ตอนที่2/2 กลับมาแล้ว

คล้ายกลัวเขาจะไม่เชื่อ จูลี่ชี้นิ้วย้ำให้ดูที่ใบหน้ารูปไข่ของตน ซึ่งเปลี่ยนไปจากจิ่นยี่ในอดีตราวกับเป็นคนละคน ก็แหงสิ เธอเป็นตัวปลอมนี่ คนที่เคยเห็นจิ่นยี่มาก่อนจะประหลาดใจสงสัยบ้างก็ไม่แปลก

คนขับรถไม่ได้มองเธออีก ตอบแค่ว่าเข้าใจแล้วเท่านั้นก็จดจ่อที่ถนนเบื้องหน้าต่อ จูลี่ลอบพรูลมหายใจ ทุกครั้งที่ต้องโกหกทรวงอกมันจะรู้สึกหวิวๆ มือสมัครเล่นอย่างเธอ ยิ่งต้องแนบเนียนยิ่งยาก เมื่อครู่แค่คนขับรถถามยังเหงื่อซึมหลัง แล้วถ้าเกิดเป็นคนที่สนิทกว่านั้นอย่างพ่อแม่เล่า เหล่าแฟนคลับอีก ไม่อยากจะนึกสภาพตัวเอง

จูลี่บีบมือคลายมือวนซ้ำไปมาจนสงบลง พลางบอกตัวเองว่าถอยตอนนี้เร็วเกินไป

คฤหาสน์ของตระกูลจางตั้งอยู่บนแนวชีพจรของเมืองจื้อตู แนวชีพจรนี้หมายถึงแม่น้ำเฉินสุ่ย แม่น้ำสายสำคัญสีเขียวมรกตดุจเข็มขัดหยกพาดผ่านทางตะวันตกของเมือง ผู้มีฐานะล้วนเป็นเจ้าของที่ดินและพักอาศัยอยู่ในทำเลทองฝั่งทางนี้ จื้อตูเป็นเมืองที่พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วในระยะเวลาสิบปี ผลอันเนื่องมาจากความเฟื่องฟูของวงการบันเทิงในประเทศ ฝั่งตะวันออกมีโรงถ่ายจำลองพระราชวังต้องห้ามเท่าของจริง มีป่าไม้ภูเขาสวยงามซับซ้อนทอดเป็นแนวกั้นกับเขตมณฑลกว่างตง เหมาะจะใช้เป็นโลเคชันละครจอมยุทธ์ มีวัดศักดิ์สิทธิ์ที่คนทั่วทั้งเอเชียแห่กันมาขอพร

จูลี่เคยอยากเก็บเงินเพื่อมาตามรอยซีรีย์ในดวงใจ จึงศึกษาข้อมูลคร่าวๆ ของเมืองมาประมาณหนึ่ง ถ้ามีโอกาสเธอย่อมไม่พลาดขึ้นเขาฝ่าด่านบันไดสวรรค์สามพันขั้นไปขอพรกับศาลเทพเจ้าแห่งโชคลาภแน่

ขบวนรถยนต์จอดนิ่งที่หน้าประตูทางเข้าอาคารสูงสถาปัตยกรรมสไตล์ยุโรปยุคฟื้นฟูศิลปะ คฤหาสน์ตระกูลจางโอ่งโถงโอ่อ่า แค่สนามหญ้าหน้าบ้านก็กว้างเท่ากับครึ่งสนามฟุตบอลได้ จูลี่เปิดประตูลงจากรถเอง เห็นดังนั้นเหล่าคนใช้สิบกว่าชีวิตที่มารอต้อนรับพลันม่านตาหด ทั้งประหลาดใจและตกใจ ไม่คาดว่าจะได้เห็นคุณหนูทำเช่นนี้

หญิงรับใช้ดูมีอายุได้สติกลับมา รีบเก็บสีหน้าตกตะลึงแล้วเข้าไปทักทาย “คุณหนู ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ”

ทุกคนในที่นั้นพูดตามราวกับนักเรียนกำลังท่องจำ “คุณหนู ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ”

จูลี่เลิกคิ้วโค้งขึ้นมองพวกเขา นิ้วมือจิกต้นขาลดอาการประหม่าพลางยิ้มน้อยๆ “ขอบคุณทุกคนนะ ไม่ได้กลับบ้านนาน ใครเป็นใคร ถ้าฉันเรียกชื่อไม่ถูกก็อย่าว่ากันล่ะ”

“สามปีมานี้มีคนเข้าออกอยู่บ้าง บางคนทำงานในครัวไม่ได้รับใช้ใกล้ชิดคุณหนู จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” หญิงรับใช้ที่ดูอาวุโสที่สุดพูดกับจูลี่อีกครั้ง ท่าทางการแสดงออกราวปฏิบัติกับคุณหนูตัวจริง ไม่แม้แต่จะสนใจใบหน้าใหม่ของเธอ

จิ่นยี่ไม่เคยเอารูปคนรับใช้ในบ้านให้จูลี่ดู แค่ให้จำว่าหญิงรับใช้ที่แก่ที่สุดเรียกแม่บ้านหวังพอ ส่วนชื่อไม่จำเป็นต้องสนใจ พ่อบ้านรับใช้ที่แก่ที่สุดชื่อพ่อบ้านหู และบอดี้การ์ดหล่อที่สุดชื่อฉางซา

จูลี่เดินตามแม่บ้านหวังเข้าไปด้านใน พยายามไม่ทำตัวเซ่อซ่าเพราะบ้านหลังใหญ่สุดจะอลังการตรงหน้า และไม่ลืมถามหาพ่อแม่ แม่บ้านหวังโบกมือให้คนอื่นๆ แยกย้ายกันไปทำงานขณะพูดกับจูลี่

“นายท่านมีงานด่วนจะกลับมาตอนเย็นค่ะ ส่วนคุณผู้หญิง…”

แม่บ้านหวังยังพูดไม่จบก็มีเสียงคนเอะอะลอยมาจากบนชั้นสอง หญิงสาวกับเด็กชายวิ่งตึงตังลงจากบันได มือของหญิงสาวสีหน้าดุร้ายพยายามจับตัวเด็กชาย ทว่าไม่ทัน จนความวุ่นวายลามมาข้างล่าง เด็กชายกระโดดเข้าไปซ่อนตัวอยู่ข้างหลังจูลี่ หญิงสาวคล้ายไม่ตระหนักจึงไม่สนใจ เงยหน้าขึ้นด่าคนขวางทางอย่างโกรธเกรี้ยว

“ไสหัวหลบไป! นังคนรับใช้ชั้นต่ำ”

“คุณหนูรอง มีเรื่องอะไรกันคะ เมื่อกี้วิ่งลงบันไดอันตรายมากนะคะ” แม่บ้านหวังส่งเสียงแกมเตือน

จางลู่หลีหันขวับพละความสนใจจากน้องชาย อยากด่าแม่บ้านหวังว่าอย่ามาเสนอหน้าสั่งสอน แต่ก็ไม่กล้าเพราะแม่บ้านหวังเป็นคนรับใช้ใกล้ชิดคุณพ่อ แม้แต่คุณแม่ยังทำอะไรนังแก่หนังเหนียวนี่ไม่ได้

“ฉันก็แค่สั่งสอนน้องชาย แม่บ้านหวังไม่ต้องห่วง หลิงเล่อสอบได้ที่สองของห้อง แพ้ให้บ้านตระกูลเฮ่ออีกแล้ว ในฐานะพี่สาวเขา ต้องทำหน้าที่อบรมให้จำถึงจะถูก”

จางลู่หลีหาข้ออ้าง ตามจริงเธอไม่สนใจผลการเรียนของน้องชายสักนิด ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้จางหลิงเล่อไปแกล้งคุณชายน้อยบ้านตระกูลเฮ่อที่โรงเรียน จนสร้างความไม่พอใจให้พวกเขา เธอก็คงไม่โมโหจนลงไม้ลงมือ

“เจ้านั่นล้อผมก่อน ผมไม่ผิด”

จางลู่หลีมีหรือจะฟังเข้าหู โทสะยิ่งกำเริบยกมือชี้หน้าน้องชายผ่านทางจูลี่ “เฮ่อซานล้อแกแล้วยังไงไอ้น้องชายเวร เพราะแกเลยฉันถึงต้องเสียโอกาสเป็นคุณนายน้อยเฮ่อ แทนที่แกจะช่วยฉันที่เป็นพี่สาวแท้ๆ แต่กลับโง่เง่า สุดท้ายพี่สาวแกโดนเกลียดไปด้วยเพราะพฤติกรรมเด็กสมองฝ่ออย่างแกแล้ว จางจิ่นยี่คงจะชอบใจจนขอบคุณแก รับแกเป็นน้องชายแน่”

“ผม…ฮึก! ผมไม่เอา ผมไม่อยากเป็นน้องชายของพี่จิ่นยี่”

“สายไปแล้ว รอพี่สาวใจร้ายคนนั้นกลับมา แกตายสมใจแน่” จางลู่หลียังทำท่าทำทางจะไม่ยอมหยุด

จูลี่ทนฟังสองพี่น้องทะเลาะกันมาถึงตรงนี้ รู้สึกได้ว่าน้องชายตัวน้อยทางด้านหลังหวาดกลัวจนน่าสงสารจึงเอ่ยปาก คนกำลังโกรธกับเด็กตัวเล็กๆ ไร้ทางสู้ ลงมือขึ้นมาคงต้องรองรับอารมณ์จนบาดเจ็บหนักได้

“พอได้แล้ว”

จางลู่หลีคล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นตบหน้า ความเดือดดาลเปลี่ยนทิศทางไปที่จูลี่

“แก! คนรับใช้ชั้นต่ำ แกกล้าดีมาสั่งฉันเหรอ”

จูลี่สงบนิ่งกว่ายามปกติ ไม่กลัวด้วยซ้ำเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความไม่ถูกต้อง “ทำไมจะไม่กล้าล่ะ เวลาอยู่บ้านน้องสาวพูดจาไม่เหมือนคนที่ได้รับการอบรม แต่พอออกสื่อกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเชียวนะ”

จางลู่หลีหันไปทางแม่บ้านหวัง แม่บ้านหวังพยักหน้าเป็นคำตอบ “คุณหนูรอง คุณหนูใหญ่กลับมาแล้วค่ะ”