1.2 | จูบแรกกับชายแปลกหน้า - NC

“แต่แถวนี้มีบ้านพักอยู่อีกสองสามหลัง” ณิชายังลังเลใจที่จะให้เขาค้างคืนที่นี่ด้วย

“อยู่ห่างกันตั้งเยอะและอาจจะไม่มีคนอยู่” ตอนขับรถเข้ามาเขาเห็นบ้านทุกหลังปิดไฟเงียบกริบ “คุณอยู่ที่นี่มากี่วันแล้ว”

“สอง”

“แล้วเห็นใครมาป้วนเปี้ยนแถวนี้มั้ย”

“ไม่เห็น”

“นั่นไง” เขายิ้มอย่างผู้ชนะ “แสดงว่าเราจะอยู่ที่นี่กันได้อย่างสงบสุข จะไม่มีใครมาวุ่นวายกับเรา แล้วเราสองคนก็จะต่างคนต่างอยู่ รับรองว่า ไม่มีปัญหาแน่นอน”

“ตกลงคุณจะนอนกับฉัน เอ๊ย! นอนที่นี่กับฉันให้ได้เลยใช่มั้ย” ณิชารีบพูดแก้คำพูดล่อแหลมที่อาจทำให้คนฟังเข้าใจผิด

“ที่นี่มีห้องนอนตั้งสามห้อง” เขารู้ดีเพราะเคยมาพักที่นี่หลายครั้ง บ้านพักชั้นเดียวหลังนี้ปลูกอยู่บนพื้นที่ราวห้าสิบตารางวา มีห้องนอนใหญ่หนึ่งห้องซึ่งณิชาคงจะยึดไปแล้ว และห้องนอนเล็กอีกสองห้อง โถงกว้างขวางจัดเป็นพื้นที่เอนกประสงค์สำหรับดูทีวีหรือไม่ก็เล่นเกมหากมากันเป็นก๊วนแก๊ง ถัดไปเป็นห้องครัวซึ่งมีเครื่องใช้อำนวยความสะดวกครบครัน ด้านนอกมีสระว่ายน้ำ

“สรุปว่ายังไงคุณก็จะนอนที่นี่”

“ใช่” เขาพยักหน้ารับหงึกหงัก “คุณนอนห้องคุณ ผมนอนห้องผม ผมไม่แอบย่องเข้าห้องคุณแน่นอน แต่ถ้าคุณจะแอบย่องเข้าห้องผมก็ไม่มีปัญหา ผมใจกว้างอยู่แล้ว” พระเอกหนุ่มยิ้มยั่วนัยน์ตาแพรวพราวหวังจะสร้างบรรยากาศให้ผ่อนคลายขึ้นซึ่งก็ได้ผลเพราะถูกคนที่ตั้งท่าหวาดระแวงในตอนแรกแยกเขี้ยวใส่ทันที

“ฉันไม่ใช่เอฟซีคุณ ไม่ต้องมาอ่อยฉัน” ณิชาลุกพรวดพราดขึ้นเพื่อจะเดินหนีเข้าห้อง แต่ดันเหยียบไม้เบสบอลที่ถูกวางทิ้งไว้บนพื้นทำให้ล้มลงไปนอนทับภควัตรทั้งตัว

“แน่ะๆ ยังไม่ทันไรก็จะปล้ำผมซะแล้ว” ชายหนุ่มแกล้งพูดยิ้มๆ โดยที่วงแขนแข็งแกร่งทั้งสองข้างโอบอยู่รอบเอวบางของหญิงสาว

“ใครจะไปอยากทำอย่างนนั้น ต่อให้โลกนี้เหลือคุณคนเดียวฉันก็ไม่มีวันทำ” ณิชาบอกเสียงเบาด้วยความเขินอายพลางดิ้นยุกยิกแต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อย

“มีผู้หญิงตั้งเยอะที่อยากมีอะไรกับผม”

“แต่ไม่ใช่ฉัน” หญิงสาวบอกเสียงเข้มแล้วดิ้นแรงสุดชีวิตเพื่อให้หลุดจากวงแขนแข็งแกร่งของเขา “ปล่อยฉันนะ”

“ยิ่งคุณดิ้น ผมก็ยิ่งไม่อยากปล่อย”

ใครจะอยากปล่อยของดีให้หลุดมือ เนื้อตัวเธอทั้งนุ่มทั้งหอม โดยเฉพาะทรวงอกอวบที่เสียดสีอยู่กับแผงอกของเขาช่างให้ความรู้สึกที่ดีเหลือเกิน จากตอนแรกที่คิดว่าจะแค่แกล้งยั่วเล่นๆ แต่ตอนนี้เขาชักอยากจะทำอะไรๆ ขึ้นมาจริงๆ เสียแล้ว

“ตอนนี้คุณมีแฟนหรือเปล่า”

“เรื่องส่วนตัวของฉัน คุณจะอยากรู้ไปทำไม” ณิชาแปลกใจที่อยู่ๆ เขาก็ถามคำถามที่เป็นเรื่องส่วนตัวมากๆ แบบนี้

“ตอบผมมาเร็วๆ ว่ามีแฟนหรือเปล่า” เขาพูดเสียงเข้มพลางกระชับวงแขนโอบรัดคนที่ดิ้นยุกยิกอยู่บนตัวไม่หยุดให้แน่นขึ้น

“ถ้าฉันตอบแล้วคุณจะยอมปล่อยหรือเปล่า” ณิชาเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์ระหว่างเธอกับเขาชักจะไม่ปลอดภัย

“ตอบผมมาก่อนสิ”

“ไม่มี” ณิชาตัดใจตอบ

ภควัตรยิ้มมุมปากด้วยความพอใจแล้วแนบริมฝีปากลงบนเรียวปากอ่อนนุ่มส่งผลให้ดวงตากลมใสเบิกกว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้

ณิชาได้กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ปะปนอยู่ในลมหายใจของเขา รับรู้รสชาติของมันจากปลายลิ้นที่สอดแทรกเข้ามาไล้วนอยู่ภายในโพรงปากของเธอ เธออยากลุกหนีแต่ท้ายทอยถูกมือใหญ่กดตรึงไว้ ส่วนมืออีกข้างของเขาโอบรัดหลังเอวเธอไว้ไม่ให้เคลื่อนไหว

เขาทำแบบนี้กับผู้หญิงที่เจอกันไม่ถึงสิบนาทีได้ยังไง

ทั้งชีวิตณิชาเคยมีแฟนแค่คนเดียวตอนเรียนมหาวิทยาลัย แต่ก็ไม่เคยมีความสัมพันธ์ทางกายลึกซึ้ง แม้แต่จูบแบบที่ภควัตรกำลังทำก็ไม่เคย มากสุดที่ยอมก็แค่ ‘จับมือ’ เท่านั้น แต่ชายแปลกหน้าคนนี้กลับขโมยจูบแรกของเธอไปหน้าตาเฉย

“อื้อ...” ณิชาหลุดเสียงครางออกมาเมื่อเขาดูดที่ปลายลิ้นของเธออย่างลึกซึ้งส่งผลให้ความปรารถนาแปลกประหลาดก่อตัวขึ้นในช่องท้อง ความร้อนวาบแผ่กระจายไปทั่วทุกอณูร่างกายอย่างรวดเร็ว

เธอควรต่อต้านเขา ไม่ใช่มีอารมณ์กับเขาแบบนี้

“ปล่อยฉันนะ” หญิงสาวรวบรวมสติและพละกำลังทั้งหมดดันตัวเองออกจากร่างกำยำที่มีกลิ่นหอมเย้ายวนเฉพาะตัวจนเธอเกือบจะห้ามใจตัวเองไม่อยู่ และจังหวะที่จะวิ่งหนีกลับเข้าห้องดันเหยียบไม้เบสบอลอีกรอบจนเกือบหกล้มโชคดีที่ภควัตรไวพอที่จะลุกตามไปโอบประคองไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะหงายหลังล้มกระแทกพื้น

“ระวังหน่อยสิ” เขาบอกเสียงเรียบพลางกระชับวงแขนกอดเธอแน่นอย่างไม่อยากปล่อย เธอสวยและมีเสน่ห์ดึงดูดใจมากจนเขาอยากจับกดเสียตรงนี้

ภควัตรไม่ใช่ผู้ชายกินไม่เลือก แต่สำหรับณิชา เขารู้ข้อมูลส่วนตัวของเธออย่างละเอียดจากสายไหมมานานแล้ว น้องสาวเพื่อนสนิทของเขาพยายามจะเป็นแม่สื่อให้เขากับเพื่อนสนิทของเธอมาตลอด แต่เขาไม่ได้สนใจเพราะไม่คิดว่าณิชาจะน่าสนใจมากขนาดนี้

“ปล่อยฉันนะ” ณิชาพยายามดันตัวออกจากอ้อมกอดแต่ไม่เป็นผล “คุณเป็นซุป’ตาร์ล่าสวาทอย่างที่เขาพูดกันจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย”

ภควัตรแค่นยิ้ม “คุณก็เชื่อข่าวนั่นด้วยเหรอ”

“ฉันไม่ได้ตัดสินคุณจากข่าวแต่ฉันตัดสินคุณจากสิ่งที่คุณกำลังทำกับฉันอยู่ตอนนี้”

“ผมทำอะไรคุณ...หือ?”

ณิชาเกลียดการลากหางเสียงที่จงใจปั่นป่วนความรู้สึกของเขาเหลือเกิน “คุณก็รู้อยู่แก่ใจยังจะถามอีก” เธอต่อว่าเสียงเบา อายจนไม่รู้จะอายยังไงแล้ว