ตอนที่ 17 ยากจะปฏิเสธ

นรินทร์อึกอักอยากจะปฏิเสธ แต่ยังหาเหตุผลเด็ดดูดียังไม่ได้ จึงต้องยอมรับโดยปริยาย ในแววตานั้นมีความอึดอัดขัดเคืองซ่อนอยู่ที่เขาต้องไปกับยัยตัวแสบสองคน แทนที่จะได้เดินไปกับปาร ได้อยู่ใกล้เจ้าของรอยยิ้มสดใส ช่วยเลือกซื้อของด้วยกัน วิมานของเขาพังทลายหมดเลย หนุ่มหล่อถอนหายใจออกเบา ๆ อะไรมันช่างกลับตาลปัตรสิ้นดีเลย

‘ก็ดี!! คราวนี้จะได้จัดการยัยตัวแสบอย่างเต็มไม้เต็มมือหน่อย ไม่ต้องเกรงใจใคร เตรียมตัวนะ!! ยัยนภาเอ๊ย’ อีกความคิดหนึ่งแทรกขึ้นมาให้สมอง

“นภา...” ยนตร์อยากจะบอกน้องสาวให้ไปด้วยกัน เพราะอย่างไรเสียเขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี โดยเฉพาะเวลาต้องข้ามถนน แต่ยังไม่ทันได้พูดต่อไปน้องสาวของเขาก็พูดทับขึ้นมาทันที

“ฉันโตแล้ว ไม่เป็นไรหรอก ฉันดูแลตัวเองได้ พี่ยนตร์ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

นภาตอบพี่ชายอย่างมั่นใจ พลางเหลือบมองหนุ่มหน้าขาว ถ้าเธอไม่อยากให้พี่ชายได้ไปกับปารสองต่อสอง ไม่มีนรินทร์คอยเกะกะละก็ เธอไม่มีทางไปกับหมอนี่หรอก ดูท่าทางเขาช่างสำอาง คงจะทำงานไม่ได้เรื่อง ดีแต่หล่อไปวัน ๆ อดสบประมาทเขาอยู่ในใจไม่ได้

ยนตร์ถอนหายใจในความดื้อรั้นของน้องสาว แต่ถ้าไม่แยกกันไปคงซื้อของไม่หมดแน่ ยังอดกังวลอาการในวัยเด็กที่เธอเคยเป็นนั้น เขาไม่เคยเห็นเธอเป็นมานานมากแล้ว ตอนนี้เธออาจจะหายแล้วก็ได้

“นรินทร์ฝากภาด้วยนะ โดยเฉพาะเวลาข้ามถนน น้องข้าเพิ่งมาอยู่กรุงเทพได้ไม่กี่วัน เอง” เขารู้ดีว่าเธอยังไม่ชินกับถนนหนทางของกรุงเทพนัก แถมยังไม่ค่อยจดจำสถานที่ต่าง ๆ อีกด้วย จนมักจะหลงทางประจำเลย โดยเฉพาะเส้นทางที่ไม่เคยไปมาก่อนแบบนี้

“ห้ามทำน้องข้าหายนะ ไม่งั้น! ข้าเอาเรื่องแกแน่” ยนตร์หันไปเน้นเสียงเข้มกับเพื่อนสุดหล่อ

“เออน่ะ รู้แล้ว” คู่ซี้รับคำเพื่อนอย่างขอไปที

“ลืมบอกว่า รายการที่ข้ากากบาทไว้ไม่ต้องซื้อมานะ”

นรินทร์พยักหน้ารับเหงาหงอย อดอิจฉายนตร์ไม่ได้ที่ได้เดินไปกับปาร ทำอะไรด้วยกัน แถมได้อยู่ใกล้ชิดแบบสองต่อสองอีกต่างหาก

============

ยนตร์ยื่นกระดาษสามแผ่นให้น้องรหัส ปารมองดูรายการส่วนใหญ่นั้นเป็นพวกเครื่องเขียน พวกระดาษสี กระดาษแข็งขนาดต่างๆ และอุปกรณ์อื่น ๆ เป็นสิ่งที่ไม่เกินความสามารถของเธออยู่แล้ว

“เราจะไปที่ไหนบ้างคะ พี่ยนตร์” ปารหันมาถามพี่รหัส

“ถึงแล้วจะบอก” ยนตร์ตอบเสียงเรียบ เหมือนสีหน้าที่เรียบเฉย สายตาเขาแสร้งทำเป็นมองตรงไปข้างหน้า เหมือนไม่สนใจเธอ แต่ก็แอบหันมามองเธออย่างเงียบ ๆ แอบอมยิ้มอย่างมีความสุข ที่มีเธอเดินอยู่ข้าง ๆ เวลานี้ บางครั้งพอน้องรหัสหันมามอง เขากลับทำเป็นนิ่งเฉยเฉไฉมองอย่างอื่น เก๊กสีหน้าขรึมต่อไป แต่ก็คอยแอบมองสาวน้อยที่เดินอยู่เคียงข้างเป็นระยะ ๆ

“ขอทางหน่อยคร้าบ...” เด็กหนุ่มเข็นของหนักมาเต็มคันรถ ทำให้ผู้คนต้องเดินหลบเบียดไปทางเดียวกัน และเบียดมาหาปารที่ยังไม่ทันเห็น เพราะมัวแต่สนใจข้าวของข้างทางตามร้านรวงต่าง ๆ ยนตร์รีบโอบไหล่ปารพาหลบเข้าด้านในของฟุตบาท หลบรถเข็นคันนั้นได้ทันท่วงที

ปารอึ้งไปชั่วขณะว่าเกิดอะไรขึ้น! ทำไมเธอถึงตกอยู่ในวงแขนของชายหนุ่มเสียแล้ว มองเห็นใบหน้าของพี่รหัสนั้นอยู่ใกล้กันเพียงนิดเดียว

“เดินระวังด้วยสิ เกือบโดนรถเข็นชนแล้วเห็นมั้ย” หนุ่มแว่นดุเด็กสาวในอ้อมแขน ก่อนจะลดมือลงจากไหล่ของปาร แล้วขยับตัวห่างออกไป เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว

ปารค่อยรู้สึกหายใจได้ทั่วท้องขึ้น เมื่อชายหนุ่มถอยตัวห่างออกไปแล้ว ความงุนงง ความตกใจค่อยคลี่คลายลงเปลี่ยนเป็นอมยิ้มน้อย ๆ แทน แม้จะถูกเขาดุ แต่เธอก็รู้ว่าเขาดุไปอย่างนั้นเอง ที่แท้ก็เป็นห่วงเธออยู่ดี

เดินได้ครู่หนึ่งยนตร์หันมาบอกลูกมือ “ร้านนี้แหละ”

“พี่ยนตร์ ร้านโน้นดีกว่าค่ะ” ปารมองเห็นกระดาษสีสวยในร้านนั้น มีของเล่นตัวการ์ตูนน่ารัก ๆ ตกแต่งประดับประดาอย่างสวยงาม

“ร้านนี้ก่อน” ยนตร์เน้นเสียงเมื่อผู้ช่วยขัดคำสั่ง

ปารทำหน้ายู่เล็กน้อย ก่อนจะเดินตามยนตร์เข้าไปในร้านอย่างว่าง่าย

ยนตร์แอบอมยิ้ม ถ้าเป็นตอนที่ไม่ได้โกรธกัน ปารจะไม่ยอมตามใจเขาง่าย ๆ แบบนี้แน่นอน คงจะต้องลากเขาเข้าร้านนั้นให้ได้ไปแล้ว

“พี่ยนตร์ ร้านนี้กระดาษเกรดไม่ดี ไปร้านโน้นเถอะ” ปารยังบ่ายเบี่ยง เท้าทำท่าจะเดินออกจากร้าน

“อะไร! ยังไม่ทันดูกระดาษเลย ดู! ก่อน!” ยนตร์จับแขนปารแล้วดึงกลับมา

“เร็ว!”

“จ้ะ ไปเดี๋ยวนี้จ้ะ” ปารแกล้งฉีกยิ้มกว้าง แม้จะไม่อยากทำตามนัก แต่ก็ยอมเดินกลับไปดูกระดาษตามที่เขาบอก

‘ยอมตามใจพี่ยนตร์เฉพาะตอนนี้เท่านั้นนะ’ เด็กสาวบ่นในใจ แล้วก้มหน้าก้มตาเลือกกระดาษตามโพยกระดาษสามใบที่อยู่ในมือ

ยนตร์อมยิ้มมองปารเลือกกระดาษอยู่ข้าง ๆ อย่างมีความสุข เขาไม่เคยเธอได้นานเลย เพราะเวลาน้องรหัสมาง้อจะเป็นช่วงเวลาที่เธอน่ารักเป็นพิเศษ จะคอยดูแลเขาเป็นอย่างดี ตามใจเขาทุกอย่าง ใช้อะไรก็ทำให้ไม่งองแง ไม่อิดออด ไม่มีบ่นเลย ทำให้เขาไม่เคยโกรธเธอได้นานซักที ไม่ว่าจะเป็นสมัยที่ยังเด็ก หรือจะเป็นตอนนี้ก็ตาม เขาหายโกรธเธอ ตั้งแต่เปิดดูถุงขนมสีน้ำตาลใบแรกแล้ว แต่การหายโกรธเร็วเกินไปมันก็เสียฟอร์ม แถมยังหมั่นไส้ไม่หายที่ได้ยินปารคุยโวกับนภาว่า

“เรื่องพี่ยนตร์ปารง้อมากี่ครั้งแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ง้อง่ายจะตายไป ไม่เกินสามวันก็หายโกรธแล้ว เชื่อมือเราสิ ”

แถมยังได้ยินสาว ๆ พนันกันอีกว่า งานนี้ไม่พลาดเขาต้องหายโกรธแน่ ๆ คำพูดนั้นของปารทำให้ยนตร์ต้องเก๊กหน้าขรึมต่อไป แม้จะรู้สึกว่าเมื่อยหน้าเหลือเกินแล้ว อยากจะยิ้มกับเธอ อยากจะหัวเราะกับเธอให้สมกับที่จากกันไปนาน แต่ก็ยังกลัวเสียฟอร์มอยู่ร่ำไป

ที่สำคัญหากเขาหายโกรธเธอเมื่อไหร่ ปารคงไม่มาดูแล ไม่ตามใจ ไม่เอาใจใส่เป็นอย่างดีเหมือนอย่างตอนนี้ เขารู้สึกดีมีความสุขที่มีเธอมาเดินอยู่ข้างกันแบบนี้

“ของครบมั้ย ขาดอะไรบ้าง” ยนตร์ถามลูกมือคนโปรดเมื่อจ่ายเงินเสร็จเรียบร้อย

“เหลืออีกนิดหน่อย พวกสก็อตเทปแล้วก็กรรไกรค่ะ” ปารมองเครื่องหมายกากบาทหน้ารายการบนกระดาษในมือ

“เราฝากของไว้ที่นี่ก่อน เดี๋ยวค่อยให้นรินทร์วนรถมารับไปทีเดียวเลย เดี๋ยวไปซื้อของที่ขาดกันต่อ”

ปารหยุดยืนมองหน้าร้านกระดาษสีสวยตาละห้อย อยากจะเดินเข้าไปดู แต่พอได้ยินเสียงยนตร์เรียกจึงต้องตัดใจ เดินไปซื้อของที่ขาดต่อให้เสร็จก่อน

บนทางเท้าเต็มไปด้วยผู้คนเดินกันขวักไขว่อย่างหนาแน่น หลายคนถือข้าวของพะลุงพะลังเต็มไม้เต็มมือทั้งสองข้าง บางคนมีรถเข็นคันเล็กมาช่วยผ่อนแรงด้วย พื้นที่บนทางเท้าแคบลงไปยิ่งกว่าเดิมถ้าบริเวณนั้นมีร้านขายของกิน บางร้านเปิดเสียงเพลงซะดังเชียว ไหนจะเสียงจากรถลาบนถนนอีก บางทีคนขับขี่ใจร้อนก็กดแตรถี่ๆ หรือบางทีก็กดค้างไว้ยาวเลย ดังจนแสบแก้วหู

ปารก้มลงมองกระดาษในมือ แล้วนับรายการที่ยังขาดอยู่นั้นมีกี่รายการ พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ทันเห็นชนเข้ากับหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง ข้าวของของหญิงคนนั้นหล่นกระจายลงบนพื้น ปารจึงรีบขอโทษแล้วก้มลงช่วยเก็บของให้ เมื่อปารลุกขึ้นมา เธอมองไม่เห็นพี่รหัสเสียแล้ว ปารพยายามเดินแทรกตัวเองเบียดผู้คนตามไป พยายามชะเง้อคอมองหาเขา พยายามกวาดสายตาไปรอบ ๆ ทุกทิศทุกทางด้วยจิตใจกระวนกระวาย แต่มองหาเท่าไหร่ก็ไม่พบเขา มองเห็นแต่ผู้คนหนาแน่นเบียดเสียดกันแบบไหล่ชนไหล่

‘พี่ยนตร์...’

‘พี่ยนตร์....หาย...ไปไหน?’

‘พี่..ยนตร์...ทิ้งปารจริง ๆ เหรอ....?’