2.2 | อย่าจับ

ณิชาแอบย่องเข้ามาในห้องนอนของภควัตรขณะที่เขากำลังอาบน้ำอยู่เพื่อหากุญแจรถที่ถูกยึดไว้ตั้งแต่เมื่อคืน แต่หาจนทั่วทุกซอกทุกมุมแล้วก็ไม่เจอ

หญิงสาวหยุดยืนอยู่กลางห้อง มองสำรวจไปรอบๆ พลางครุ่นคิดว่าเขาจะเอากุญแจรถเธอไปซ่อนไว้ตรงไหน แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับเสื้อผ้าชุดที่เขาสวมเมื่อคืนที่ถูกถอดกองไว้ข้างประตูห้องน้ำ เธอรีบเดินเข้าไปหยิบกางเกงยีนขาวยาวขึ้นมาล้วงทุกกระเป๋า แต่ก็ไม่เจอสิ่งที่ต้องการ หยิบเสื้อเชิ้ตแขนสั้นขึ้นมาสะบัดดูก็ไม่มี สุดท้ายเธอมองไปที่กางเกงชั้นในชายสีขาว กุญแจรถของเธออาจจะซุกอยู่ในนั้น มือเรียวเล็กยื่นเข้าไปใกล้จนเกือบจะถึงแล้วชักกลับอย่างรวดเร็ว ไม่กล้าจับราวกับมันเป็นของน่าขยะแขยง และทันใดนั้น ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดผลั๊วะออกมา

“เข้ามาทำอะไรในห้องผม!”

ณิชาสะดุ้งเฮือกรีบดีดตัวลุกขึ้นยืนแล้วกรีดร้องเสียงดังลั่นห้องเมื่อเห็นชายหนุ่มออกจากห้องน้ำในสภาพเปลือยกายล่อนจ้อน ท่อนเนื้ออวบหนากลางลำตัวห้อยต่องแต่งอุจาดตา

“กรี๊ด!!! ทำไมไม่นุ่งผ้าเช็ดตัวออกมา” ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้าง...มองหน้าเขา...มองหัวนมเขา...และมองความเป็นชายที่มีขนาดใหญ่กว่าแตงกวาญี่ปุ่นที่ถูกเธอสับเละเมื่อครู่นี้หลายเท่า

“ชอบเหรอ มองตาแป๋วเลย” ภควัตรยิ้มยั่วพลางเดินเข้าหา ณิชาที่ยืนตกตะลึงตาค้างอย่างเชื่องช้าราวเสื้อร้ายที่เดินเข้าหาเหยื่ออันโอชะอย่างใจเย็น “ไหนๆ คุณก็เข้ามาในห้องผมแล้ว เรามาหาอะไรสนุกๆ ทำกันดีกว่า”

“ไม่นะ...ฉันไม่ทำอะไรกับคุณทั้งนั้น” ณิชาปฏิเสธเสียงสั่น อยากวิ่งหนีแต่ขาแข็งก้าวไม่ออก ได้แต่ยกสองมือขึ้นปิดหน้าตัวเอง “ถ้าคุณทำอะไรฉัน ฉันฆ่าคุณจริงด้วย”

“ปิดหน้าปิดตาอย่างนี้จะเอามือที่ไหนมาฆ่าผม” ชายหนุ่มเดินเข้ามากระซิบที่ข้างหูของคนที่อายจนตัวแดงเถือกแล้วเดินเลยไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่วางอยู่ปลายเตียงมาพันรอบเอว

“ฉันทำได้ก็แล้วกัน” หญิงสาวพูดพลางมองผ่านร่องนิ้วเพื่อหาทางหนีทีไล่แล้วตั้งท่าจะวิ่งหนีไปที่ประตู

“เข้ามาหาผมถึงในห้องอย่าคิดว่าจะออกไปได้ง่ายๆ” ภควัตรก้าวยาวๆ ไปขวางหน้าเธอไว้ทำให้ร่างบางปะทะเข้ากับแผงอกเปลือยที่ยังเปียกชื้นอยู่อย่างจัง ปลายจมูกของคนตัวเล็กฝังลงบนอกกว้างและเผลอสูดเอากลิ่นหอมสดชื่นของครีมอาบน้ำที่ผสมกับกลิ่นกายของเขาเข้าไปจนเต็มปอด

“หอมมั้ย” ภควัตรก้มลงมองหน้าหญิงสาวที่หลับตาพริ้มซุกหน้าอยู่กับอกเขาแล้วถามยิ้มๆ

“หอม...”

“มากมั้ย”

“มาก...” ณิชาตอบอย่างเผลอไผลคล้ายตกอยู่ในหลุมเสน่ห์ของพระเอกหนุ่ม แต่พอได้สติก็รีบดีดตัวออกห่างแล้วก้มหน้าหลบสายตาเขาแบบอายๆ พลางตะโกนสั่งตัวเองในใจ

มีสติหน่อยณิชา ห้ามเผลอใจไปชอบเขาเด็ดขาด!

“ถ้าคุณชอบ ผมยอมพลีกายให้คุณดมตัวผมทุกซอกทุกมุมเลยก็ได้นะ” ภควัตรก้าวตามไปประชิดตัวหญิงสาวอีกครั้ง “แต่คุณก็ต้องให้ผมดมตัวคุณทุกซอกทุกมุมด้วยเหมือนกัน...ตกลงตามนี้นะ”

“ฉันไม่ตกลง” ณิชาถอยหลังหนีไปจนข้อพับด้านหลังชิดขอบเตียง

“หนีผมไม่พ้นหรอก” ภควัตรจับบ่าทั้งสองข้างของหญิงสาวดันให้นอนหงายลงกับเตียงแล้วทิ้งตัวตามลงไปคร่อมเหนือร่างเธอ “ผมชอบคุณจริงๆ นะ เมื่อคืนผมนอนไม่หลับทั้งคืนก็เพราะคุณ”

“คิดว่าตัวเองนอนไม่หลับคนเดียวหรือไง” เธอบอกเสียงเบาพลางเอียงหน้าหลบสายตาคมกริบของเขาที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตา

แววตาเร่าร้อนและมีเสน่ห์ของเขาทำให้ณิชาไม่เป็นตัวของตัวเอง ตั้งแต่ถูกเขากอด ถูกเขาจูบ ถูกเขาล่วงล้ำเข้ามาในร่างกาย ความรู้สึกที่มีต่อเขาก็เปลี่ยนจากคนแปลกหน้าเป็นอะไรที่วูบวาบแปลกๆ อาจดูเหมือนใจง่าย แต่เธอห้ามใจตัวเองไม่ให้รู้สึกอย่างนั้นไม่ได้จริงๆ

“คุณก็ชอบผมเหมือนที่ผมชอบคุณใช่มั้ย” เขากดปลายจมูกลงบนแก้มนุ่ม ไล้เรื่อยไปยังซอกคอ ในขณะเดียวกันมือข้างหนึ่งก็ปลดกระดุมเสื้อทุกเม็ดของเธอออกอย่างชำนาญตามด้วยการคลายปมเสื้อที่มัดไว้หลวมๆ ที่เอวด้านหน้า สาบเสื้อทั้งสองข้างถูกแหวกออก เผยให้เห็นทรวงอกกลมกลึงภายใต้บราเซียไร้แบบสายสีขาว

“ฉันไม่รู้...อื้อ...อย่าจับ...” ณิชาวางมือลงบนหลังมือใหญ่ที่นวดคลึงอยู่ที่ทรวงอกของเธอ แม้จะเป็นการสัมผัสผ่านเนื้อผ้าแต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกไปถึงไหนต่อไหน

“ถ้างั้นผมจะทำให้คุณรู้เอง” ริมฝีปากหยักสวยที่ระบายจูบไปทั่วซอกคอเลื่อนขึ้นมาประกบเรียวปากนุ่ม เขาดูดเม้มไปตามขอบโค้งอย่างใจเย็นก่อนจะแทรกปลายลิ้นเข้าไปพัวพันและดูดดึงอย่างลึกซึ้ง

หญิงสาวครางสะท้าน ผิวเนื้อร้อนผ่าวแดงระเรื่อไปทั่วทั้งใบหน้าลามไปถึงใบหู ความซ่านสยิวแล่นวาบไปทั่วโพรงอกและช่องท้อง ตอนนี้ไม่ใช่แค่พ่ายแพ้ต่อเขา แต่เธอยังพ่ายแพ้ต่อความต้องการของตัวเองอย่างราบคาบอีกด้วย