1.1 | แขกไม่ได้รับเชิญ

ณิชาสะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนกลางดึกเมื่อได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากนอกห้องนอน

“เสียงอะไร” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองสีหน้าหวาดหวั่นแต่แค่เพียงเสี้ยววินาทีเธอก็สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วปรับสีหน้าเป็นพร้อมรบ ไม่ว่าจะเป็นเสียงคนหรือผีเธอก็ไม่กลัวเพราะถ้าไม่แน่จริง เธอคงไม่กล้ามาพักที่บ้านพักริมชายหาดส่วนตัวที่เงียบสงบแห่งนี้เพียงลำพัง

ร่างบอบบางของหญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีในชุดนอนเสื้อยืดเนื้อบางกับกางเกงขาสั้นจู๋ย่องลงจากเตียงแล้วหยิบไม้เบสบอลที่ตั้งพิงหัวเตียงขึ้นมาถือกระชับไว้ในมือเพื่อใช้เป็นอาวุธ

“ไม่ว่าจะคนหรือผี ฉันจะฟาดให้หัวแบะเลยคอยดู” หญิงสาวเปิดประตูห้องนอนอย่างเบามือที่สุดแล้วเดินย่องเข้าไปหาร่างสูงที่เป็นเงาตะคุ่มของผู้บุกรุกยามวิกาลที่กำลังควานหาสวิตช์ไฟอยู่มุมห้อง มองจากรูปร่างที่สูงใหญ่ด้านหลังแล้วต้องเป็นผู้ชายแน่นอน

“แกตาย!” ณิชาเงื้อไม้เบสบอลขึ้นเตรียมฟาดเต็มแรง เป็นจังหวะเดียวกับที่ชายคนนั้นหาสวิตช์ไฟเจอพอดี

พรึ่บ!!!

ไฟในห้องนั่งเล่นสว่างจ้าพร้อมกับร่างหนาที่สูงราวหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรหันมาจับไม้เบสบอลไว้ได้ทันก่อนที่มันจะฟาดลงกลางศีรษะของเขา

“เฮ้ย! คุณเป็นใคร!?” ดวงตาสีนิลคมกริบภายใต้คิ้วหนาเข้มของชายหนุ่มเบิกกว้างด้วยความตกใจเพราะไม่คิดว่าจะมีใครอยู่ที่นี่

ณิชาเองก็สตั๊นไปสามวินาทีเหมือนกันเมื่อเห็นว่าคนที่เธอคิดจะฟาดให้หัวแบะคือพระเอกสุดฮ็อต ผู้ที่สาวน้อย สาวใหญ่ สาวแท้และสาวเทียมทั่วประเทศออยากได้เป็นสามีถึงขั้นยกให้เป็น ‘สามีแห่งชาติ’

“ภีม ภควัตร คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!”

“ผมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายถามคำถามนี้” ชายหนุ่มเจ้าของชื่อดึงไม้เบสบอลจากมือหญิงสาวมาถือไว้เพื่อความปลอดภัยของตัวเองก่อนถามย้ำอีกครั้ง “คุณเป็นใครแล้วมาอยู่ในบ้านเพื่อนผมได้ยังไง”

“ฉันชื่อณิชา เป็นเพื่อนสายไหม” ณิชาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หวายที่รองด้วยเบาะนุ่มอย่างโล่งอกที่เขาไม่ใช่คนร้ายหรือผีอย่างที่คิดไว้ในตอนแรก

“ผมเป็นเพื่อนของนนท์พี่ชายของสายไหม” พระเอกหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้แล้ววางไม้เบสบอลไว้บนพื้นใกล้ตัว

“ฉันรู้” เธอรู้มานานแล้วว่าภควัตรเป็นเพื่อนสนิทของธนนท์ เพราะสายไหมมักจะคุยโม้ให้ฟังเป็นประจำเวลาที่ไปเจอเขาพร้อมพี่ชาย นอกจากนี้เพื่อนรักของเธอยังพยายามนักหนาที่จะจับคู่ให้เธอกับอีตาพระเอกนี่ แต่เธอก็ไม่สนใจ เพราะอยากมีชีวิตแบบคนทั่วไป ไม่อยากเป็นแฟนซุปเปอร์สตาร์ให้โดนสปอร์ตไลต์ส่องตลอดเวลา จะขยับตัวทำอะไรทีก็ลำบาก “สองพี่น้องนั่นคงให้เรายืมบ้านชนกัน แล้วจะทำยังไงล่ะทีนี้”

“ไม่เห็นต้องทำไง”

“หมายความว่าไง” สาวหน้าหวานขมวดคิ้วข้องใจ

“ผมจะนอนกับคุณที่นี่” เขาตอบหน้าตาย

“ไม่ได้!” ณิชาค้านเสียงดังลั่นบ้าน “ฉันไม่ยอมนอนกับคุณเด็ดขาด คุณมาทีหลัง ออกไปหาโรงแรมนอนในเมืองโน่นเลย”

“นี่มันตีหนึ่งแล้ว จะให้ผมไปหาโรงแรมที่ไหน แล้วผมก็ขับรถมาตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะมาถึงปราณบุรี เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว” น้ำเสียงเนือยๆ บ่งบอกว่าเขาเหนื่อยมากจริงๆ เพราะกว่าจะถ่ายฉากบู๊กลางกรุงอันหนักหน่วงเสร็จก็แทบขาดใจ ทั้งโหนสลิง ทั้งฝังเอฟเฟกต์ถูกยิงตามตัวอีกสี่ถึงห้าจุด ระเบิดดังทีหูแทบดับและมีจุดหนึ่งที่ทีมงานฝ่ายเทคนิคใส่ดินปืนมากเกินไป ผลคือ เขาได้แผลจากสะเก็ดระเบิดมาเป็นของที่ ‘ระทึก’ หนึ่งแผลเล็กๆ

และกว่าจะแหวกฝูงนักข่าวที่มาดักรอสัมภาษณ์เรื่องความรักของเขากับพริมรตา นางเอก ‘คู่จิ้น’ ประจำช่องว่าตกลงตอนนี้เป็น ‘คู่จริง’ ตามที่มีข่าวลือมาพักใหญ่จริงหรือไม่ได้ก็แทบแย่ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมนักข่าวถึงสนใจนักหนาว่าใครจะรักกับใครหรือใครจะเลิกกับใคร

“คุณไม่ต้องกลัวหรอก ผมไม่ใช่พวกโรคจิตบ้ากาม ผมแค่อยากหาที่เงียบๆ พักสมองสักคืนนึงเท่านั้น” ภควัตรบอกเมื่อเห็นณิชาเอาแต่นั่งนิ่ง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงและดวงตากลมใสก็มีแววหวาดระแวงอย่างเห็นได้ชัด

ณิชามองหน้าชายหนุ่มที่นั่งข้างกันอย่างพิจารณา เห็นสีหน้าและท่าทางเหนื่อยล้าของเขาซึ่งดูออกว่าไม่ได้เสแสร้งก็ใจอ่อน อย่างน้อยเขาก็เป็นเพื่อนธนนท์ น่าจะไว้ใจได้ในระดับหนึ่ง แต่ก็อยากลองเกลี้ยกล่อมให้เขาไปพักที่อื่นอีกครั้งเพื่อความปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์

“ฉันไม่ได้กลัวว่าคุณจะทำอะไรฉันหรอก ฉันแค่ไม่อยากเป็นข่าวกับคุณ ใครๆ ก็รู้ว่าคุณเป็นแฟนกับพริมมี่ ฉันไม่อยากถูกดึงเข้าไปเป็นมือที่สาม”

“ผมกับพริมมี่ ไม่-ได้-เป็น-แฟน-กัน” เขาบอกชัดทุกคำ

“แต่มันก็เสี่ยงมากนะที่เราสองคนจะอยู่ที่นี่กันสองต่อสอง เกิดเป็นข่าวขึ้นมาชีวิตฉันหายนะแน่” แม้จะใจอ่อน แต่ณิชาก็ยังมีความลำบากใจอยู่ “พวกนักข่าวขุดคุ้ยเก่งจะตาย ไหนจะนักสืบโซเชียลฯ อีก แค่คิดก็สยองแล้ว”

“ที่นี่เงียบอย่างกับป่าช้า ไม่มีใครรู้หรอกว่าเราอยู่ด้วยกัน ผมสัญญาว่าจะไม่อัพรูปลงไอจี เฟซบุ๊กหรือทวิตเตอร์ โนโซเชียลฯ ขนาดมือถือผมยังปิดเครื่องไว้ตั้งแต่ออกจากกรุงเทพฯ” เขาหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดออกมาให้ดูแล้ววางไว้ที่โต๊ะเตี้ยเบื้องหน้า “ผมแค่อยากอยู่อย่างสงบๆ สักวันนึงจริงๆ” ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ตัวยาวพลางระบายลมหายใจออกมายาวเหยียดอย่างอ่อนล้า และดูเหมือนไม่ได้เหนื่อยแค่กาย แต่ยังมีบางเรื่องที่รบกวนจิตใจของเขาอยู่ด้วย