Chapter 5 ใจบอกว่าต้องเธอ

“แกนี่บ้าว่ะ” คมกฤชพูดจบถึงกับหลุดหัวเราะที่คาสซาโนวาหนุ่มปากว่าตาขยิบ ทำหน้าขยาดแต่ปากบอกความในใจ ท่าทางหญิงสาวที่ฝากรอยช้ำเหมือนหมีแพนด้าที่เบ้าตาเพื่อนของเขาคงไม่ธรรมดา แต่มันเรื่องอะไรถึงโดนเข้าขนาดนี้ เห็นทีต้องหลอกถามซะแล้ว...

“ฉันคงบ้าที่ชอบหล่อนเข้าแล้ว”

“โว๊ะ! กล้าพูด” คมกฤชหัวเราะชอบใจแล้วจิ้มปากตัวเองก่อนถามสิ่งที่ข้องใจ “แล้วไปทำอะไรมาถึงโดนต่อย ปกติแกกับผู้หญิงนี่ไม่เคยพลาดนี่นา ออกจะสาลิกาลิ้นทอง อ้าปากก็ตวัดงาบหญิงเข้าปากได้ทุกราย”

“แกก็เว่อร์ไป ฉันไม่ใช่หมา”

ถึงจะฉุนแต่สารินก็หลุดหัวเราะกับคำเปรียบเปรยของเพื่อน หรือเขาทำตัวร้ายกาจถึงขนาดที่เพื่อนบอกตั้งแต่เมื่อไหร่

จำได้ว่ารายล่าสุดที่พาขึ้นห้องก็แค่หญิงสาวสุดเชี่ยวคนหนึ่ง ซึ่งเขารู้ได้จากการกระทำทั้งเชิญชวนและเย้ายวน ไม่ทันถึงห้องหล่อนก็แทบถอดเสื้อผ้าออกจากเขาล่อนจ้อนต่างกับหญิงสาวคนเมื่อคืนราวฟ้ากับเหว...

ที่สำคัญระหว่างที่เขากำลังจัดการหล่อนให้นอนสบาย แต่หล่อนเองที่บอกรำคาญถอดเสื้อผ้ารัดรูปของตัวเองออกทีละชิ้น จากไม่คิดทำเรื่องอย่างว่าเขาก็คิดฉกฉวยหาโอกาสจริงตามสมองด้านเลวสั่งการ แต่หล่อนกลับนอนร้องไห้คร่ำครวญถึงคนรักราวกับกำลังจะเป็นจะตายเสียให้ได้

มันทำให้เขาหมดอารมณ์สิ้นดี...

คนอย่างสารินน่ะหรือ จะข่มเหงหญิงสาวที่เอาแต่คร่ำครวญถึงคนอื่น ไม่มีวันเสียหรอก...

หึ

“เอ้า! เงียบไปเลย เล่ามาเร็วรอฟังอยู่”

ฟังกัปตันหนุ่มเร่งเร้าแล้วสารินก็ได้แต่แค่นยิ้มนึกสมเพชตัวเองที่ใจอ่อนเพราะน้ำตาหญิงสาว

“ก็ไม่มีอะไร ฉันก็แค่จับเธอแก้ผ้าแต่ทำไม่ลงเพราะดูทรงแล้วท่าทางจะไม่เคย”

“โครตพ่อพระเลยว่ะ ไอ้เลว” คมกฤชสรรเสริญเข้าให้ “แล้วไง... เห็นรูปร่างเค้าไปถึงไหนแล้วอดใจได้นี่เก่งจนต้องคารวะแล้วนะแกเนี่ย เป็นฉันเหรอ... หึหึ”

“ทำไงได้ ฉันทำไม่ลง นอนกับผู้หญิงหลับก็เหมือนนอนกับตุ๊กตายางนั่นแหละ น่าสงสารว่ะ”

“ทำยังกะเคยกับตุ๊กตายางงั้นแหละ” คมกฤชไม่วายกระเซ้า

“ของแบบนี้จินตนาการเอาก็ได้ ข่าวต่างประเทศไง แต่งงานกับตุ๊กตายางรักเหมือนเมียพาไปไหนมาไหนอย่างกับตุ๊กตาเป็นคนงั้นล่ะ” สารินพูดพลางนึกขำ

หญิงสาวคนเมื่อคืนอวบอัดน่ารักโดนใจ ดีที่เขายั้งใจไว้ได้ก่อนจะทำให้หล่อนมัวหมองต้องมีราคีเพราะความมักง่ายของเขา แต่คิดไปก็น่าเสียดายหากหล่อนสมยอมเขาคงได้ขึ้นสวรรค์ทั้งที่ยังหายใจ

“แต่แกก็พาเธอขึ้นห้อง”

“เออ” สารินตอบเสียไม่ได้

“เลว!” กัปตันหนุ่มกระแทกเสียงล้อเลียน “เลวจนได้เรื่อง แกคงติดใจสิท่าถึงมานั่งกลุ้ม”

สารินพยักหน้ารับอย่างจำนน ถึงจะเครียดจนคิ้วผูกโบแต่เขาก็สนใจหล่อนตั้งแต่แรกเห็น รับรู้ว่าสาวน้อยคนนั้นคือเพื่อนรุ่นเดียวกับนุดี ลูกพี่ลูกน้องของเขาที่เพิ่งเรียนจบปริญญาตรี แสดงว่าหล่อนน่าจะอายุไม่เกินยี่สิบสาม น่าจะน้อยกว่าเขาสิบสามปีเป็นอย่างต่ำ

เฮ้อ! แค่คิดก็กลุ้ม...

รักแรกพบเป็นแบบนี้กระมัง ร้อนแรง วาบหวามเกินห้ามใจ อยากเข้าใกล้แต่ไม่กล้าอยากไปหาแต่ก็กลัว กลัวหล่อนจะคิดว่าเขาเลวจนไม่น่าให้อภัย

สารินถอนหายใจเฮือกครุ่นคิด อยู่มาสามสิบหกปีไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำให้เขาใจเต้นแรงได้เท่านี้มาก่อน นอกจากจะทำอะไรไม่ได้แล้ว เขายังไม่กล้าไปงานแต่งนุดีด้วยซ้ำเพราะกลัวจะเจอโจทย์ร่างเล็กแต่ทรงอวบอัดอย่างหล่อน

ร่างบึกบึนหันกลับมากระดกวิสกี้แก้วเดิมจนหมดแล้วสั่งเพิ่มอีก เขาอยากเมาให้หายกระวนกระวายที่เกือบทำร้ายหล่อนเพราะตัณหาพาไป เขาเลวจริงอย่างคมกฤชว่าจนอับหนทางแก้ตัว

ปฏิเสธไม่ได้ว่าทีแรกเขาปรารถนาหล่อน...

ทั้งดวงหน้านวลใส ริมฝีปากอิ่มสีชมพูเรื่อ ทรวงอวบสล้างที่เขาเผลอลอบมองก่อนจะได้สติและจัดแจงห่มผ้าให้หล่อนนอนหลับยาวจนถึงเช้าพร้อมกับตัวเองบนเตียงเดียวกัน แค่นี้ก็สะกดกลั้นแทบตายแล้วกว่าจะข่มตาหลับลงได้เขาต้องอัญเชิญสารพัดบทสวดเพื่อสยบความงุ่นง่านในตัว

กลิ่นหอมกรุ่นเหมือนขนมหวานจากเรือนร่างหล่อนยังทำให้เขาหวนระลึกถึงไม่คลาย หรือจะเดินหน้า...

“แล้วตกลงเธอเป็นลูกเต้าเหล่าใคร”

“ไม่รู้ รู้แค่ว่าเป็นเพื่อนเรียนของหนูดี แต่ฉันคุ้นหน้ามากเหมือนเคยเจอมาก่อน” สารินตอบหน้าเครียด พลันกระดกเหล้าอีกหมดแก้ว

คมกฤชส่ายหน้าระอาบ่นต่อ “แกนี่จริง ๆ เลยป่านนี้เด็กคงร้องไห้ขี้มูกโป่งไปแล้วมั้ง ยิ่งตื่นมาเจอสภาพแบบนั้นอีก”

“ฉันว่าจะไม่ไปงานแต่งหนูดีไม่กล้าสู้หน้าเด็กคนนั้น”

“เออ... ดี” คมกฤชกระแทกเสียงล้อเลียน “ให้เด็กเข้าใจไปเอง คิดไปเองระวังเธอไปแจ้งความว่าแกทำมิดีมิร้ายจากที่อยู่สบายจะกลายเป็นไอ้หื่นติดคุกเอา”

“เฮ้ย! เสีออย่างฉันไม่อยู่ในกรงหรอก” สารินโพล่งแล้วคอตกอีกรอบ “เสียดายยังไม่ทันปรับความเข้าใจก็โดนเสยจนนับดาว พอฟื้นมาเธอก็หายไปแล้ว”

“เอ้า! งี้ก็นางซินตัวจริงเลย” คมกฤชกระเซ้าต่อเป็นทำนองเพลง “ฝากรอยเท้าเอาไว้ ฝากรอยเท้าเอาไว้”

“ไอ้บ้า! รอยมือเว้ย ไม่ใช่รอยเท้า หุบปากไปเลยไป”

“เสียดายไม่ทิ้งรองเท้าแก้วไว้สักข้าง” กัปตันหนุ่มไม่วายกระเซ้าอีก

“ไปดีกว่า เลิกพูด”

สารินหน้าตึงลุกหนีจะเดินเข้าด้านในเคาน์เตอร์ แต่กัปตันหนุ่มรั้งให้นั่งต่อแล้วหัวเราะใส่หน้า มันทำให้คนที่ไม่เคยผิดพลาดเรื่องหญิงอย่างสารินเสียหน้าเกินทน

“ไม่ค่อยมีใครรอดเงื้อมมือเพลย์บอยอย่างแกไปได้สักคน คนนี้นอกจากจะรอดแล้วยังทำแกเจ็บจำไม่ลืมได้อีก”

“เออ... โคตรเจ็บเลย ไม่ใช่แค่หน้านะ”

กัปตันหนุ่มเลิกคิ้วทันทีที่ฟังจบแล้วยิ้มเยาะขำ“ส่วนอื่นด้วยเหรอวะ เจ๋งนี่”

“บ้านแกสิเจ๋ง”