ เพื่อหวังจะให้กำลังใจคนที่ตั้งแต่รู้จักกันมา เขายังไม่เคยเห็นเธอร้องไห้เสียใจเลยสักครั้ง

ไม่มีครอบครัวไหนจะสมบูรณ์แบบได้เต็มร้อย แม้แต่ครอบครัวของอดีตเพื่อนรักของเขาเองก็ด้วย เมื่ออยู่ๆ พ่อของมันก็ดันแอบไปมีบ้านเล็กอีกหลัง จนอีกฝ่ายเกิดพลาดพลั้งตั้งท้องขึ้นมา และแน่นอนว่าผลพลอยได้จากการรักไม่เลือกในครั้งนั้น ได้ถือกำเนิดกลายเป็นเด็กผู้หญิงน่ารักตรงหน้าคนนี้ อย่างที่ไม่มีใครได้ทันคาดคิด

เขาได้รู้เรื่องราวของเธอผ่านคำบอกเล่าของเพื่อนมาตลอด แม้อีกฝ่ายจะเป็นลูกที่เกิดจากเมียน้อยของพ่อ แต่นิรุตติ์กลับไปเคยรังเกียจพิณรวีเลยแม้แต่น้อย มันรักและปกป้องเธอจากแม่แท้ๆ ของตัวเองมาโดยตลอด และจนถึงตอนนี้เขาก็เชื่อว่าจะเป็นเช่นนั้นอยู่

“พี่ชิน…ยังโกรธพี่รุตอยู่ไหมคะ” พิณรวีปล่อยให้ความเงียบครอบงำรอบกายไปพักใหญ่จนในที่สุดก็ทนไม่ไหวเอ่ยถามไปตรงๆ

“แรกๆ ก็ใช่ แต่พอนานๆ ไปพี่ก็เริ่มปล่อยวางได้บ้างแล้วล่ะ มันกับฟ้าสบายดีใช่ไหม” หนนี้เธอเลือกที่จะพยักหน้าตอบรับกลับไปไม่กล้าพอที่จะเล่าเรื่องภายในบ้านของพี่ชายให้เขาได้รับรู้ โดยเฉพาะเรื่องของผู้หญิงคนนั้น คนที่ดูเหมือนว่าเขาจะยังคงรักอยู่

พูดมาถึงตรงนี้แล้ว เธอกลับรู้สึกว่าเขาให้อภัยสองคนนั้นง่ายเกินไปหน่อย แม้หนึ่งในนั้นจะเป็นพี่ชาย แต่ก็ใช่ว่าเธอจะรู้สึกดีงามกับสิ่งที่พี่ทำ ออกจะผิดหวังด้วยซ้ำเพราะไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำได้ลง

“สบายดีก็ดีแล้วล่ะ พี่จะได้หมดห่วงเรื่องสองคนนั้นสักที ว่าแต่เราเถอะ ทำงานหนักมากไปรึเปล่า ดูผอมลงกว่าเดิมตั้งเยอะ” เขาตอบ ก่อนจะถามกลับ เพราะไม่อยากวกเข้าเรื่องที่จะทำให้ใจต้องเจ็บเหมือนอย่างที่แล้วมาอีก ยอมรับว่ายังคงรู้สึกดีต่ออดีตของตัวเองอยู่เป็นพักๆ และคงจะมีแต่เวลาเท่านั้น ที่จะเยียวยาทุกสิ่งให้ดีขึ้นได้

ถ้าถามว่าทำไมยังไม่ลืม… เหตุผลก็คงเพราะม่านฟ้ากับเขามีช่วงเวลาดีๆ ร่วมกันอยู่มาก ซึ่งการที่เธอจะทิ้งเขาไปมีคนอื่น เขาโทษว่ามันเป็นความผิดของเขาเอง ที่เผลอละเลยเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ

ผลข้างเคียงจากเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต ทำให้เขาสัญญากับตัวเองว่าหากวันนึงมีโอกาสรักใครสักคน เขาจะไม่ทำพลาดแบบนั้น!

ไม่อีกแล้ว!

“พีชอยากปิดหนี้บ้านไวๆ ค่ะ เลยรับงานมาทำหลายที่” แม้ตอนแรกพ่อจะยืนยันเสียงแข็งว่าจะซื้อบ้านที่อยู่ด้วยเงินสดให้เป็นรางวัล ที่เธอสามารถคว้าเกียรตินิยมมาให้ท่านได้ภูมิใจ แต่ก็เป็นเธอเองที่ปฏิเสธท่านไป เพราะไม่อาจทนกับคำถากถางของแม่เลี้ยงได้

ซึ่งก็ไม่แปลกเลยที่อีกฝ่ายนั้นจะเกลียดเธอ เพราะเธอถือได้ว่าเป็นตราบาปเดียวในชีวิต ที่แสนจะเพียบพร้อมของท่านก็ว่าได้ นับตั้งแต่วันที่แม่เธออุ้มเธอไปประกาศตัว วันนั้นนั่นเองที่มันเปลี่ยนทุกสิ่งไปตลอดกาล…

เธอไม่รู้ว่าแม่ได้อะไรไปบ้างสำหรับการยอมยกเธอให้กับพ่อ แต่นับตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ เธอก็ไม่มีโอกาสได้เจอหน้าท่านอีกเลย

แม้จะเกิดมาท่ามกลางความเกลียดชัง แต่ด้วยความรักที่พี่ชายต่างแม่มอบให้ มันเลยทำให้เธออยู่ในบ้านหลังนั้นอย่างมีความสุขมาได้เป็นสิบๆ ปี จนกระทั่งวันที่พี่ต้องย้ายออกมาอยู่คนเดียวนั่นเอง เธอถึงตัดสินใจย้ายตามมา และสถานที่ก็คือบ้านหลังนี้