ตอนที่ 8 นี่มันหมายความว่ายังไง?

“พี่ต้องยอมกินมันแกวก่อน”

เขามองหน้าน้องรหัส เอากับเธอสิ! ยนตร์ต้องยอมจิ้มมันแกวเข้าปากจนได้ ความเป็นห่วงเธอนั้น มีมากกว่าฟอร์มที่เขาต้องรักษาเอาไว้ และรู้สึกเหมือนตนเองเป็นสาเหตุให้เธอต้องเจ็บตัว

ปารจึงยิ้มออกมาได้ แม้ว่าจะโกรธกัน แต่เขาก็ยังเป็นห่วงเธอเสมอ

“แผลเป็นยังไงบ้าง” ยนตร์ขยับใบหน้ากลับมาอยู่ในที่ตั้ง และนั่งยืดตัวตรง เมื่อรู้ตัวว่าออกอาการเป็นห่วงเธอมากเกินไป

“ดีขึ้นมากแล้ว แค่ยังเจ็บอยู่นิดหน่อยค่ะ เวลาเผลอไปโดน”

“ปารให้พี่ยนตร์นะ” เธอยื่นถุงสีน้ำตาลเข้มไปตรงหน้าพี่รหัส ในที่สุดก็ได้มอบของสิ่งนี้ให้เขาด้วยมือเธอเองซะที

ยนตร์รับถุงสีน้ำตาลไว้ในมือ

“ปารขอโทษพี่ยนตร์นะ ที่พูดไม่ดีกับพี่วันนั้น”

“ไม่ใช่ความผิดของปาร พี่มันไร้ความสามารถเอง” ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นยืน

ประโยคนั้นของเขาทำให้ปารพูดไม่ออกไปต่อไม่ถูกเลย

“กลับเถอะ เดี๋ยวจะมืดซะก่อน”

==============

“พี่ยนตร์ยังไม่กลับมาอีกเหรอเนี่ย...”

นภามองไม่เห็นรองเท้าผ้าใบคู่โตของพี่ชาย เมื่อกวาดสายตามองชั้นวางรองเท้าหน้าประตูทางเข้าหน้าบ้าน

“ค่ำแล้ว...ไปไหนของเขานะ เห็นแม่ไม่อยู่เลยเถลไถล” เด็กสาวบ่นเบา ๆ พลางถอดรองเท้าวางบนชั้นรองเท้าให้เรียบร้อย

เมื่อเดินผ่านห้องรับแขก เอะใจเล็กน้อยที่ยังเห็นถุงสีน้ำตาลเข้มสองใบอยู่ที่โต๊ะเหมือนเดิม ปารฝากเธอมาให้พี่ยนตร์ตั้งแต่วันก่อนและเมื่อวานนี้

“ใจแข็งจริง ๆ เลยพี่เรา ยังไม่ยอมเปิดดูอีกเหรอเนี่ย เดี๋ยวจะจิ๊กหนมมากินให้หมดเลย” พลางส่ายหน้าน้อย ๆ แล้วรีบเดินขึ้นบันไดเข้าห้องตัวเองที่อยู่ด้านบน

เด็กสาววางกระเป๋าผ้าไว้ข้างโต๊ะคอมพิวเตอร์ ปุ่มพาวเวอร์ใต้สติ๊กเกอร์รูปแมวคิตติ้สีชมพูถูกกดจนบุ๋มจมลงไป กดเม้าท์ที่ไอคอนโปรแกรมกล้องวงจรปิด เลือกการดูภาพวิดีโอย้อนหลัง คลิกเลือกภาพจากกล้องวงจรปิดที่เป็นช่องของห้องรับแขก

บนจอมอร์นิเตอร์ปรากฏภาพห้องรับแขก เวลาเริ่มต้นคือ ยี่สิบนาฬิกาตรง จนถึงเวลา ยี่สิบสี่นาฬิกา แล้วคลิกเม้าท์ปุ่ม play

“มาแล้ว....มาแล้ว....” นภามองเห็นภาพพี่ชายตนเองปรากฏขึ้น เขากำลังนั่งอยู่ที่โซฟายาวสีน้ำตาลเข้มในห้องรับแขก

“ปารไม่ต้องห่วงนะ เราจะติดตามสถานการณ์ให้จ้ะ เชื่อมือเราเถอะ” ริมฝีปากบางนั้นอมยิ้มน้อย ๆ แล้วจดจ่ออยู่กับภาพตรงหน้า

ยนตร์จ้องมองถุงสีน้ำตาลเข้มในมือซึ่งเป็นสีโปรดของเขา ถึงแม้ว่าเขาจะขาดการติดต่อกับปารมานานหกปีเต็ม แต่ปารยังจำได้ บนถุงด้านบน ติดด้วยโบสีน้ำตาลอ่อน มีตัวการ์ตูนเล็ก ๆ น่ารักใบหน้าอมยิ้มแปะอยู่ ตัวการ์ตูนที่ปารวาดเอง และจะใช้การ์ตูนตัวนี้ง้อให้เขาคืนดีทุกครั้งตั้งแต่ยังเด็ก เขาพลิกถุงไปมาอย่างช้า ๆ ก่อนจะโยนถุงนั้นลงบนโต๊ะรับแขก แต่แล้วกลับรีบเปลี่ยนเป็นการประคับประคองถุงนั้นไว้แทน ค่อย ๆ บรรจงวางลงบนโต๊ะตรงหน้า ราวกับกลัวว่า สิ่งที่อยู่ข้างในนั้นจะบุบเสียหายกระนั้นบนโต๊ะนั้นมีถุงสีน้ำตาลอีกใบหนึ่งวางอยู่ก่อนแล้ว

‘พี่จะไม่ยอมหายโกรธง่าย ๆ เหมือนตอนเด็ก ๆ หรอก’ เขาคิดถึงตอนเด็ก หากมีเรื่องทะเลาะกันกับปาร โกรธกันทีไร พอปารมาง้อ เขากลับหายโกรธเธออย่างง่ายดายไม่เคยโกรธเธอได้นาน ๆ ซักที

‘คิดว่าจะพูดอะไรก็ได้ แล้วก็มาขอโทษ แค่นี้พี่ก็จะหายโกรธล่ะสิ’

ครู่หนึ่งชายหนุ่มก็หยิบถุงสีน้ำตาลเข้มขึ้นมาดูอีกครั้ง ด้วยใจที่อยากรู้ว่า ข้างในนั้นมีอะไร เขายังไม่กล้าตัดสินใจเปิดออกดู เพราะกลัวจะต้องใจอ่อน อภัยให้เธอเหมือนที่ผ่านมา

‘ไม่ได้ ไม่ได้ ขืนเปิดดู ต้องใจอ่อนแน่ ๆ’

ยนตร์บอกตัวเองพร้อมกับส่ายหัวไปมา วางถุงขนมลงบนโต๊ะรับแขกอย่างเดิม แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินหนีจากโต๊ะรับแขก ไปยืนอยู่หน้าโต๊ะสูงสำหรับเป็นที่คว่ำแก้วน้ำดื่มแต่สายตาก็ยังไม่วายมองถุงสีน้ำตาลเข้มที่เขาแสนจะอยากรู้เหลือเกินว่า ข้างในนั้นมีอะไร? และบรรจุตัวหนังสือตัวผอม ๆ หัวโต ๆ ว่าอย่างไรบ้าง

ยนตร์ละสายตาจากถุงขนมอย่างช่างใจ หันมามองแก้วใสที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะสูงตรงหน้าแทน สีหน้าและแววตานั้นแสดงออกถึงความกลัดกลุ้มอยู่ไม่น้อย ตอนเป็นเด็กไม่เห็นเขาต้องคิดมากขนาดนี้เลย โกรธกันแป๊บ ๆ เดี๋ยวก็ดีกันแล้ว เดี๋ยวก็ยิ้มให้กันได้แล้ว เดี๋ยวก็หัวเราะให้กันได้แล้ว ทำไมโตแล้วต้องคิดมากขนาดนี้ด้วยนะ

“ปารไม่ได้เจอพี่เลยหกปี พี่จีบหญิงติดหรือยังละคะ ปารอยากรู้ มันเป็นความผิดของปารเหรอ”

คำพูดนั้นของยัยปารตัวแสบมันลอยขึ้นมาในสมองอีกแล้ว

‘พี่มันไม่เอาไหนเรื่องจีบสาวเลย จีบใครก็ไม่ติดซักคน’ เขาเถียงเด็กสาวอยู่ในใจ

ภาพหญิงสาวหน้าตาสวยใส ปรากฏขึ้นในสมอง อดนึกถึงเธอไม่ได้ เธอมาบอกเขาว่า เขาดีเกินไป และไม่ได้ชอบสิ่งที่เขาเป็นอยู่ แค่นั้นเอง ทำให้เขาเศร้าซึมไปเป็นเดือน

เขานี่มันไม่เอาไหนจริง ๆ ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งชอบเขาไม่ได้ พลางถอนหายใจออกเบา ๆ มือหงายแก้วที่คว่ำอยู่แล้วเทน้ำดื่มลงไปช้า ๆ

‘ถ้าพี่จีบปาร... ก็คงจะจีบไม่ติดเหมือนกันใช่มั้ย....ถึงได้พูดแบบนั้นออกมาได้’

ยนตร์สะดุ้ง! รีบสลัดความคิดนั้นออกไปทันที นี่เขากำลังคิดอะไรเนี่ย?

‘บ้า! ใครจะเอายัยเป็ดขี้แยมาเป็นแฟนได้’

ชายหนุ่มรีบวางเหยือกน้ำลงทันทีเมื่อเห็นน้ำล้นแก้วแล้ว รีบคว้าผ้าใกล้ ๆ มาเช็ดน้ำที่หกล้นแก้วออกมาจนนองพื้นโต๊ะ

และแล้วสายตาก็หันกลับไปหยุดอยู่ที่ถุงสีน้ำตาลบนโต๊ะรับแขกอีกจนได้

‘ยัยปารจะเขียนอะไรไว้ข้างในนะ’

ชายหนุ่มยังอดสงสัยไม่ได้อยู่ดี ยังอยากรู้เหลือเกิน เท้าพาเจ้าของร่างสูงโปร่งเดินไปหยุดที่หน้าโต๊ะรับแขกทรงเตี้ย แต่แล้วก็เดินกลับไปที่โต๊ะสูงที่คว่ำแก้วน้ำใหม่ เดินกลับไปกลับมาแบบนี้อยู่หลายรอบ ชายหนุ่มมีอาการเป็นอย่างนี้มาสองวันแล้ว

นภาอมยิ้ม และหัวเราะอยู่คนเดียวในท่าทางกลับไปกลับมา อาการใจลอย กับพฤติกรรมวกวนของพี่ชาย

“จะใจแข็งไปถึงไหนน้า...พี่ยนตร์” เด็กสาวพูดกับตัวเองลอย ๆ

“ก๊อก ๆ” เสียงเคาะประตูดังขึ้น

นภารีบหันกลับไปที่ประตูห้องนอน

“เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ!!” เสียงพี่ชายตะโกนเสียงดังอยู่หน้าประตูห้อง

เจ้าของห้องรีบหันกลับไปที่จอคอมพิวเตอร์ รีบปิดโปรแกรมกล้องวงจรปิด ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู

“มีอะไรหรือคะ”

“นี่มันหมายความว่าไง” ยนตร์โชว์ถุงขนมสีน้ำตาลขึ้นมาตรงหน้าน้องสาว พร้อมกับเปิดถุงขนมให้ดู ข้างในนั้นมันมีแต่ความว่างเปล่า มองเห็นแต่ถุงพลาสติกเปล่าๆ อยู่ข้างใน