ตอนที่ 17 หากยากจะฝืน เช่นนี้ก็พอเท่านี้เถิด....

อวี๋หมิงถูกสตรีสามนางพยายามเปลื้องอาภรณ์บนร่างกาย ลมหายใจร้อนหอบเหนื่อยพยายามฝืนร่างกาย เขามิคิดเลยว่าท่านพ่อจะทำเช่นนี้กับเขา ตลอดเวลาที่ผ่านมาตนเอ่ยแน่ชัดแล้วว่าต่อให้เขาต้องตาย ก็จะไม่ขอเลือกวิธีการถอนคำสาปมารวิธีนี้ ดูจากสภาพของเขาตอนนี้มิเพียงถูกวางยาปลุกกำหนัดเพียงอย่างเดียวแน่ เรี่ยวแรงที่มีก็ดูจะลดลงไปด้วย

"คุณชายจ้าว อย่าขัดขืนพวกข้าสิเจ้าคะ มิเช่นนั้นอาจถูกบาดแผลของท่านได้"

"นั้นสิเจ้าคะ พวกข้าจะเบามือและอ่อนโยนกับท่านให้มาก"

หญิงสาวเอ่ยในขณะที่มือก็พยายามถอดอาภรณ์ของชายหนุ่มไปด้วย ที่ตัวของอวี๋หมิงมีผ้าขาวพันเอาไว้บริเวณหน้าอก ทำให้พวกนางไม่เห็นบาดแผลจากไอมาร อีกทั้งก่อนมาก็ถูกสั่งห้ามว่าอะไรควรทำไม่ควรทำด้วย ก่อนหน้านี้อวี๋หมิงถูกทำร้ายผู้ใดก็รู้กันหมด ทำให้พวกนางเข้าใจว่าบาดแผลนี้เกิดจากถูกคนร้ายช่วงชิงตำราคราที่แล้ว

"อัก! ไปให้พ้น!"

กรี๊ด~ ตุบ!

ร่างของสตรีทั้งสามถูกเขาใช้แรงที่เหลือน้อยนิดผลักจนตกเตียง ร่างบางกระแทกที่พื้นเสียงดัง

เมื่อรอดพ้นจากเงื้อมมือพวกนางได้เพียงครู่เดียว เขาก็คว้าถ้วยชาที่หัวเตียงทุบเต็มแรงที่ขอบโต๊ะ จนบาดฝ่ามือแต่เขาหาได้สนใจไม่ นำเศษถ้วยที่แตกจนแหลมคมมาปาดที่ข้อมือ โลหิตสีแดงสดไกลออกมาจนกระเด็นอาบหน้าคม อันดับแรกเขาต้องเรียกสติตนเองให้กลับมาก่อน

"คุณชายจ้าว ท่านทำอันใด! เช่นนี้จะบาดเจ็บนะเจ้าค่ะ"

ม้านเออร์หนึ่งในสตรีทั้งสามรีบเข้ามาคว้าเศษถ้วยชาออกจากมือ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อบาดแผลที่บาดลึกมีไอเซียนสีฟ้าครามไหลออกมา พลังเซียนของเขากลับมาใช้งานได้ปกติ แล้วอย่างไรถึงตอนนี้ใช้พลังได้ แต่ไฟราคะในตัวเขาก็มิอาจถอนได้ พวกนางถูกสั่งมาไม่ว่าอย่างไรก็ต้องนอนกับชายหนุ่มให้ได้ ค่าตอบแทนที่ให้นั้นมากขนาดที่สามารถเลี้ยงดูพวกนางไปได้ตลอดชีวิต อีกอย่างบุรุษที่รูปงาม เพียบพร้อมไปด้วยความสามารถเช่นนี้ ย่อมคุ้มค่าที่จะแลกกับพรหมจรรย์ เช่นไรสตรีธรรมดาเช่นพวกนางที่ไร้พลังวิญญาณเซียน ไม่ใฝ่ศึกษา เรียนรู้เพียงวิธีครองใจบุรุษ วันหนึ่งก็คงตบแต่งให้บุรุษธรรมดาในตลาดพวกนั้น ครั้งหนึ่งในชีวิตได้แนบกายบุรุษเช่นคุณชายจ้าวในใจย่อมยินดี

"อย่างมาถูกตัวข้า!"

อวี๋หมิงตวาดเสียงดังลั่นอีกครั้ง ถึงแม้พวกนางจะหน้าเสียแต่ก็ไม่ยั่งมือ กรูเข้ามากระชากอาภรณ์ตัวนอกออก เหลือเพียงตัวในสีขาวหลุดลุ่ยจนเห็นหน้าอกร่องหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ยามที่พวกนางแนบหน้ามาที่ซอกคอของเขา ชายหนุ่มจิกเนื้อตนเองแน่นต้านทานไฟร้อนในกายที่ปะทุไม่หยุด

"ข้าบอกให้ไสหัวไป!

อัก ตุบ!

ร่างของสตรีนางหนึ่งกระแทกที่หัวเตียงอย่างแรง นางจุกท้องมิอาจลุกขึ้นได้อีก เขามิอยากลงมือกับสตรีเช่นนี้ แต่นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ปกติ ยามที่พวกนางสัมผัสร่างกายเขามันกลับตอบสนองทุกครา ยากำหนัดที่เขาดื่มเข้าไปไม่รู้ว่าเข้มข้นมากเพียงใด ขนาดคนเช่นเขายังต้านมันไม่อยู่

"ท่านพ่อให้พวกเจ้ามาเท่าใด ข้าจะให้มากกว่าเป็นสองเท่า"

อวี๋หมิงเอ่ยอย่างต่อรอง

"มาถึงขั้นนี้แล้ว พวกข้ากลับมิได้อยากเงินแล้วเจ้าค่ะ แต่อยากได้ท่านแทน"

หญิงสาวเอ่ยพลางลากนิ้วสัมผัสไปตามไหล่หนา มือหนาคว้าไว้ก่อนจะสะบัดทิ้งเต็มแรง หากพูดกันมิรู้เรื่องเช่นนี้ เขาก็คงมิต้องเกรงใจ อวี๋หมิงปล่อยพลังวิญญาณออกมาก่อนจะโจมตีไปที่นาง แต่พลังยังไม่ถึงตัวกลับถูกแสงสีน้ำเงินคล้ายโล้บดบังปกป้องพวกนางเอาไว้ก่อนถึงตัว

"้ม้านเออร์คิดเอาไว้แล้วว่าคุณชายจ้าวต้องทำเช่นนี้ จึงได้เตรียมการเอาไว้ก่อน"

พวกนางมีพลังของจ้าวหยงอี่ป้องกันไว้ ทำให้เขาที่ระดับต่ำกว่ามิอาจใช้พลังวิญญาณทำอันใดได้

"เช่นนั้นก็ขออภัยด้วย"

อวี๋หมิงเอ่ยพลางคว้าเข้าที่ข้อมือของม้านเออร์เต็มแรง ส่วนอีกคนที่กำลังพุ่งเข้ามาก็ใช้เท้าถีบไปที่หน้าท้องอย่างจัง จนนางกระเด็นตกเตียงและสลบไปในที่สุด

"ท่าน....."

ตุบ!

ม้านเออร์ยังเอ่ยไม่ทันจบก็ถูกมือหนาสับเข้าเต็มแรงที่คอ นางสลบไปในคราเดียว เขาใช้เท้าของตนถึบหญิงสาวลงเตียงพร้อมเสียงหอบเหมือนคนกำลังขาดอากาศหายใจ อีกคนที่นั่งกุมท้องตนเองมองเขาด้วยแววตาหวาดกลัว ใบหน้าที่แดงยิ่งกว่าลูกตำลึงสุกหันมามองนาง สตรีผู้นั้นโบกมือขอยอมแพ้ นางถอยร่นห่างเขา แต่เพราะไม่ทันระวังทำให้ตนหงายท้องตกเตียงไป บวกกับเดิมที่เจ็บอยู่แล้วทำให้นางสลบไปอีกคน

อร๊าก~

อวี๋หมิงคำรามออกมาอย่างทนมิได้ ในแววตาของเขาลุกโชนไปด้วยไฟราคะ มือหนากำผ้าห่มผืนหนาแน่นจนเห็นเส้นเลือด หยาดเหงื่อและน้ำตาไหลออกมาจนดูน่าสงสาร เดิมก็ทรมานเพราะไอมารอยู่แล้ว ตอนนี้เขาอยากที่จะจบชีวิตของตนไปซะ เพื่อที่จะได้หลุดพ้นกับความทรมานในชีวิตนี้เสียที

ฮึก! อร๊าก~

ใบหน้าคมแนบไปกับเตียงกว้าง นอนขดตัวอาภรณ์หลุดลุ่ย เตียงของเขาเต็มไปด้วยคราบโลหิตสีแดงสดที่ไหลออกมาจากข้อมือ

ฮึก! อ่าห์~

ร่างใหญ่ชันแขนลุกขึ้นไปนั่งพิงหัวเตียง แหงนหน้ามองเพดานด้วยแววตาเลื่อนลอยและสิ้นหวัง ดวงตาคมเอ้อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา ก่อนจะค่อยๆปิดลงช้าๆ

"หากยากจะฝืน เช่นนี้ก็พอเท่านี้เถิด...."

น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเหมือนคนที่หมดสิ้นหนทาง เหน็ดเหนื่อยกับทุกอย่างที่ต้องเผชิญ ความเจ็บปวดตอนนี้เหมือนถูกเข็มนับพันนับหมื่นเล่มทิ่มแทงทั่วร่างกาย อวี๋หมิงปลดปล่อยพลังวิญญาณของตนเองออกมา เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่มีอยู่รวบรวมมันจนกลายเป็นลำแสงขนาดใหญ่ จากนั้นกัดฟันแน่นก่อนจะปล่อยมันเข้าที่กลางหน้าอกของตนเอง

ตูม!

แสงสีฟ้าครามสว่างไสวออกจากเรือนจนผู้คนที่รออยู่ด้านนอกต่างตกใจไปตามกัน

ปัง!

เสียงประตูเรือนถูกถีบให้เปิดออก

"อวี๋หมิง!"

จ้าวเหวินอู๋ตะโกนออกมาด้วยความตกใจ ภาพของน้องชายที่นอนจมกองเลือดสะท้อนในแววตาคู่นั้น ร่างกายเขาแข็งค้างไม่แม้แต่ขยับกายไปที่ใดเพราะรับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น