ตอนที่ 16 มิถูกต้อง ร่างกายข้ามีปัญหา

แสงตะเกียงสีทองอร่ามสาดส่องภายในเรือนเพียงไม่กี่จุด ถึงแม้เรียนจะใหญ่โตแต่ข้าวของในเรือนกลับเรียบง่าย ปลายยามซวีเป็นช่วงเวลาที่สงบของสำนัก มันสงบจนได้ยินสัตว์จำพวกแมลงตัวเล็กร้องดังไปทั่ว นับว่าเป็นตำแหน่งเรือนที่เจ้าของพอใจยิ่ง ไกลห่างเรือนนอนของศิษย์คนอื่นๆ ไม่ใกล้สถานที่วุ่นวายไร้ผู้คนเดินผ่านพลุ่งพล่าน กลายเป็นว่าจะทำอันใดก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ แต่ด้วยความสามารถของเขาและการป้องกันของสำนัก ทำให้หายห่วงเรื่องความปลอดภัย

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูเรียกความสนใจอวี๋หมิงที่กำลังนั่งอ่านตำราอยู่ ชายหนุ่มรีบปิดตำราที่หน้าปกเขียนว่าพลังมารลง จากนั้นซ่อนมันไว้ที่ใต้ตำราอีกเล่มทันที

"เข้ามา"

"เรียนคุณชายจ้าว ท่านเจ้าสำนักให้ข้านำยามาให้ขอรับ"

ต้าหวังเอ่ยที่หน้าประตูก่อนจะเดินมาหาชายหนุ่ม

"เจ้าวางไว้เถิด เดี๋ยวข้ากิน"

"มิได้ขอรับ ยานี่ท่านเจ้าสำนักต้มเองกับมือ ท่านมีรับสั่งให้ข้าดูคุณชายดื่มมันด้วยตาและรอรับถ้วยยากลับออกไปคืน"

เฮ้อ~

อวี๋หมิงถอนหายใจออกมาด้วยความรำคาญ ก่อนจะโบกมือให้นำยามา จากนั้นยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ท่านพ่อต้มยาให้ เพียงแต่กลิ่นยาครั้งนี้ดูเหมือนจะแรงไปกว่าทุกคราหรือไม่ ถึงแม้รู้สึกแปลกใจแต่ก็ไม่ได้ซักถามอันใด นี่เป็นยาที่บิดาต้มให้เขาเองกับมือเชียวนะ อีกทั้งคนที่ยกมาก็เป็นผู้ช่วยคนสนิท เพราะฉะนั้นยานี่มันไม่มีทางมีปัญหาแน่

"ชัดพอหรือไม่"

เขาเอ่ยบอกด้วยท่าทีหงุดหงิด ต้าหวังที่เห็นเช่นนั้นก็พยักหน้าก่อนจะเดินออกไปจากห้อง อวี๋หมิงมองประตูเรือนที่ปิดสนิทพลางส่ายหน้า หยิบตำราที่อ่านค้างไว้มาเปิดอ่านต่อ

มือหนาชี้ที่ตัวอักษรในหน้าที่เปิดค้าง เขาอ่านมันวนหลายรอบเพื่อให้แน่ใจ คิ้วหนาขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่ตนสนใจเรื่องของพลังวิญญาณมารขนาดนี้ ตำราพวกนี้เขาเคยศึกษามันหลายคราแล้ว แต่พอรู้ว่าเด็กหนุ่มมีนามโจวเฟิงผู้นั้นมีสายเลือดมารผสมอยู่ เขากลับรู้สึกอยากรู้มากขึ้นไปอีก เมื่อก่อนเขาเคยคิดว่าตนเองเป็นตัวประหลาด เป็นเซียนแต่กลับถูกคำสาปมาร แต่วันนี้รู้สึกว่าตนเองมีสหายคงเพราะว่าไม่ใช่แค่เขาผู้เดียวที่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้

"ได้รับบาดเจ็บจากไอมารต้องใช้พลังมารรักษาเท่านั้น....แต่เมื่อถูกคำสาปมาร หากจะถอนคำสาปมารโดยตรงคือต้องสังหารผู้ที่เป็นคนถ่ายทอดคำสาป"

ชายหนุ่มพึมพำกับตนเองพลางยกชาขึ้นดื่ม

สุดท้ายก็วนกลับมาที่เดิมคือการสังหารคนผู้นั้น แต่คนที่ถ่ายทอดคำสาปมารใส่เขาได้ตายไปแล้ว พลังมารของคนผู้นี้อยู่ระดับสูงสุด ขนาดตายไปแล้วไอมารยังอยู่บนตัวเขามากถึงเพียงนี้ อีกไม่นานก็ฆ่าชีวิตของเขาทิ้งแล้ว หากคนผู้นี้ยังมีชีวิตอยู่บนแผ่นดิน เกรงว่าเผ่าเซียนต้องตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากมากเป็นแน่

เม็ดเหลือเริ่มซึมออกมาบริเวณหน้าผาก มือหนาเอื้อมมือไปรินชาขึ้นดื่มอีกครั้ง อากาศด้านในเรือนอบอ้าวจนเขาต้องลุกไปเปิดหน้าต่างเพื่อให้ลมพัดเข้ามา ดวงตาคมมองออกไปด้านนอก เมฆหนาก่อตัวจนฟ้าปิดไม่เห็นแสงจากดวงจันทร์ เห็นทีว่าไม่เกินสองเค่อฝนต้องตกลงมาเป็นแน่ ลมเย็นที่พัดเข้ามาในห้องตีเข้าหน้าแต่เขากลับรู้สึกว่ามันไม่ดีขึ้นเลย จึงเดินไปรินชาดื่มอีกครั้ง

แค่ก! แค่ก!

"มิถูกต้อง ร่างกายข้ามีปัญหา"

อวี๋หมิงเอ่ยพลางฟุบตัวลงที่พื้น พลางกระชากคอเสื้อให้เปิดออกเพื่อที่จะหายใจได้สะดวก ความร้อนรุ่มเข้าเล่นงานเขาอย่างจัง ใบหน้าตลอดทั้งใบหูแดงระเรื่อเพราะพิษของไฟราคะที่กำลังออกฤิทธิ์ ไหลเวียนไปตามร่างกายของเขา

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรู้จังหวะ เส้นเลือดบริเวณหน้าผากปูดขึ้นเล็กน้อย รวมถึงสันกรามเด่นชัดจากการกัดฟันกร่อนเพื่อข่มอารมณ์ตนเอง จากนั้นเดินเซไปเปิดประตูเรือน มือหนายังเอื้อมมือไม่ถึง ประตูก็ถูกเปิดออกเสียก่อน

"คุณชายจ้าว!"

เสียงของสตรีสามคนดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นเครื่องหอมบนตัวสตรีปะทะเข้ามาพร้อมสายลม

ตุบ!

ร่างใหญ่ฟุบลงไปกับพื้นจนหัวเข่ากระแทกอย่างแรง สตรีทั้งสามคนรับเข้ามาพยุงเขาพร้อมกัน

"ออกไป!"

อวี๋หมิงตวาดดังลั่นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ

"มิได้หรอกเจ้าค่ะ พวกเรามิอาจทนเห็นคุณชายจ้าวต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้ได้ ท่าทีเช่นนี้ม้านเออร์มิโกรธ ขอเพียงคืนนี้มีท่านอยู่เคียงข้างก็พอ"

"พวกข้าเองก็ด้วย"

สตรีทั้งสามเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ก่อนจะพากันพยุงชายหนุ่มไปที่เตียงกว้าง อวี๋หมิงที่กำลังมึนหัวเพราะมิอาจควบคุมร่างกายได้ ถูกจับจูงไปที่เตียงได้อย่างง่ายดาย