ตอนที่ 4 คงไม่เจอกันอีก

สิ่งที่ทองก้อนพูดมาล้วนเป็นความจริง เพราะจากความทรงจำของร่างนี้ ชาติที่แล้วหลังจากนางแต่งงานกับเขาได้เพียงสี่เดือนคำสิงห์ก็เริ่มออกลายเรื่องผู้หญิงแล้ว จากนั้นก็มีนอกกายนอกใจเรื่อยมาไม่หยุดหย่อน ปล่อยให้นางนอนเหงาอยู่บ้านเพียงลำพัง นั่นจึงเป็นสาเหตุให้เจ้าของร่างนี้เริ่มหาที่พึ่งพาอาศัยคนใหม่ แต่ก็ช่างเถอะนั่นมันเป็นเรื่องเมื่อชาติก่อน และเรณูคนเดิมก็ใช่ว่าจะนิสัยดี เอาเป็นว่าพวกเขาช่างมีศีลเสมอกัน ส่วนชาตินี้นางจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับเขาอีก

“ข้าไม่ถือสาเขาหรอกเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าตัวเองโชคดีต่างหากที่ไม่ได้แต่งงานกับเขา” เรณูเก็บของเสร็จพอดี จึงเอ่ยลา “ข้าลาแล้วเจ้าค่ะ” พูดพลางยกมือขึ้นไหว้

ทองก้อนลูบศีรษะเรณูเบา ๆ พูดว่า “เงินคำกำแก้วเจ้าก็อย่าใช้ให้มันสิ้นเปลืองนัก รู้จักประหยัดอดออมไว้บ้างล่ะ อีกอย่างต้องคิดทำมาหากินด้วย ไม่ใช่ใช้เงินจนหมดแล้วค่อยหาใหม่” เรณูอยู่กับครอบครัวนางมาหลายปี ทำไมนางจะไม่รู้ว่าเรณูชอบใช้เงินเกินตัว และชอบเที่ยวเตร่ตามประสาคนที่กำลังอยู่ในวัยหนุ่มสาว

“เจ้าค่ะ” เรณูยิ้มอ่อนให้ทองก้อน แล้วเดินไปลาผาสุกกับคำไอ่

จากนั้นจึงเดินออกไปด้านหน้าเรือน ที่ยังมีข้าวของวางระเกะระกะ และคนงานที่ตื่นขึ้นมาแล้วกำลังช่วยกันเก็บกวาดทำความสะอาด

“ข้าเก็บของเสร็จแล้ว” เรณูเอ่ยขึ้นพร้อมกับหิ้วกระเป๋าเดินทางออกมาด้วยหนึ่งใบ

คำสิงห์ที่กำลังยืนเหม่อลอยอยู่จึงหันกลับมามอง “งั้นก็ไปกันเถอะ ข้าจะได้กลับมาทำงานต่อ”

สิ้นคำเรณูเดินไปที่รถกระบะพร้อมกับเข้าไปนั่งรอด้านใน คำสิงห์ก้าวขาตามไป พอเข้าไปนั่งฝั่งคนขับก็สตาร์ตเครื่องยนต์แล้วเคลื่อนรถออกไปทันที

ขับรถออกมาได้ประมาณสิบนาทีเขาจึงพูดกับนางว่า “เจ้าไม่ต้องเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นหรอกนะ บางทีเนื้อคู่ของเจ้าอาจจะยังรอเจ้าอยู่ก็เป็นได้” และคนคนนั้นก็ไม่ใช่คนไกลตัวเขาสักเลยนิด แต่ตอนนี้คนผู้นั้นกำลังจะเดินทางไปทำงานต่างประเทศ หากเขากลับมาก็คงไม่เจอนางแล้ว และหากในอนาคตทั้งสองจะเจอกันหรือไม่นั้นก็ไม่เกี่ยวกับเขาแล้ว

“ข้าไม่เสียใจอยู่แล้วเจ้าค่ะ ส่วนเนื้อคู่คงไม่ได้เข้าใกล้ข้าหรอก เพราะชาตินี้ข้าไม่เคยคิดจะแต่งงาน” เพราะยุคที่ธัญมลจากมาเธอก็เป็นหญิงม่ายหย่ากับสามีเจ้าชู้เช่นเดียวกัน ยังดีที่ไม่มีลูกด้วยกัน เธอจึงทำงานหาเงินอย่างเดียว และก็ค้นพบว่าตัวเองโชคดีและมีความสุขมากที่เลิกกับสามีได้ ไม่ว่าภพไหนชาติไหนความเจ้าชู้ของหญิงและชายก็ยังมีอยู่ทุกที่ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอเบื่อหน่ายเป็นอย่างมาก และเมื่อมีโอกาสใช้ชีวิตใหม่อีกครั้งเธอจึงสัญญากับตัวเองว่า ชาตินี้เธอจะไม่ขอมีสามีอีก

“ผิดหวังจากข้าจนไม่คิดอยากจะแต่งงานเลยหรือ”

เรณูย่นคิ้วหันไปสบตากับเขาแวบหนึ่ง เอ่ยอย่างไม่แยแสว่า “ท่านอย่าได้สำคัญตัวเองผิดเลยเจ้าค่ะ ที่ข้าไม่คิดจะแต่งงาน เพราะคิดว่าผู้ชายพวกนั้นไม่เหมาะสมกับข้ามากกว่า” อีกเหตุผลหนึ่งก็คือ เพราะนางไม่อยากให้ชีวิตของเรณูในชาตินี้มีจุดจบเหมือนกับเรณูในชาติที่แล้วต่างหากล่ะ

คำสิงห์ลอบมองเรณูด้วยความแปลกใจอย่างยิ่ง เขาไม่เคยคิดว่าจะได้ยินคำพูดที่ดูหยิ่งผยองและถือดีจากผู้หญิงคนนี้เลยสักนิด ก่อนหน้าเรณูเป็นผู้หญิงที่ชอบตามใจเขาทุกอย่าง ไม่เคยเลยสักครั้งที่นางจะกล้าพูดจาตัดเยื่อใยกับเขาเช่นนี้

“ก็ดีแล้วที่เจ้าคิดได้อย่างนั้น ต่อจากนี้ข้าคิดว่าเราคงไม่ได้เจอกันอีก โชคดีนะ” คำสิงห์หยุดรถเมื่อขับมาถึงป้ายรถโดยสารประจำทาง

“ข้าก็หวังเช่นนั้นเจ้าค่ะ ขอบคุณที่มาส่ง”

“อืม”

เรณูก้าวขาลงจากรถด้วยใบหน้าเย็นชา แววตาไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ทั้งปวง ผิดกับคนที่เพิ่งเสียความบริสุทธิ์ให้กับชายหนุ่มรูปงามโดยสิ้นเชิง ถึงแม้คำสิงห์จะรู้สึกประหลาดใจที่เรณูเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ แต่ก็คิดว่าเป็นเรื่องดีแล้วที่นางไม่มาเซ้าซี้กับเขาเหมือนเคย อีกทั้งเขายังไม่เห็นน้ำตาของนางเลยสักหยด ต่างจากชาติก่อนที่รู้ว่าเสียตัวให้เขาก็ร้องไห้ฟูมฟายจนเขากับนางต้องแต่งงานกัน

จากนั้นคำสิงห์ก็ขับรถกลับบ้านทันที โดยไม่ถามเรณูสักคำว่านางจะไปพักอยู่กับญาติที่แห่งหนตำบลใด เพราะต่อจากนี้เส้นทางชีวิตของนางกับเขาคงเป็นเหมือนเส้นขนานแล้ว

คำสิงห์กลับมาถึงบ้าน คำไอ่จึงเดินเข้าไปหาพี่ชาย “ทำไมท่านไม่ให้พี่เรณูอยู่บ้านเราไปก่อนสักสามสี่วันเจ้าคะ แล้วแบบนี้ใครจะช่วยข้าทำงานบ้านล่ะ”

“แล้วจะปล่อยให้นางแอบย่องเข้าห้องข้าอีกอย่างนั้นหรือ” เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เขากลัวมากที่สุดจึงอยากให้นางออกจากบ้านหลังนี้โดยเร็ว ดีไม่ดีหากนางเปลี่ยนใจอยู่ที่นี่ขึ้นมาจะทำอย่างไร

“แต่เมื่อคืนท่านพี่ก็เมามาก ตอนดึกข้ายังเห็นท่านตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำอยู่เลยเจ้าค่ะ”

“นี่เจ้ากำลังจะบอกว่าข้าเปิดประตูรอนางอย่างนั้นหรือ”

“ก็ไม่แน่หรอก เพราะทุกครั้งท่านก็กินไม่เลือก” คำไอ่รู้ว่าพี่ชายมีแฟนไม่ซ้ำหน้า จึงไม่ปักใจเชื่อว่าเรณูจะตบมือข้างเดียว

“แต่ตอนนี้ข้าเลิกนิสัยอย่างนั้นแล้ว” ชาตินี้สิ่งที่เขาตั้งใจทำมากที่สุดก็คือ เปลี่ยนชะตาชีวิตของตัวเองไม่ให้เหมือนชาติที่แล้วอีกต่อไป

“ทำให้ได้ก่อนเถอะ แล้วค่อยมาพูด หายป่วยได้ไม่ถึงสิบวันก็ก่อเรื่องอีกแล้ว”

“เจ้าคอยดูก็แล้วกัน”

“แล้วพี่เรณูย้ายไปอยู่อำเภอไหนเจ้าคะ”

“ไม่รู้ไม่ได้ถาม อีกอย่างข้าก็ไม่ได้สนใจด้วย”

ว่าจบก็เดินอาด ๆ ขึ้นไปบนห้องของตน คำไอ่ส่ายหน้าเบา ๆ แล้วพูดกับตนเองว่า “ผู้ชายก็เป็นอย่างนี้ ฟันแล้วก็ทิ้ง” และแอบภาวนาในใจว่า ขออย่าให้นางได้เจอคนรักแบบพี่ชายเลย