ตอนที่ 3 โกงความตาย

ตอนที่ 3 โกงความตาย

ยามสามในคุกหลวง ความเงียบถูกแทนที่ด้วยกลิ่นกำมะถันที่ผู้คุมจางจุดขึ้นเพื่อรมควันแสร้งว่าฆ่าเชื้อโรค เสิ่นอวี้จิน มองดูร่างของ ชุ่ยเอ๋อร์ ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นคุก ใบหน้าของสาวใช้ผู้น่าสงสารบวมเป่งและมีตุ่มหนองน่าสยดสยองจากการที่อวี้จินฝังเข็มและทาสมุนไพรพิษให้เมื่อหัวค่ำ

แต่นี่ไม่ใช่แค่การหลับ... ชุ่ยเอ๋อร์ได้กินยาพิษรุนแรงที่ผู้คุมจางแอบใส่มาในอาหารมื้อสุดท้าย นางตายแล้วจริงๆ เพื่อมอบศพ นี้ให้เป็นตัวแทนของเสิ่นอวี้จิน

อวี้จินมองร่างไร้วิญญาณของชุ่ยเอ๋อร์ด้วยหัวใจที่แหลกสลาย แต่นางไม่มีเวลาคร่ำครวญ นางรีบหยิบถุงยาจำศีลของบิดาขึ้นมาเทใส่ปาก ยานี้จะทำให้หัวใจของนางเต้นช้าลงจนแทบสัมผัสไม่ได้ ร่างกายจะเย็นชืดดุจคนตาย นางคลานไปนอนขดตัวอยู่ในมุมมืดหลังกองฟางเปียกชื้น สูดลมหายใจลึกครั้งสุดท้ายก่อนที่สติจะเริ่มพร่าเลือน

"ช่วยด้วย! มีคนตาย! คุณหนูเสิ่นตายแล้ว!" เสียงผู้คุมจางตะโกนแหกปากดังลั่นคุก

เขาส่องตะเกียงเข้าไปให้ทหารเวรคนอื่นเห็นเพียงร่างของชุ่ยเอ๋อร์ที่หน้าตาบวมฉิ่งจนแยกไม่ออก แต่สวมเสื้อผ้าหรูหราของคุณหนูเสิ่น

"ดูนั่น! ตุ่มหนองไข้ป่า! ใครไม่อยากเน่าตายก็อย่าเข้าไปใกล้!"

ผู้คุมจางขู่ขวัญทหารคนอื่นจนไม่มีใครกล้าเปิดกรงเข้าไปเช็กชีพจรศพจริงๆ

ร่างของชุ่ยเอ๋อร์ (ในนามเสิ่นอวี้จิน) ถูกโยนขึ้นบนหลังเกวียนขนศพอย่างไม่ปราณี ส่วนอวี้จินที่อยู่ในสภาวะตายหลอก ถูกผู้คุมจางฉวยโอกาสช่วงชุลมุนยัดร่างของนางลงในช่องลับใต้พื้นเกวียน ซึ่งปกติใช้ซ่อนของเถื่อน

เกวียนโยกคลอนไปตามทางเกวียนขรุขระ กลิ่นสาบศพจากด้านบนไหลซึมลงมาตามร่องไม้ แต่อวี้จินในสภาวะกึ่งฝันกึ่งตื่นทำได้เพียงนอนนิ่งสนิท ลมหายใจแผ่วเบา

จนกระทั่งเกวียนหยุดลงที่หุบเขาไร้ญาติ นอกเมืองหลวง เสียงสัปเหร่อสบถด่าความซวยก่อนจะลากศพบนเกวียนโยนลงเหวไปทีละร่าง รวมถึงร่างของชุ่ยเอ๋อร์ด้วย เมื่อขบวนขนศพจากไปและความเงียบกลับคืนมา ฤทธิ์ยาจำศีลก็เริ่มหมดลง

อวี้จินสำลักอากาศเข้าปอดอย่างรุนแรง นางใช้แรงเฮือกสุดท้ายถีบแผ่นไม้ใต้เกวียนที่ผู้คุมจางปลดล็อกไว้ให้ แล้วกลิ้งร่างลงมาบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยเถ้าถ่านและซากศพ นางพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น แขนขาอ่อนแรงจนต้องคลานไปกับพื้นดินที่ชุ่มไปด้วยน้ำค้างและกลิ่นคาว

นางคลานไปจนถึงริมหน้าผาเตี้ยๆ ที่สัปเหร่อเพิ่งจุดไฟเผากองศพเพื่อป้องกันโรคระบาด เปลวไฟสีส้มแดงลุกโชนสะท้อนในดวงตาที่สั่นระริกของนาง ท่ามกลางกองเพลิงนั้น นางเห็นชายผ้าสีฟ้าที่คุ้นตา... ผ้าผืนเดียวกับที่นางใส่ให้ชุ่ยเอ๋อร์

"ชุ่ยเอ๋อร์... ข้าสัญญากับเจ้า... ทุกหยดเลือดที่เจ้าเสียไป ข้าจะเอาคืนมาจากพวกมันให้สิ้น"

อวี้จินหยิบเศษกระเบื้องแตกที่ตกอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมา นางรวบเส้นผมยาวถึงเอวที่เคยภาคภูมิใจไว้ในมือก่อนจะออกแรง กรีด ตัดมันออกอย่างทารุณ เส้นผมที่ขาดแหว่งร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน นางโยนผมกำนั้นเข้าสู่กองไฟ เผาทำลายภาพลักษณ์ของ คุณหนูเสิ่น ผู้สูงศักดิ์ไปพร้อมกับศพของสาวใช้

นางหยิบหยกครึ่งซีกที่บิดามอบให้ขึ้นมาถือไว้ แสงไฟสะท้อนให้เห็นแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโศกเศร้าหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่แฝงไปด้วยเพลิงแค้น

"นับแต่นี้ไป... จะไม่มีใครรู้จักข้าในชื่อเสิ่นอวี้จินอีก"

นางหยัดยืนขึ้นช้าๆ แม้ร่างกายจะสั่นเทา

"ข้าคือ กู้เหยียน... วิญญาณที่คลานกลับมาจากนรกเพื่อทวงหนี้เลือดตระกูลหลี่!"

นางหมุนตัวกลับ หันหลังให้กำแพงเมืองหลวงที่เคยเป็นบ้าน มุ่งหน้าหายไปในป่าลึกทิศใต้ ทิ้งเถ้าถ่านของอดีตไว้เบื้องหลัง