Chapter 7 เพื่อนไม่จริง

“หมอนั่นถามหายายวาแล้วฉันก็ไม่รู้จะปฏิเสธยังไง” ปารมีออกตัวแล้วหันไปพยักเพยิดกับสาวร่างเล็กอีกคน “ใช่ไหมลี”

บราลีพยักหน้ารับสีหน้าเจี๋ยมเจี้ยม ก่อนจะออกตัวอีกคน “ก็พี่เขาถามว่าทำไมยายวาไม่มา ฉันก็แค่เล่าไปว่าวาโทรมาว่าปวดหัวไม่สบายก็เลยขอตัว แต่ปาบอกว่าเมื่อคืนวาหายตัวไปกับผู้ชายไม่กลับบ้านจนแม่โทรมาตามที่ปา”

“แล้วพวกเธอจะสนใจทำไม ยายวามันทำตัวมั่วผู้ชายเอง” นุดีตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว ดวงหน้าสวยคมงอง้ำกระฟัดกระเฟียดดึงถุงมือเจ้าสาวออกทั้งสองข้างแล้วโยนลงพื้น “ไม่ได้ดั่งใจสักคน เสียแรงจริงๆ”

“พวกเราไม่ได้ตั้งใจนะหนูดี เราแค่เป็นห่วงวา” ลลนาแก้ต่างแต่ลอบยิ้มอย่างเห็นเป็นเรื่องสนุกที่ได้ป่วนคนขี้โมโหอย่างนุดีให้เต้นแร้งเต้นกาได้

“เธอไม่ให้พวกเราห่วงเพื่อนไม่ได้หรอก ฉันแอบได้ยินเธอคุยกับผู้ชายคนนั้น”

“ฉันก็เห็นพร้อมกับลี” ปารมีเสริมคำพูดบราลี

“เธอยุให้พี่ชายตัวเองพายายวาไปปู้ยี่ปู้ยำ เรารู้แต่ยังอุตส่าห์เงียบทั้งที่ติดต่อวาไม่ได้ ถ้ากรรณ์ไม่ถาม”

“ฉันก็แค่สงสารเลยแนะนำพี่ชายให้ต่างหาก” นุดีแย้งที่ถูกรุม สีหน้าหงุดหงิดแววตาแข็งกร้าว

“แนะนำเหรอ” ลลนาทะลุกลางปล้องมองแบบรู้ทัน

“ก็นั่นแหละน่า” นุดีขึ้นเสียงอีก “ทั้งที่ฉันกับกรรณ์เพิ่งผ่านพิธีเช้ามา เขายังไปถามหาทำไม จะให้ผ่านวันสำคัญไปก่อนก็ไม่ได้ พวกเธอก็เหมือนกันห่วงแต่ยายนั่นแต่ไม่คิดถึงใจฉันบ้างเลย”

“ก็ฉันไม่คิดว่ากรรณ์จะทำแบบนั้นนี่” บราลีแย้ง

ปารมีเข้ามายืนเคียงข้างแล้วพยักหน้าสนับสนุนคำพูดเพื่อน “เขายังรักยายวาอยู่นะหนูดี ไม่งั้นไม่โกรธเธอขนาดนี้หรอก”

ใช่ๆ ใครจะคิดว่ากรรณ์ยังตัดใจจากวาไม่ขาด”

“หยุดพูด!” นุดีในชุดแต่งงานฟูฟ่องกระทืบเท้าเร่า ๆ ดวงหน้าแดงก่ำด้วยน้ำตาและอารมณ์โกรธ “จำไว้ว่าพวกเธอช่วยนังวา เมื่อคืนนี้ฉันไม่น่าชวนพวกเธอไปเลย เลวที่สุด เอาค่าชุดที่พวกเธอใส่มาคืนด้วย”

สามสาวต่างไซส์มองหน้ากันเลิ่กลัก ก่อนที่สาวอวบสุดอย่างลลนาก้าวเข้ามาใกล้แล้วมองนุดีศีรษะจรดปลายเท้าแล้วพูดคำที่ทำคนฟังเต้นเร่าซ้ำแล้วซ้ำอีก

“เธอนี่มันสุดยอดเลยนะหนูดี ชุดที่พวกฉันใส่นี่ก็เพราะมางานเธอหรอกนะ”

“งั้นก็ไปเก็บกับนังวาโน่น มันทำงานฉันล่มนี่”

นุดีพาลหาเรื่อง แต่ลลนาทนไม่ไหวที่โดนกดหัวอยู่ตลอดเวลา หล่อนกระแทกเสียงใส่เจ้าสาวงานล่มโดยไม่เกรงใจอีก

“เธอก็รู้อยู่ว่าเขาสองคนคบกัน แต่เธอยังอุตส่าห์ใช้วิชามารทำให้เขามาแต่งงานด้วย มุขอะไรนะพวกเธอ” ลลนาพยักเพยิดกับอีกสองสาวแล้วพูดเองเออเอง “อ๋อ มุขวางยาให้พี่กรรณ์ขารับผิดชอบใช่ไหมยายปา”

“นั่นสิ” ปารมีกอดอกจ้องหน้าเจ้าสาวอีกคน “คนอะไรเขาไม่รักยังดื้อแพ่ง ฉันว่าเธอเจ็บตอนนี้ดีกว่าเข้าหอไปแล้วมานั่งเสียใจทีหลังอีกนะ” “นี่! ตกลงพวกเธอสองคนเข้าข้างใคร” เจ้าสาวคนงามถึงกับตะคอกใส่ก่อนจะกำหมัดแน่นจนสั่นไปหมด

“พวกเธอพอเถอะ ฉันสงสารหนูดี” บราลีปรามแล้วเข้ากอดเอวเจ้าสาวที่ตอนนี้สั่นไปทั้งตัวด้วยความโกรธ

นุดีมองเพื่อนทั้งสองที่พ่นถ้อยคำร้ายจากใจใส่หล่อนแล้วได้แต่น้ำตาไหลพราก ผิดด้วยหรือที่หล่อนรักกรรณ์มาก่อนที่ทิวาจะเข้ามา ผิดด้วยหรือที่หล่อนอยากครอบครองเขา...

ในเมื่อเขากับทิวาไม่เคยแม้แต่จะแพร่งพรายให้ใครรู้ว่าคบกันอยู่ ถ้าไม่บังเอิญที่หล่อนไปเห็นกับตาและได้รู้ว่าชายหนุ่มที่หมายปองมานานมีใจให้เด็กในบ้านที่ต่างชั้นกับหล่อนชนิดสุดขั้ว

ทิวาเป็นแค่ลูกแม่บ้านที่อาศัยบ้านท้ายสวนของครอบครัวหล่อน ไม่ได้ดีเด่หรือเชิดหน้าชูตาว่าที่อัยการหนุ่มอย่างกรรณ์ได้สักนิด แล้วหล่อนหรือจะยอมให้สองคนสานสัมพันธ์กันต่อจนถึงขั้นวางอนาคตร่วมกัน

แค่คิดก็โมโหจนทนไม่ไหว กรรณ์หรือก็ช่างใฝ่ต่ำนัก!

ร่างสูงเพรียวในชุดเจ้าสาวหันหลังก้าวฉับ ๆ ออกไปจากห้อง พอพ้นออกไปสามสาวก็นั่งลงถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกันแล้วได้แต่ส่ายหน้า

“ตกลงวิวาห์ล่มแล้วสินะคืนนี้”

คนปลอบเมื่อครู่โพล่งคำพูดเป็นคนแรก สองสาวต่างไซส์พยักหน้ารับพร้อมกัน ก่อนที่สาวอวบจะพูดต่อด้วยความหมั่นไส้

“จะเหลือเหรอ แต่ก็สมน้ำหน้าแล้ว ชอบทำตัวเป็นเจ้าหญิง สุดท้ายก็แพ้นางซินก้นครัวบ้านตัวเอง”

“พูดอะไรแบบนั้นลัล” ปารมีว่าแล้วตวัดหางตามองทางบราลีอีกคน “ตอนนี้ฉันว่ายายวาน่าเป็นห่วงที่สุด ถ้าเกิดหนูดีโกรธขึ้นมาจริง ๆ คิดดูว่าวากับแม่จะเดือดร้อนขนาดไหนเพราะเป็นสาเหตุให้ครอบครัวเจ้านายเสียหน้า แล้วยังผู้ชายคนนั้นที่พายายวาไปอีกเป็นใครที่ไหนก็ไม่รู้”

“หนูดีนะหนูดี บอกว่าให้พี่ชายไปส่งให้ไม่ต้องเป็นห่วง แต่ที่ฉันแอบได้ยินมาเป็นอีกแบบเลย”

“เออ... นั่นสิ ฉันก็ปากหนักไม่ถามเธอก่อน ไม่งั้นจะไม่ปล่อยให้วาไปกับผู้ชายคนนั้นแน่ แล้วจะทำยังไงกันดีล่ะทีนี้”

สามสาวได้แต่ครุ่นคิดหมกมุ่นอยู่ในห้อง โดยไม่ทันเห็นว่ามีคนแอบฟังอยู่และได้ยินทุกถ้อยคำ

สารินถอยหลังหมุนตัวออกจากมุมประตูก้าวออกไปจากห้องทันทีที่สามสาวลุกขึ้นเก็บสมบัติส่วนตัวตั้งท่าจะออกจากห้องหอรอร้างของเพื่อน

นึกแล้วเขาก็เป็นห่วงสาวร่วมเตียงเมื่อคืนจับใจ ป่านนี้หล่อนจะเป็นยังไง เขาไม่รู้เลยว่าทิวาเป็นเด็กในบ้านของน้องสาวเพราะไม่เคยเจอหล่อนสักครั้ง แต่ไม่ใช่เรื่องยากที่จะเข้าหานางซินก้นครัวผู้มีกลิ่นหอมเหมือนขนมหวานคนนั้น

ตอนนี้ที่สำคัญกว่าคือเขาโกรธนุดีมากที่ทำร้ายเพื่อนเพียงเพราะผู้ชายที่ไม่มีใจให้...