บทนำ

บทนำ

โทรศัพท์ขึ้นข้อความบอกข่าวดีของเพื่อนสนิทในกลุ่ม มุมปากหยักยกยิ้มพร้อมส่งข้อความแสดงความยินดี อีกไม่นานก็คงจะมีข่าวออกว่านางเอกคนดังที่หวนคืนวงการอย่างแก้วเจ้าจอมกำลังตั้งครรภ์บุตรคนแรก ละครที่หล่อนถ่ายไว้ก็กำลังจะฉาย ร้านขนมที่เพิ่งเปิดในห้างสรรพสินค้าของสามีก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

เรียกได้ว่ากำลังอยู่ในขาขึ้นทั้งเรื่องงานและความรัก แถมยังมีสมาชิกใหม่มาเพิ่มอีกต่างหาก

จากคนที่เห็นทุกช่วงเวลาของแก้วเจ้าจอม รับรู้ทุกความรู้สึกถึงจะไม่แสดงออกก็ตาม แม้เขาจะมีเพื่อนสนิททั้งในและนอกวงการหลายคน แต่ถ้าถามถึงเพื่อนที่รู้ใจและพูดคุยกันทุกเรื่องก็มีเพียงทิพรดา เมธพนธ์และแก้วเจ้าจอม เลิศกรเกียรติ์นี่แหละ

ถึงจะเรียกว่าเพื่อนแท้ได้...

แต่แม้จะเป็นเพื่อนแท้ เขาก็ไม่ได้บอกทุกเรื่องเสมอไป อย่างความรักครั้งอดีตที่พานพบความผิดหวังก็เก็บงำไว้กับตัวเองเพียงผู้เดียว จะบอกคนอื่นได้อย่างไรว่าตนถูกหลอกให้รัก ทั้งที่ภายนอกเป็นเพลย์บอยควงหญิงไม่ซ้ำหน้า

กลับโดนตลบหลังเสียได้ นึกแล้วยังหงุดหงิดไม่หายถึงเรื่องเหล่านั้นจะผ่านมาแล้วหลายปีก็ตาม

“เรามีถ่ายแบบคู่กัน ไปด้วยกันไม่เหรอคะ” ตอบข้อความของเพื่อนสนิทเรียบร้อยก็กลัดกระดุมเสื้อ พลางจ้องใบหน้าของตัวเองในกระจก ก่อนแขนเรียวจะสอดเข้ามากอดจากทางด้านหลัง พร้อมซบหน้าที่แผ่นหลังกว้างแล้วสูดกลิ่นหอมประจำตัวของเขา

นางร้ายที่เล่นละครเรื่องล่าสุดด้วยกัน เธอส่งสายตาพร้อมเดินเข้ามาพูดคุย จากคำว่าพี่น้องทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เป็นคนร่วมเตียงตามความสมัครใจของทั้งสอง

แต่สิ่งที่เขาบอกหล่อนคือจะมีเพียงครั้งเดียวและไม่มีครั้งต่อไป...วันไนท์แสตนด์เท่านั้น

แค่เซ็กส์ที่ไม่มีวันพัฒนาเป็นความรู้สึกรัก เพราะสำหรับเขาแล้วไม่เคยศรัทธาในคำนั้น

รักไม่มีอยู่จริง ก็แค่คำประโลมโลกฟังดูสวยงาม...น่าขยะแขยง

“ไม่ล่ะ ไม่อยากตกเป็นข่าวอีก เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าข่าวของฉันมันเน่าเฟะแค่ไหน อยากตกเป็นหนึ่งในผู้หญิงของฉันหรือไง” ยอมรับว่าใช้ร่างกายเปลืองพอสมควร เขาก็นึกเกลียดตัวเองเหมือนกันที่ทำเช่นนี้

แต่ชายหนุ่มก็เหงาเกินกว่าจะนอนคนเดียว ใครเข้ามาแล้วตกลงกันได้ก็ไปต่อ ส่วนใครที่เรื่องมากก็จัดการปัดตกไม่เข้าไปข้องแวะอีก

เขาไม่มีแฟนจริงจัง ข่าวที่ออกมาจึงกลายเป็นหนุ่มเจ้าชู้ในสายตาของประชาชน บุคคลอันตรายที่ไม่มีพ่อแม่บ้านไหนอยากให้ลูกสาวเข้าใกล้...แต่เขาสนใจหรือไงล่ะ

ไม่ได้อยากเข้าไปเป็นลูกเขยบ้านไหนเหมือนกัน อยู่โสดแบบนี้สบายจะตาย

“ค่ะ พราวอยากเป็นผู้หญิงของพี่โย”

เขาแสยะยิ้มเมื่อได้ยินเช่นนั้น ปลดมือบางออกจากเอวแล้วหันมาสบตากับเธอ ใบหน้าเย็นชากับดวงตาที่เรียบเฉยทำให้หล่อนเริ่มหุบยิ้มลง

เพื่อนรอบข้างเตือนแล้วว่าอย่ายุ่งกับผู้ชายคนนี้ เขาไม่ใช่คนที่จะรักใครจริง ผ่านเข้ามาก็ผ่านไปเหมือนชื่อของชายหนุ่ม...วาโย สรไกรสีห์

สายลมที่ไม่เคยหยุดอยู่กับใคร

แต่หล่อนไม่เชื่อคำเตือนเหล่านั้น คิดว่าตัวเองก็มีดีพอจะหยุดเขาเอาไว้ได้ แต่พอเห็นสายตาที่มองมาก็เริ่มรู้แล้วว่าคิดผิด เหมือนเธอกำลังเอาตัวมาเล่นกับไฟ สุดท้ายไฟนั้นก็คงแผดเผาทั้งร่างกายและหัวใจแหลกเป็นจุณ

“อย่าฝันอะไรที่ไม่มีทางเป็นไปได้สิ สำหรับฉันแล้ว...กับเธอครั้งเดียวก็เกินพอ”

พูดจบก็เดินไปหยิบของสำคัญแล้วออกจากห้องพักของโรงแรมที่แวะเมื่อคืน ปล่อยหญิงสาวเอาไว้ในห้องเพียงลำพังไม่ได้สนใจ จากนั้นจึงเดินไปที่รถยนต์คันหรูขับกลับบ้านไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ถึงเวลาก็ไปยังสตูดิโอเพื่อถ่ายแบบลงปกนิตยสาร

เขาไม่มีผู้จัดการส่วนตัวเพราะจัดการทุกอย่างเอง มันอาจจะยุ่งยากแต่ชายหนุ่มไม่เห็นว่ามีความจำเป็นที่ต้องจ้างผู้จัดการที่จะมาแย่งรายได้ส่วนหนึ่งของตน เขาทำทุกอย่างเองได้ไม่เหลือบ่ากว่าแรงสักเท่าไหร่

ชายหนุ่มยอมรับว่าเข้ากับคนอื่นได้ยาก ไหนจะความจุกจิกที่ผู้จัดการมักเข้ามายุ่งกับชีวิตส่วนตัวอีก เขาเลยตัดสินใจจัดการงานของตัวเองเสียเลย ตอนแรกอาจยากหน่อยแต่เมื่อเข้าใจระบบก็ง่ายขึ้น

ร่างสูงจอดรถที่ลานกว้างหน้าสตูดิโอ มาก่อนเวลานัดเพื่อจะได้รีบทำงานแล้วกลับไปพักผ่อน นิสัยของเขาค่อนข้างตรงต่อเวลา ทำงานออกมาได้ตามมาตรฐานบางครั้งก็ดีกว่ามาตรฐานเสียด้วยซ้ำ จึงถูกจ้างงานเสมอโดยไม่สนใจเรื่องส่วนตัวของเขา

วาโยจึงกลายเป็นพระเอกระดับท็อปของช่องไปโดยปริยาย...

“หนุ่มหล่อของเรามาแล้ว” การปรากฏตัวของหนุ่มหล่อทำให้ทุกคนหันมามอง เขาพยักหน้าเป็นการทักทายโดยที่ใบหน้ายังคงเรียบเฉยเช่นเดิม

เจ้าของนิตยสารลงมาดูการถ่ายรูปเองเพราะชอบผลงานและสนิทสนมกับวาโยเป็นทุนเดิม ร่างสูงเดินเข้าไปไหว้และทักทายอีกฝ่าย ถึงใบหน้าจะดูเนือยแต่เมื่อถึงเวลาต้องทำงานก็สามารถปรับโหมดได้ในทันที

ดวงตาคมเหลือบมองช่างไฟที่เริ่มจัดแสง ก่อนจะหันไปสบตากับคนที่เพิ่งมาใหม่ ใบหน้าเขาอาจดูปกติ แต่นัยน์ตากลับเบิกกว้างขึ้นก่อนกระพริบอย่างเชื่องช้าราวไม่เชื่อว่าภาพตรงหน้าจะเป็นความจริง กลัวมันคือจินตนาการของเขามากกว่า

“ช่างภาพคนใหม่มาพอดี...นี่ช่อพิกุล ช่างกล้องที่จะมาถ่ายรูปให้เราวันนี้” เสียงทักทายดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มหวานที่มอบให้คนรอบข้าง

แล้วเธอก็หยุดมองหน้าเขาเป็นคนสุดท้าย

“ยินดีที่ได้พบกันนะคะคุณวาโย”

เขามองเธอนิ่งโดยไม่เอ่ยตอบกลับ บรรยากาศในห้องเริ่มอึดอัดจนหลายคนเริ่มมองหน้ากัน เห็นความเปลี่ยนแปลงของหนุ่มคนดัง รอยยิ้มของช่างภาพค่อยลดลงเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่ได้ตอบกลับ ทั้งแววตายังไม่เป็นมิตรอีกต่างหาก

วาโยไม่ได้พูดอะไรกับหล่อน เลือกจะเดินเข้าห้องแต่งตัวไม่คิดทักทายช่างภาพสักคำ

พนักงานในห้องรู้ได้ทันทีว่าการถ่ายแบบวันนี้...อาจจะไม่ได้ราบรื่นอย่างที่หวังเสียแล้ว