ตอนที่ 7 คิดว่าจะหนีพ้นเหรอ?

ปารมองชายหนุ่มที่ก้าวเข้ามายืนอยู่ตรงหน้า รู้สึกเสียดายที่ไม่ใช่พี่รหัสของเธอ แต่ก็รู้สึกอุ่นใจที่มีคนมาช่วย นึกว่าจะถูกรุมซะแล้ว

“แกล้งอะไรกัน เขาเรียกว่า เอ็นดู หยอกกันเล่นนิดหน่อยเท่านั้นเอง” แสงชัยพูดลอยหน้าลอยตา มองหน้านรินทร์พลางยิ้มเยาะอยู่ในสีหน้า

“กำลังถามน้องเขาอยู่ว่า ต้องการให้ช่วยอะไรไหม แกล้งตรงไหน....” อีกคนพูดต่อ ลากเสียงยืดเสียงยาว

“ปาร ไปกันเถอะ” นรินทร์ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงด้วย รีบพาน้องรหัสของเพื่อนไปจากตรงนั้น ไปนั่งรอที่ม้าหินอีกด้านหนึ่งของมุมตึกคณะคุรุศาสตร์

“เดี๋ยวพี่ไลน์ไปบอกยนตร์ให้ ว่าปารรออยู่นะ” เขากดตัวหนังสือบนโทรศัพท์สมาร์ทโฟนมียี่ห้อราคาแพงไม่น้อย

“ขอบคุณค่ะ พี่นรินทร์” ปารค่อยยิ้มออก ในใจหวังอยากจะเจอพี่รหัสของเธอวันนี้

“ว่าแต่มีอะไรกับยนตร์หรือครับ อาจารย์ชมรมอนุรักษ์เรียกคุยงานอยู่ อีกซักพักคงจะมา ปารรีบรึเปล่า” นรินทร์มองถุงสีน้ำตาลเข้มที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าเด็กสาว

“ไม่รีบค่ะ ปารรอได้”

“การ์ตูนนี่ น่ารักจังเลยนะครับ” เขามองตัวการ์ตูนที่แปะอยู่บนถุงสีน้ำตาล

เด็กสาวอมยิ้มแก้มปริ ก่อนตอบอย่างภาคภูมิใจ

“ปารวาดเองค่ะ”

“หืม...มีหัวศิลป์เหมือนกันนะ พี่นี่ไม่ได้เรื่องเลย” นรินทร์จ้องมองน้องรหัสของเพื่อนซี้ เขาชอบรอยยิ้มของเธอจัง

เขาพยายามชวนเธอพูดคุยเป็นค่าเวลาระหว่างนั่งรอ อยากทำความรู้จักเธอให้มากกว่านี้ แต่ทว่าในแววตาของเธอเหมือนจะคอยมองหาแต่ยนตร์ตลอดเวลา เธอไม่สนใจหนุ่มหล่ออย่างเขาเลย เขาสังเกตเห็นเธอมารอพบยนตร์ตั้งแต่วันก่อนแล้ว

ยนตร์มองข้อความจากไลน์ของนรินทร์ ค่อยรู้สึกสบายใจ เพราะก่อนหน้านี้ปารไลน์มาบอกว่า จะมาหา แต่เขาติดคุยเรื่องงานกับอาจารย์ชมรมอนุรักษ์อยู่ กลัวว่า ปารจะโดนพวกแสงชัยแกล้ง จึงไลน์บอกนรินทร์ให้ไปช่วย แล้วมันก็เป็นอย่างที่คาดไว้ไม่มีผิด เขาตัดสินใจไลน์บอกนรินทร์ให้บอกปารกลับไปก่อน วันนี้เป็นวันที่สามที่เธอตามง้อเขา จึงควรหลีกเลี่ยงการพบเธอ เขาต้องลบคำสบประมาทให้ได้ ที่สำคัญต้องทำลายสถิติให้เธอตามง้อเขานานกว่านั้น

“เรื่องพี่ยนตร์ปารง้อมากี่ครั้งแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ง้อง่ายจะตายไป ไม่เกินสามวันก็หายโกรธแล้ว เชื่อมือเราสิ”

คำพูดของปารดังขึ้นมาในห้วงนึก พาลหงุดหงิดขึ้นมาทันที

ปารหน้าหม่นลงเมื่อนรินทร์บอกให้เธอกลับไปก่อนไม่ต้องรอแล้ว วันนี้วันที่สามที่พยายามจะตามง้อพี่รหัส แต่เหมือนเขาไม่ยอมพบเธอเลย ได้แต่ฝากเพื่อนรักเอาของไปให้ นภาบอกว่า พี่ชายของเธอยังไม่ยอมเปิดดูด้วยซ้ำ เมื่อเขาไม่ยอมเปิดดู เธอจึงต้องหาทางพบเขา และขอโทษเขาด้วยตัวเองให้ได้ เด็กสาวถอนหายใจเบา ๆ อย่างหนักใจ แผนง้อของเธอยังไม่มีอะไรคืบหน้าเลย ทำไมครั้งนี้ถึงไม่ง้อง่ายเหมือนตอนเด็ก ๆ นะ หยิบมือถือขึ้นมากดดูข้อความที่เธอไลน์ไปหายนตร์ เขาได้แต่อ่าน แต่ไม่ยอมตอบ

“พี่คิดว่าจะหลบหน้าปารได้เหรอ”

ปารบ่นกับตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นมองรอบตัว เฮ้ย! ตายล่ะ! นี่เธอเดินอยู่ส่วนไหนของมหาลัยกันเนี่ย เดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนมาถึงตรงนี้ได้อยังไง แล้วทางออกมันไปทางไหนกันแน่! ใจแป้วทันที อย่าบอกนะ ว่าเธอกำลังหลงทาง! เธอพยายามมองหาป้ายบอกทิศทางจนเจอ แต่ทว่า ถนนทางออกมหาลัยมันชื่ออะไรนะ! ยังจำไม่ได้เลย ให้ตายสิ!

เด็กสาวถอดหายใจแล้ว ถอนหายใจอีก ไม่ได้! เธอต้องทำวิกฤตให้เป็นโอกาส ใบหน้านั้นเกิดรอยยิ้ม คิดแผนให้ยนตร์มาพบเธอได้แล้ว จึงรีบไลน์ส่งข้อความไปหายพี่รหัสว่ากำลังหลงทาง ไม่นานข้อความนั้นถูกอ่าน เขาไม่ตอบข้อความนั้น แต่กลับโทรมาหาเธอทันที

“ปารอยู่ไหนบอกพี่ซิ” เสียงจากปลายสายรีบถามอย่างร้อนใจ

สาวน้อยฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจ ก่อนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงคล้ายจะร้องไห้

“พี่ยนตร์รีบมานะ ปารไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน...” แล้วพยายามบอกลักษณะของบริเวณรอบตัว ป้ายหน้าตึก ป้ายถนน รวมทั้งซุ้มต้นไม้เลื้อยที่เธอยืนอยู่ใกล้ ๆ ด้วยใบหน้ายิ้มหน้าระรื่น ในที่สุดเขาก็หลงกลจนได้ อย่างน้อยเธอได้รู้ว่า เขายังเป็นห่วง และจะไม่ทอดทิ้งกันแน่นอน

‘พี่ยนตร์น่ารักที่สุดเลย’

ยนตร์ตัดสินใจเดินไปหาปาร แม้คิดว่า ต้องเป็นแผนให้เขาไปพบเธอ แต่หากยัยตัวยุ่งหลงทางจริง ๆ เขาจะใจดำปล่อยเธอไว้แบบนั้นได้หรือ? เขาจะสบายใจได้อย่างไร คงเป็นกังวลตลอดเวลา ว่าเธอหาทางออกได้หรือยัง เธอกลับบ้านได้ไหม เธอ...เหตุผลนานับประการวิ่งเข้ามาในสมองไม่หยุด เขาไม่อยากต้องกังวลใจแบบนั้น แม้ว่าจะต้องเสียฟอร์มยอมมาหาเธอก็ตาม และการได้อยู่ใกล้กัน อาจทำให้เขาใจอ่อนยอมคืนดีด้วยเหมือนที่ผ่านมา

“มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกปาร! คอยดู!” ยนตร์ให้กำลังใจตนเองก่อนเดินไปหาเธอ

“อ้าว! น้องปาร ยังไม่กลับอีกหรือครับ”

ปารได้ยินเสียงเรียกของชายหนุ่มจากด้านหลัง เมื่อหันกลับมาพบแสงชัยยืนอยู่ รอยยิ้มที่คิดว่าจะได้เจอพี่รหัสค่อย ๆ จางหายไปจากสีหน้า

“หลงทางหรือเปล่าครับ” เขามองเห็นเธอกำลังมองดูรอบตัวไปมาอยู่นานแล้ว

“ให้พี่ไปส่งมั้ย?” หนุ่มรุ่นพี่สาวเท้าเข้ามาใกล้เด็กสาวที่กำลังหน้าซีด รู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย

“ไม่ต้องรบกวนดีกว่า! ข้าพาไปเองได้” เสียงของยนตร์ดังขึ้น ก่อนเดินมายืนอยู่ข้างน้องรหัสของเขา

“น้องปารพี่ไปก่อนนะ มีอะไรก็เรียกพี่ได้นะครับ” แสงชัยมองยนตร์ที่ดูเป็นห่วงรุ่นน้องคนนี้เป็นพิเศษ

ปารรู้สึกถึงความไม่ลงรอยกันของทั้งสองคน ค่อยรู้สึกหายใจทั่วท้องหน่อย เมื่อคนที่เธอไม่ได้เญไปแล้ว รอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของสาวน้อย ในที่สุดเขาก็มา ได้พบเขาเสียที มาได้ทันเวลาด้วย แม้ว่าใบหน้าของคนที่ยืนอยู่จะเรียบเฉยก็ตาม

“พี่ยนตร์...ขอบคุณมากนะคะ”

“ทางออกไปทางนี้นะ” รุ่นพี่ชี้มือไปที่ป้ายตรงมุมถนน

“พี่ยนตร์นั่งรอแป๊บ ปารหิวน้ำ ไปซื้อน้ำก่อนนะ” เด็กสาวบอกให้พี่รหัสนั่งรอที่ม้านั่งยาวหน้าตึก เดินไปซื้อน้ำมาสองขวด และยื่นให้เขาขวดหนึ่ง พร้อมกับมันแกวหนึ่งถุง

“น้ำฝรั่งค่ะ”

ยนตร์มองขวดน้ำฝรั่งตรงหน้า สมัยเด็กเวลาฝรั่งในสวนสุกมากจนขายไม่ทัน เขากับเธอและนภาจะช่วยกันทำน้ำฝรั่งไว้ทาน ที่เหลือก็นำไปขาย

“พี่ลองชิมหน่อยว่า อร่อยเหมือนที่พวกเราเคยทำรึเปล่าคะ” เธอคะยั้นคะยอเมื่อเขายังนั่งนิ่งไม่ยอมยื่นมือมารับ

“ต่อไปปารไม่ต้องไปหาพี่ที่ซุ้มอีก” ยนตร์ไม่เพียงไม่รับน้ำขวดนั้น แต่ยังออกคำสั่งเสียงเข้ม เพื่อป้องกันไม่ให้เธอโดนพวกแสงชัยแกล้งอีก

ปารนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ลดมือที่ยื่นขวดน้ำฝรั่งไปตรงหน้าเขาลงช้า ๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ได้ ถ้าพี่ยอมทานน้ำฝรั่งขวดนี้ ปารจะไม่ไปหาพี่ที่ซุ้มอีกเลย”

เวลาเธอตามง้อเขาทีไร ต้องยอมทำตามเขาทุกเรื่องมาตลอด แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า จะทำตามอย่างไม่มีเงื่อนไขซะหน่อย

ยนตร์มองหน้าคนตั้งเงื่อนไข ที่เขาจำเป็นต้องยอมรับ แล้วรับน้ำฝรั่งในมือเธอมาเปิดดื่ม

“อร่อยมั้ยคะ” เธอดีใจที่เขายอมดื่มน้ำฝรั่งที่เธอให้จนได้

พี่รหัสไม่ตอบออกมาเป็นคำพูดใด แต่ตอบเธออยู่ในใจว่า มันอร่อยสู้ที่เขาและเธอเคยทำทานด้วยกันไม่ได้เลย

“พี่ทานมันแกวก่อนจะได้ใจเย็น ๆ” เธอนั่งลงข้างชายหนุ่มแล้วจิ้มมันแกวชิ้นหนึ่งส่งให้เขา

หนุ่มแว่นพยายามเบือนหน้าหนี ตอนเด็กเวลาโกรธกันปารจะตามง้อด้วยการเอาของกินมาป้อนแบบนี้ทุกที

“ทานหน่อยนะ”

“บอกว่า ไม่ไง!”

ยนตร์ปัดมือเธอออกไปห่าง ๆ จนถุงมันแกวร่วงหล่นลงพื้น เนื่องจากเขาปัดถูกมือข้างที่เธอถูกน้ำสุกี้ลวกเมื่อวันก่อน ยนตร์รีบเก็บถุงมันแกวขึ้นมา มองเห็นเธอกุมมือข้างที่เจ็บไว้

“ให้พี่ดูหน่อย” น้ำเสียงที่เข้มเมื่อครู่อ่อนลง

เด็กสาวรีบชักมือหนี เมื่ออีกฝ่ายยื่นหน้าเข้ามาใกล้