ตอนที่ 19 เมื่อคู่อริไปด้วยกัน 2

“นภา...ไม่เป็นไรแล้วนะ ปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ” เขายกกระดาษคอยพัดวีให้คนหน้าซีด จับมือเธอมาบีบเบา ๆ คอยนวดมือของเธอให้คลายอาการเกร็งลง โชคดีที่เขามีประสบการณ์ตรงมาบ้าง ไม่งั้นคงตกใจมากกว่านี้ เพราะแม่ของเขาเวลาตกใจกลัวอะไรมาก ๆ จะเป็นแบบนี้เสมอ เขามองเด็กสาวตรงหน้าอย่างสงสัย เธอต้องมีอดีตที่จำฝังใจกลัวเกี่ยวกับรถหรืออุบัติเหตุ หรืออะไรซักอย่างแน่ถึงเป็นแบบนี้

คนหน้าซีดพยายามหายใจเข้าลึก ๆ ออกยาว ๆ อยู่นานจนสามารถควบคุมอารมณ์ให้เป็นปกติได้แล้ว เธอรู้สึกอับอายที่ต้องมาเป็นแบบนี้ต่อหน้าชายหนุ่ม ทำไมต้องมามีอาการต่อหน้าหมอนี่ด้วย

“ฉันรู้สึกดีขึ้นแล้ว ไม่เป็นไรแล้วล่ะ” เธอก้มหน้าบอกเขาเบา ๆ รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น อาการเกร็ง หมดเรี่ยวหมดแรงหายไปแล้ว เด็กสาวรีบขยับตัวถอยออกมาให้ห่างจากหนุ่มรุ่นพี่

“ขอบคุณพี่นรินทร์มากนะ ขอโทษที่ทำให้ตกใจ” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา มองเพื่อนของพี่ชายกำลังก้มหน้าก้มตาบีบนวดมือให้เธออย่างตั้งใจ

“ดีขึ้นมั้ย? หายแล้วแน่นะ” หนุ่มหล่อเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ

คนถูกถามพยักหน้า นรินทร์จึงละฝ่ามือออกจากมือของเด็กสาว

นภาลุกขึ้น แล้วยกหมัดชกเข้าที่ต้นแขนหนุ่มหล่อแรง ๆ ทีหนึ่ง

“โอ๊ย!”

หนุ่มหน้าใสร้องเสียงหลงเมื่อเธอกระแทกหมัดเข้าที่ต้นแขนของเขาเข้าเต็มรัก

“แบบนี้เรียกว่า หายรึยัง” นภาอมยิ้ม

นรินทร์ยังงงไม่หาย ที่อยู่ ๆ เธอก็ประเคนหมัดให้เขารับประทานซะแล้ว บทจะหายกลัวขึ้นมาก็หายเลย ไม่ขี้อ้อนขี้ออเซาะเหมือนสาว ๆ ที่เขาเคยเจอมาก่อนเลย ที่มีแต่จะคอยเกาะติดเขาแจเหมือนตังเมจนน่ารำคาญ แต่เธอไม่เป็นอย่างนั้น

“ฉันไม่เป็นไรแล้ว เข้าไปซื้อของกันเถอะค่ะ”

ทั้งคู่จึงเดินเข้าไปในร้านขายพลาสติกที่มีผลิตภัณฑ์พลาสติกมากมายหลายชนิด หลายขนาด หลายรูปแบบ หลากสีสัน มีตั้งแต่สีเรียบทึม ๆ จนถึงสีสันสดใส หรือแม้แต่ลายการ์ตูนก็มีให้เลือกมากมาย มีหลายแบบหลายลาย ตั้งเป็นแถวเป็นแนวยาวจนสุดร้านเลย

นรินทร์ยืนมองนภาเลือกดูของอย่างมีหลักการ ที่สำคัญราคาต้องเหมาะสม เธอดูคล่อง รู้งานเป็นอย่างดี เขาหยิบถังขนาดกลางสีดำขึ้นมาดู เมื่อเห็นเธอกำลังหาถังขนาดนี้อยู่ มองป้ายราคาแล้วไม่แพง ดูแข็งแรงดีด้วย

“ใบนี้ดีมั้ย”

นภาหันมามอง แล้วพิจารณาตรงขอบถังพลาสติกมีลักษณะไม่เรียบ และมีที่จับค่อนข้างใหญ่ แต่ราคาถูกมาก

“แบบนี้ไม่ดีหรอก ขอบถังมันคมอาจบาดมือได้ ที่จับใหญ่ ๆ มันทำให้ปวดมือเวลาต้องยกบ่อย ๆ”

“ขอบไม่เรียบเหมือนปากเธอหรือเปล่า” เขาอดแหย่ยัยตัวแสบไม่ได้

นภาโยนถังน้ำสีดำใส่หนุ่มปากมอมอย่างหมั่นไส้ แต่หนุ่มหล่อกลับรับได้ทันควัน เธอจึงโยนถังอีกใบตามไปทันที ถังนั้นกระดอนโดนถังที่เขาถืออยู่ก่อนจะกระเด็นไปโดนท่อนแขนของคนหนุ่ม ขอบถังบาดถูกแขนของเขาเป็นรอยลึกไม่มากแต่เลือดไหลซึมออกมา

“พี่มีผ้าเช็ดหน้ารึเปล่า เอามากดแผลไว้ก่อนสิ” เด็กสาวตกใจที่ถังไปบาดแขนเขาเข้ารีบขยับเข้าไปใกล้ชายหนุ่มพอประมาณเพื่อดูบาดแผล ซึ่งไม่ใหญ่มาก

“เอาผ้าเช็ดหน้ามากดแผลไว้สิ ผ้าเช็ดหน้าไม่ได้มีไว้ยื่นให้นางเอกเวลาร้องไห้แบบในละครนะ” เธอไม่เข้าใจว่า นางเอกในละครทำไมไม่มีใครพกผ้าเช็ดหน้าซักคนเลยหรือ? ต้องให้ผู้ชายยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ทุกทีเลย อยากจะถามจริง ๆ ว่ากล้าใช้หรือเปล่า? เธอเป็นคนหนึ่งล่ะ ที่ไม่กล้าใช้ผ้าเช็ดหน้าของผู้ชายเด็ดขาดเลย

หนุ่มหล่อหน้าใสแอบขำ มันจริงของเธอนะ มองเด็กสาวที่นั่งอยู่ซะห่าง เหมือนระมัดระวังตัวไม่เข้ามาอยู่ใกล้เขาจนเกินไปอย่างนั้นแหละ ใบหน้าของเธอใสแบบธรรมชาติไม่มีแม้แต่แป้งฝุ่น วันนี้เธอมัดผมสูงไว้ด้านหลังเป็นหางม้า เผยให้เห็นใบหน้าเอิบอิ่ม พวงแก้มเป็นสีชมพู ดวงตากลมคู่นั้นไม่มีแพขนตายาวงอน เล็บของเธอตัดสั้นเป็นสีชมพูระเรื่อ

“กดแผลไว้สิ ให้เลือดหยุด กดเองนะ ไม่กดให้หรอก”

ชายหนุ่มสะดุ้ง! รีบกดแผลตามที่เธอบอก หลังจากที่เผลอมองเธอนานเกินไป แอบงง ที่เธอให้เขากดแผลเอง ไม่เห็นเหมือนในละครเลย สาว ๆ ต้องคอยทำแผลให้สิ หนุ่มหล่ออย่างเขา มีแต่สาว ๆ จะคอยแย่งกันทำแผลให้อีกต่างหาก เธอช่างไม่เหมือนสาวคนอื่นเอาเสียเลย

“ใครจะอยากให้เธอกดให้ล่ะ ขืนให้เธอกดให้ แผลต้องเขียวช้ำหมดแน่ ๆ” นรินทร์อดแขวะใส่น้องสาวเพื่อนไม่ได้

“เลือดหยุดแล้วใช่มั้ย” นภาควานหาพลาสเตอร์ปิดแผลจากกระเป๋ากระโปรงได้อันหนึ่ง

“ไม่ต้องปิดหรอกแผลเล็ก ๆ เอง”

“ปิดเถอะน่า...กันฝุ่น แล้วก็เวลาโดนกระแทกจะได้ไม่เจ็บด้วยนะ” นภาปิดพลาสเตอร์ลงบนแผลที่ท่อนแขนซ้ายให้เขาอย่างเบามือ

“เสร็จแล้ว” เธอเงยหน้ามองหนุ่มหล่อตรงหน้า ซึ่งเขากำลังมองตรงมาเช่นกัน สายตาคมของชายหนุ่มทำให้นภารีบหลบตาทำทีเป็นมองโพยกระดาษในมือ แล้วกลับไปเลือกของต่อ