2.1 | ฉันจะไม่ทน

ณิชาขนเสื้อผ้าเก็บใส่ตู้เสื้อผ้าตามเดิมแล้วยกกระเป๋าเดินทางไปวางไว้ที่มุมห้อง จากนั้นจึงปิดไฟแล้วกลับมาซุกตัวนอนใต้ผ้าห่มผืนบาง

ภายในห้องเย็นเฉียบด้วยเครื่องปรับอากาศแต่ร่างกายเธอกลับร้อนผ่าวเพราะสัมผัสของภควัตรยังติดตรึงอยู่ทั้งที่ริมฝีปาก ซอกคอ ทรวงอก ปลายถันและจุดเร้นลับที่ถนอมรักษาอย่างดีมาตลอดยี่สิบสี่ปี

“คนบ้า ทำกับฉันอย่างนี้ได้ยังไง” หญิงสาวคว้าหมอนข้างมาขย้ำอย่างแรงราวกับกำลังบีบคอคนที่สร้างรอยประทับหวามไหวทิ้งไว้ทั่วทุกตารางนิ้วบนผิวกาย แต่พอนึกถึงคำพูดของเขาที่บอกว่า ‘มาลองคบกันมั้ย’ มือเล็กที่บีบแน่นอย่างแค้นเคืองก็คลายลงแล้วดึงหมอนข้างเข้ามากอดก่ายพลางครุ่นคิด ถ้าเขาไม่บ้าก็ต้องเมา อยู่ดีๆ มาขอคบกับผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงชั่วโมง และถ้าเธอตอบตกลงก็คงบ้ากว่าเขาล้านเท่า

ณิชาเชื่อว่ารักแรกพบมีจริง มันเกิดขึ้นกับคู่รักหลายคู่บนโลกใบนี้ แต่สำหรับเธอกับภควัตร ไม่ใช่แน่นอน!

ภควัตรตื่นตั้งแต่เช้ามืดหรือถ้าจะพูดให้คือ ‘ยังไม่ได้นอน’ เพราะทุกครั้งที่หลับตาภาพเรือนร่างเซ็กซี่บาดจิตบาดใจของณิชาก็จะมากวนใจตลอดเวลา อีกทั้งภาพดวงตากลมใสที่มีน้ำตาเอ่อคลอหลังจากถูกเขารุกรานนั้นยิ่งทำให้รู้สึกผิด ปกติเขาไม่ใช่คนบ้ากามป่าเถื่อน แต่ไม่รู้ทำไมเมื่อคืนนี้ถึงได้ขาดความยับยั้งชั่งใจขนาดนั้น ถ้าจะโยนความผิดให้อะไรสักอย่าง เขาคงโทษว่าเป็นความผิดของเหล้าที่ธนนท์และเพื่อนอีกหลายคนคะยั้นคะยอให้ดื่มตอนที่เขาแวะไปเอากุญแจบ้านพักกับผู้เป็นเจ้าของบ้านที่ผับชื่อดังในซอยเอกมัย

ชายหนุ่มตื่นมาวิ่งที่ชายหาดเพื่อกำจัดความอยากและความรู้สึกผิดตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นดี โดยสวมเพียงกางเกงขาสั้นพิมพ์ลายกราฟฟิกสีน้ำเงินสด ส่วนท่อนบนเปิดเปลือยโชว์กล้ามเนื้อหน้าอกหนั่นแน่นและซิกซ์แพ็กที่เรียงตัวกันเป็นลอนสวย เขาวิ่งวนรอบชายหาดอยู่นานร่วมสองชั่วโมงจนเหงื่อท่วมตัวจึงกลับเข้าบ้านพัก โดยแวะขนลังเบียร์จากท้ายรถที่จอดอยู่หน้าบ้านขึ้นไปใส่ตู้เย็นด้วย

“ตื่นแล้วเหรอณิชา” ภควัตรทักทายสีหน้ายิ้มแย้มเมื่อเดินเข้ามาในห้องครัวแล้วเห็นว่าหญิงสาวกำลังยืนหันหลังล้างผักอยู่ที่อ่างล้างจาน เช้านี้เธอสวมกางเกงยีนขาสั้นที่สั้นไม่แพ้ตัวที่ใส่เมื่อคืนเข้าคู่กับเชิ้ตแขนกุดผูกปมที่เอวสีฟ้าพาสเทลดูทะมัดทะแมงปนเซ็กซี่ในแบบที่เขาชอบ

ผู้หญิงคนนี้ตรงสเปกแฟนในฝันของเขาทุกอย่าง!

ณิชาหันหน้ามาจะตอบ แต่ก็ชะงักแล้วรีบหันกลับไปก้มหน้าก้มตาล้างผักต่อพลางพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น

“ทำไมไม่ใส่เสื้อ” เธอหลับตาสะบัดหน้าอย่างแรงเพื่อขับไล่ภาพร่างกำยำเปลือยช่วงบนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแน่นตึงออกจากหัว โดยเฉพาะหัวนมสีชมพูเข้มตัดกับผิวเนื้อขาวจัดของเขาที่โดดเด่นกระแทกตาเธออย่างจัง

เธอเป็นโรคแพ้หัวนมผู้ชาย เห็นทีไรหัวนมของเธอก็จะหดเกร็ง เนื้อตัวสั่นสะท้าน เสียววาบในโพรงอกและขนก็จะลุกชันไปทั้งตัว

“ผมออกไปวิ่งมา” ภควัตรตอบขณะจัดเบียร์สามโหลใส่ตู้เย็นเตรียมไว้สำหรับดื่มตอนเคาน์ดาวน์คืนนี้ เสร็จแล้วจึงเดินไปพิงขอบเคาน์เตอร์อ่างล้างจานข้างณิชาแล้วชะโงกมองผักหลากชนิดที่หญิงสาวกำลังล้างอยู่ “คุณจะทำอะไรกิน ทำเผื่อผมด้วยนะ”

“อือ คุณออกไปก่อน เสร็จแล้วจะไปเรียก” หญิงสาวก้มหน้าบอกขณะเผลอออกแรงถูมะเขือเทศผลใหญ่ในมืออย่างแรงด้วยความประหม่าจนมันเกือบจะเละ และยิ่งคิดถึงเรื่องที่เขาทำกับเธอเมื่อคืนนี้ก็ยิ่งไม่กล้าสบตา

“เป็นอะไร ทำไมไม่มองหน้าผม หรือว่ายังโกรธเรื่องเมื่อคืนนี้อยู่” ชายหนุ่มขยับตัวเข้าไปใกล้จนผิวเปลือยที่ต้นแขนแนบชิดกัน “ผมขอโทษนะ ถ้าจะโทษว่าเป็นความผิดของใครก็ต้องเป็นผมเต็มๆ นั่นแหละ เมื่อคืนผมดื่มมานิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้เมาถึงขั้นขาดสติไม่งั้นผมคงขับรถจากกรุงเทพฯ มาถึงที่นี่ไม่ไหว”

“จะโทษว่าเป็นความผิดของฉันอีกงั้นสิ”

“เปล่า” ภควัตรตอบน้ำเสียงผ่อนคลาย “ผมขอยอมรับผิดแต่โดยดี คุณจะยกโทษให้ผมแล้วมาเริ่มต้นทำความรู้จักกันใหม่ได้มั้ย”

“อือ ถ้าคุณรู้ตัวว่าผิดฉันจะยกโทษให้ก็ได้” เธอตอบงึมงำแล้วถอยหนีไปด้านข้างหนึ่งก้าว เขาก็ขยับตัวตามไปประชิดตัวเธออีกหนึ่งก้าวเช่นกัน

“ณิชา” ชายหนุ่มเรียกชื่อเธอเสียงนุ่ม

“อะไรอีก”

“ผมไม่เคยทำแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อนนะ อาจจะเป็นเพราะคุณน่ารักเกินไปผมเลยอดใจไม่ไหว” ภควัตรพูดพลางขยับตัวไปยืนซ้อนทับทางด้านหลังของหญิงสาวร่างเล็ก ลำตัวด้านหน้าของเขาแนบชิดไปกับแผ่นหลังของเธอจนสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างกายกำยำ

“นี่คุณ ที่ตั้งเยอะจะมายืนเบียดฉันทำไม” ณิชาเบี่ยงตัวหนีแล้วรีบล้างผักอย่างรวดเร็วแล้วยกถาดผักที่ล้างเสร็จแล้วเดินหนีไปที่โต๊ะสำหรับเตรียมอาหารกลางห้องครัว เขาก็ยังตามไปยืนตัวติดกับเธอเหมือนจงใจแกล้งอีก

“เรื่องคบกัน ตกลงคุณว่าไง?”

“ไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยมาคุยกับฉัน” เธอยังคงก้มหน้าก้มตาตอบดังเดิม

ภควัตรโน้มใบหน้าลงมามองสบตากับคนตัวเล็กกว่าด้วยความสงสัย “คุณยังโกรธผมเรื่องเมื่อคืนนี้อยู่หรือกำลังอายผมกันแน่ แก้มคุณแดงเท่ามะเขือเทศแล้วรู้ตัวหรือเปล่า” เขาหยิบมะเขือเทศลูกหนึ่งขึ้นมาแนบกับแก้มใสแดงปลั่งของเธอ

“ฉันบอกให้ไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยมาคุยกันไง” เธอว่าพลางก้มหน้าหยิบแตงกวาญี่ปุ่นในถาดมาหั่นเป็นแว่นบางๆ สำหรับทำสลัดผัก

“อ๋อ...หรือว่าคุณเขินที่ผมไม่ใส่เสื้อ” พระเอกหนุ่มหัวเราะในลำคอเมื่อคิดได้ “แค่ผมถอดเสื้อคุณยังเขินจนหน้าแดงขนาดนี้ ถ้าผมแก้ผ้าคุณไม่แดงเถือกไปทั้งตัวเลยเหรอ”

“ลองมาแก้ผ้าให้ฉันเห็นสิ ฉันจะตัดฉับๆ แล้วโยนลงทะเลไปเลย” เธอยกมีดขึ้นขู่

“อย่าล้อเล่นแบบนี้สิ มันเสียววว...” เขาลากเสียงยาวอย่างทะเล้นแล้วแกล้งทำเสียงครวญครางล้อเลียนเสียงที่เธอทำเมื่อคืนนี้ “เสียวมากกก...อื้อ...”

“หยุดทำเสียงน่าเกลียดเดี๋ยวนี้เลยนะ” ณิชาสับมีดลงกลางแตงกวาญี่ปุ่นยาวใหญ่จนขาดสองท่อน

“เสียววาบเลยคุณ” ภควัตรรีบเอามือกุมเป้าปกป้องน้องชายตัวเองไว้ทันที “ผมไปอาบน้ำก่อนดีกว่า เดี๋ยวออกมาทานอาหารเช้าด้วยนะ ไปละ บาย...” พูดจบเขาก็รีบเดินถอยหลังกุมเป้าออกจากห้องครัวไปอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวสุดๆ

ณิชากลอกตามองบนพร้อมถอนหายใจอย่างสุดเซ็ง ไม่คิดเลยว่าตัวตนที่แท้จริงของซุปเปอร์สตาร์หนุ่มที่ดูเป็นสุภาพบุรุษที่สุดในโลกเวลาอยู่หน้าจอจะหื่นและกวนประสาทได้ขนาดนี้

“ฉันจะไม่ทนอยู่ร่วมบ้านกับผู้ชายคนนี้อีกแล้ว!” หญิงสาวประกาศกร้าวแล้วสับแตงกวาตรงหน้าจนละเอียดยิบ