ตอนที่3/1 คนรวยแต่เกิด

ได้รับคำตอบยืนยันดังนั้น แววตาจางลู่หลีพลันแปรเปลี่ยนมองจางจิ่นยี่ตรงหน้าตนอย่างไม่อยากเชื่อ สามปีแล้วที่พี่สาวต่างมารดาคนนี้จากบ้านไปอยู่ไกลถึงประเทศสหรัฐอเมริกา ก่อนหน้านั้นประสบอุบัติเหตุจนต้องเข้าผ่าตัดศัลยกรรม แต่นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าคนทั้งคนจะราวกับลอกหนังเกิดใหม่

“โอ้! พี่จิ่นยี่เองหรอกหรือเนี่ย หน้าสวยขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนก็เลยจำไม่ได้ หมอที่นู้นเป็นเทวดาแน่ๆ”

“ไม่ถึงขนาดนั้น” จูลี่จับน้ำเสียงแฝงกระแนะกระแหนของจางลู่หลีได้ น้องสาวคนนี้ของจิ่นยี่นิสัยตอนออกรายการโทรทัศน์หรือแสดงละครไม่เหมือนกับตัวจริงสิ้นเชิง ภาพลักษณ์น้องสาวเทพธิดามันเป็นของปลอมสินะ

“พะ…พี่จิ่นยี่” จางหลิงเล่อปล่อยมือที่เกาะชายเสื้อทันใด ด้วยความตกใจจึงพูดตะกุกตะกัก

จูลี่หันมามองเด็กชายที่ตัวเท่าเอวของเธอ แววตาอ่อนโยนไม่เสแสร้ง ฝ่ามือยื่นไปลูบศีรษะผมดกดำของจางหลิงเล่อ

“พี่เอง ถ้าเสี่ยวเล่อเป็นเด็กดีพี่ก็จะไม่ใจร้าย ไม่ต้องกลัวนะ เรียนอยู่ชั้นไหนแล้ว เชื่อฟังคุณครูหรือเปล่า”

“ยะ…อยู่ชั้นประถมที่หนึ่ง เชื่อฟัง แต่เทอมนี้สอบได้ที่สอง” เด็กชายยังพูดตะกุกตะกัก

“ที่สองเลยเหรอ เก่งมากแล้ว ไว้วันหลังพี่จะให้ของขวัญเป็นรางวัลนะ”

พี่สาวแท้ๆ กลายสภาพเป็นตอไม้ไม่มีคนสนใจ ส่วนพี่สาวครึ่งเดียวที่น้องชายหวาดกลัวมาโดยตลอดกลับเอ่ยถ้อยคำปลอบประโลมดูดี จางลู่หลีทนต่อความจอมปลอมไม่ไหวแค่นเสียงเยาะหยัน

“อุตส่าห์ทุ่มเททิ้งหน้าเก่า คงไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นคนใหม่ไปแล้วจริงๆ หรอกนะ”

กลับมาแล้วยังไงล่ะ จื้อตูไม่มีที่ว่างให้คนอย่างจางจิ่นยี่ ตำแหน่งคุณหนูใหญ่ตระกูลจางภาพลักษณ์เละเทะไม่ได้ดี วงการบันเทิงในตอนนี้ถูกลั่วเวยเวยครองหัวตารางเกือบหมด คิดจะหาทางเด่นดังเช่นอดีต ฝันกลางวันเอาเท่านั้น

“คนใหม่คนเก่า ฉันเป็นยังไงเธอก็อาศัยชื่อเสียงฉันหาแสงในวงการมาตลอดเลยนี่ ก่อนหน้านี้ยังบอกว่ารักห่วงใยพี่สาว ลับหลังกลับเป็นพวกปากหวานก้นเปรี้ยว เพราะแบบนี้หรือเปล่านะถึงได้แต่บทละครห่วยๆ การแสดงก็ห่วยแตก”

เธอมองจางลู่หลีผ่านเลนส์น้องสาวของจางจิ่นยี่มาโดยตลอด สนับสนุนอีกฝ่ายอยู่บ้าง ดูละคร ชวนคนไปโหวตเวลามีการจัดอันดับประจำปีให้ แต่ต้องยอมรับอย่างหนึ่งว่าจางลู่หลีแสดงได้ห่วยแตกขั้นเทพ ห่วยเสียเขินจะเอ่ยคำชม บทร้องไห้บทดีใจเล่นฝืดฝืนอึดอัด ถ้าไม่อาศัยชื่อเสียงจิ่นยี่กับมีนามสกุลหนุนหลัง คนอย่างจางลู่หลีมีหรือจะได้แสง

จางลู่หลีกัดฟัน น้ำเสียงกดต่ำจนเหมือนลูกสัตว์ครางขู่ “จางจิ่นยี่ คอยดูเถอะ จื้อตูไม่มีที่สำหรับคนเลวอย่างแก”

ครอบครัวจางมาพร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้งตอนมื้ออาหารเย็น คุณผู้หญิงใหญ่ซูม่านหงกำลังเล่าเรื่องที่ตนได้พูดคุยกับเหล่าคุณนายให้นายท่านใหญ่ของบ้านฟัง คนๆ นี้ดูแลตัวเองดีมากสำหรับคนอายุสี่สิบสอง ริ้วรอยร่องลึกไม่ปรากฏ ผิวพรรณกระจ่างราวกับคนพึ่งย่างเข้าเลขสามสิบ มองแล้วอ่อนวัยกว่าสามีหลายสิบปีทีเดียว

จางลู่หลีใบหน้าคลับคล้ายคลับคลามารดา เป็นคนสวยคนหนึ่ง ทว่ายังไม่โดดเด่นพอถึงขั้นใช้รูปโฉมไต่เต้าไปเป็นนางเอกได้ ในวงการบันเทิงจีนเทพธิดามากมาย ถ้าจางลู่หลีรู้จักพัฒนาฝีมือไม่เกาะชื่อเสียงพี่สาวกับตระกูลจางไปวันๆ บางทีความพยายามของเจ้าตัวอาจจะส่งให้เฉิดฉายบ้างก็เป็นได้

ส่วนจางหลิงเล่อวัยเจ็ดขวบได้ฝั่งแม่มาน้อย ได้ฝั่งพ่อมาเยอะพอสวมควร จางเจี้ยนกังเป็นอัยการฝีมือฉกาจ เมืองจื้อตูช่วงแรกเริ่มเต็มไปด้วยอิทธิพลหลากหลายสาย มาเฟียเกาะฮ่องกงซึ่งอยู่ไม่ไกลเข้ามาชิงพื้นที่ฆ่ารันฟันแกงกันไม่เว้นวัน เขาเข้ามารับตำแหน่งทำหน้าที่ตอนนั้น และยังอยู่รอดมาได้จากการถูกหมายหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

ได้มาเจอกันครบทุกคน จูลี่แม้ตอบคำถามผ่านไปได้อย่างติดขัด ในใจกลับกลัวจางเจี้ยนกังกว่าใครในครอบครัวของจิ่นยี่ แววตาของเขา ท่าทางดุเข้มเต็มไปด้วยมาดของอัยการปราบโจร ทำให้คนเกิดความวิตก ยิ่งเป็นพวกมีความผิดยิ่งร้อนตัว ถ้าถูกจับได้ว่าเข้ามาสวมรอยหลอกคน เธอว่าสิบจิ่นยี่ก็อาจจะช่วยไม่ไหว สุดท้ายต้องไปนอนเน่าตายคาคุก

จูลี่จินตนาการถึงคุกเหม็นอับอย่างทรมานคนเดียว อาหารไม่พร่องจางเจี้ยนกังมองใบหน้าใหม่ของลูกสาวอยู่เลยถามขึ้น

“ไม่ถูกปากเหรอ กินแต่อาหารประเทศอื่นนาน ลืมอาหารจีนบ้านเกิดไปแล้ว” จางเจี้ยนกังตั้งใจแซวเล่น แต่บุคลิกจริงจังของเขาไม่เอื้ออำนวย ฟังไปฟังมาความหมายเลยเหมือนตำหนิ

ซูม่านหงมองไปที่จูลี่อย่างรักใคร่ คีบปลาตุ๋นเนื้อเปื่อยยุ่ยวางลงบนชามข้าวให้ “ยี่เอ๋อร์ต้องชอบปลาตุ๋นน้ำแดงแน่”

ซูม่านหงเรียกแทนตัวจางจิ่นยี่ด้วยความเอ็นดูดุจมารดาผู้ให้กำเนิด จูลี่ชอบกินปลาเป็นชีวิตจิตใจ พอเห็นเนื้อขาวยุ่ยละลายแทบจะหลอมรวมกับข้าวสวยก็จับตะเกียบชิม รสชาติอร่อยจนแทบอยากเหาะ

“เอ๋? พี่จิ่นยี่เปิดใจลองกินเนื้อปลาแล้วเหรอคะ เมื่อก่อนพี่ไม่แตะเลยนี่” จางลู่หลีสังเกตเห็นความผิดปกติ

“เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน พอได้ลองเปิดใจกินมันก็ไม่ได้แย่” จูลี่ยังคงเอาตัวรอดไปได้ แถมคีบเนื้อปลามาวางให้จางหลิงเล่อที่นั่งข้างเธอ “เป็นเด็กต้องกินปลาเยอะๆ จะได้ฉลาดกว่าเดิม”

จางหลิงเล่อไม่ทันได้กล่าวขอบคุณ สายตาเหลือบไปเห็นแม่กับพี่สาวจ้องมาเสียก่อน จึงปิดปากลง จับตะเกียบพุ้ยข้าวกับเนื้อปลาเข้าปากไม่พูดไม่จา จูลี่ไม่ได้สนใจความเคลื่อนไหวเงียบเชียบนั้น ปลาตุ๋นอร่อยเกินไป ไม่นานเธอกับน้องชายตัวน้อยก็แทะกินจนเหลือแต่ก้าง

ซูม่านหงได้แต่มองจานปลาตุ๋นด้วยความสงสัย วันนี้เธอกำชับให้พ่อครัวทำเมนูปลาเยอะหน่อยเพื่อยั่วยุจางจิ่นยี่ให้โมโห เมื่อก่อนมีปลาบนโต๊ะอาหารไม่ได้ คุณหนูใหญ่คนนี้จะต้องโวยวายจนสามีบัลดาลโทสะด่าทอ ไปอยู่เมืองนอกสามปีเกิดอะไรขึ้นกัน ใบหน้าเปลี่ยนราวเป็นคนละคนไม่พอ นิสัยกับอาหารที่เกลียดก็เปลี่ยนไป

นี่ไม่ส่งผลดีต่อพวกเราสามแม่ลูก หากความสัมพันธ์ระหว่างจางเจี้ยนกังกับจางจิ่นยี่สมัครสมาน จางจิ่นยี่ไม่เคยชอบพวกเราสามคน สุดท้ายถึงตอนแบ่งมรดก สามีจะต้องลำเอียงยกสมบัติให้ลูกสาวที่เกิดจากเมียเก่ามากกว่าลูกๆ ของเธอ