Chapter 4 : บีบบังคับ

Chapter 4 : บีบบังคับ

ริมฝีปากสีพีชสวย เม้มลงบนเล็บด้วยความเหม่อลอย อีกไม่กี่นาทีพิชชาก็ต้องเดินเข้าไปในถ้ำเสือ ที่ที่เธอไม่สามารถรู้ได้เลยว่าจะมีอะไรรออยู่

จุดนี้แล้ว เขาคงจำเธอได้แน่นอน ยิ่งคิดถึง คิ้วได้รูปก็ยิ่งขมวดเข้าหากันอย่างตึงเครียด เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มผู้สดใส ดวงตาเป็นประกายแสนดีคนเดิมเหมือนเมื่อสิบปีก่อนอีกแล้ว

"อีธาน.....ทำไมคุณถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้นะ"

พูดยังไม่ทันขาดคำ สายเรียกเข้าจากอัญญาก็ทำให้เธอต้องก้าวเท้าเดินไปยังห้องของประธานบริษัทคนใหม่ทันทีโดยไม่มีแม้แต่เวลาได้เตรียมใจ

ก๊อก! ๆ

ประตูเปิดออก พร้อมกับนัยน์ตาของเธอที่ปะทะเข้ากับแผ่นหลังของอีธานที่ยืนอยู่ พิชชาก้าวเข้าไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะของเขา ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดจมูก

"แค่ก! ๆ"

กลิ่นบุหรี่เตะเข้าจมูกอย่างรุนแรงจนต้องไอออกมา และเบือนหน้าหนีควันที่ถูกปล่อยออกมาอีกระรอก

คนตัวสูงวางบุหรี่ลง เขายืนอยู่อย่างนั้นจนความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งห้องใหญ่

"ท่านประธานสงสัยอะไรก็ถามมาเถอะค่ะ ฉันจะได้อธิบายให้เข้าใจ"

ความเงียบทำให้เธอทนไม่ไหวในที่สุด

"ปากดี"

พิชชาชะงัก น้ำเสียงกระแทกแดกดันและเเข็งกร้าวของเขาเป็นครั้งแรกที่เธอเคยได้ยิน และมันทำให้เธอประหม่าจนต้องกลืนน้ำลายลงคอ

"คุณว่ายังไงนะ"

อีธานหันมาช้า ๆ ใบหน้าคมดูโกรธจนเท้าเล็กต้องก้าวถอย

"ฉันไม่ต้องการให้ผู้หญิงแบบเธอทำงานในบริษัทของฉัน"

เขาพูดออกมาอย่างเยือกเย็น สายตาคมคู่นั้นทั้งดุดัน และเหยียดหยามเธออย่างชัดเจน

มือเล็กกำเข้าหากันแน่น นัยน์ตาร้อนผ่าว น้ำตาของเธอจะไหลอยู่รอมร่อ หน้าที่การงานที่เธอสร้างมานานด้วยน้ำพักน้ำแรง กำลังจะมะลายหายไปต่อหน้าอย่างที่เธอกลัวไว้จริง ๆ ถ้าเธอต้องเสียงานไปตอนนี้ ชีวิตของเธอจะดำเนินต่อไปแบบไหน เงินเดือนที่สูงลิ่วนี้เธอจะไปหาที่ไหนได้อีก

"ทำไม.....กลัวตัวสั่นเลยรึไง"

อีธานแสยะยิ้ม หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ช้า ๆ นัยน์ตาคมก็มองใบหน้าได้รูปที่ราวกับคนไร้สติอย่างพอใจ

"ถือว่าสมเพช"

ประโยคของเขาเรียกสติของพิชชากลับมาได้ เธอมองเขาด้วยนัยน์ตาสั่นสะท้าน

"ฉันจะให้เวลาทดลองงานสักเดือน เธอต้องทำทุกอย่างที่ฉันสั่ง ถ้าทำได้ เธอก็กอดขาเก้าอี้เลขาบอร์ดบริหารนั่นไว้ได้ แต่ถ้าไม่......"

นัยน์ตาของเขาสบกับนัยน์ตาสั่นระริกอย่างเหนือกว่าและสะใจ

"ก็ใสหัวออกไปจากบริษัทของฉัน"

ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันแน่น หัวใจของเธอเต้นตูมตามจนลมแทบจับ พิชชาไม่รู้เลยว่าผู้ชายปากหวาน แสนดีเมื่อสิบปีก่อน จะกลายเป็นผู้ชายปากร้าย ที่เห็นชีวิตเธอเป็นเพียงเรื่องสนุกแบบนี้ได้

"ว่าไง"

เขาเลิกคิ้วเหมือนรอคำตอบ และแน่นอนว่าเธอไม่มีทางเลือก

"ค่ะ ฉันตกลง"

เสียงสั่น ๆ บวกกับใบหน้าสวยของเธอที่เหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ พาให้อีธานอารมณ์ดีจนต้องยกยิ้ม เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ารู้สึกมีความสุขแบบนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

ก๊อก! ๆ

ลูกน้องหนุ่มคนสนิทอย่างคิม เดินเข้ามาในห้องก่อนจะโค้งหัวเล็กน้อย

ไม่ต้องให้เขาไล่ พิชชาเดินหันหลังออกไปทันทีจนคิมต้องมองตามเล็กน้อย

"มีอะไร"

ท่าทางอารมณ์ดีนานปีดีหนคิมจะพบเจอเจ้านายหนุ่มในลักษณะนี้ เดาไม่ยากเลยว่าคนตัวโตด้านหน้า คงเริ่มสิ่งที่เขาต้องการทำมาตลอดกับเลขาสาวเมื่อครู่แล้ว

"อย่างที่ผมบอกครับ แม่ของคุณพิชชาเป็นผีพนัน หนี้แต่ละเดือนที่เธอก่อไว้เยอะมาก มากจนถึงครึ่งนึงของเงินเดือนคุณพิชชา อีกอย่างพี่ชายของเธอติดคุกคดีค้ายา เงินแต่ละเดือนของเธอก็เลยเหลือใช้ไม่มากครับ"

คิมวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ อีธานทำเพียงปรายตามอง ในหัวเขามีสารพัดวิธีที่จะทำให้เธอต้องทรมาณแลกกับเงินก้อนที่เธอต้องเอาไปจุนเจือแม่ที่เป็นผีพนัน และน้องชายที่อยู่ในคุก

เขาจะให้เธอลิ้มรสชาตความแค้นให้เต็มที่ จนกว่าเธอจะก้มลงอ้อนวอนที่แทบเท้าของเขา และเมื่อวันนั้นมาถึง เขาจะขย้ำเธอให้ตายคามือจนไม่เหลือชิ้นดี