ตอนที่ 4 มังกรเร้นกายในคราบเงา

กาลเวลาเปรียบเสมือนสายน้ำที่ไหลผ่านโขดหินในหุบเขาอเวจี สิบปีผ่านไปดุจความฝันที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความจริงอันโหดร้าย หิมะที่เคยย้อมยอดเขาเป็นสีขาวโพลนยังคงตกลงมาเช่นเดิม แต่เด็กชายผู้มีแววตาโศกเศร้าในวันนั้น บัดนี้หายสาบสูญไปสิ้น เหลือเพียงบุรุษหนุ่มในชุดอาภรณ์สีดำสนิทผู้หนึ่งที่ยืนสงบนิ่งอยู่บนยอดหน้าผาสูงชัน

หลงเทียนอวี้ ในวัยยี่สิบสองปี มีรูปร่างสูงโปร่งทว่ากำยำแข็งแรงดุจเหล็กกล้า ใบหน้าคมเข้มของเขาเรียบเฉยราวกับสลักจากหินหยก ดวงตาที่เคยส่องประกายอ้อนวอนบัดนี้ลึกล้ำและเย็นเยียบจนยากจะหยั่งถึง เส้นผมสีดำขลับถูกมัดรวบไว้อย่างเรียบง่ายด้วยแถบผ้าสีเลือด

"อวี้เอ๋อร์... เจ้าบรรลุวิชา 'ลมปราณกลืนสวรรค์' ขั้นที่เจ็ดแล้วสินะ" เสียงแหบพร่าของ ปรมาจารย์อู๋เว่ย ดังขึ้นจากเบื้องหลัง

เทียนอวี้หันกลับมาคำนับอาจารย์อย่างนอบน้อม "ขอบพระคุณอาจารย์ที่สั่งสอน หากไม่มีท่าน ข้าคงเป็นเพียงซากศพที่ถูกหิมะฝังกลบไปนานแล้ว"

ชายชรามองศิษย์เอกด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน พลังลมปราณที่แผ่ออกมาจากตัวเทียนอวี้นั้นรุนแรงและมืดดำจนน่าหวาดหวั่น แต่มันกลับถูกควบคุมไว้อย่างมิดชิดภายใต้ท่าทางที่สงบเสงี่ยม "เจ้าพร้อมแล้วที่จะออกไปเผชิญโลกภายนอก แต่อย่าลืม... ศัตรูของเจ้าบัดนี้ครองอำนาจล้นฟ้า หลงเจิ้นเหวินมีกองทัพนับล้าน ส่วนหลี่ฮองเฮาก็มีเครือข่ายสายลับอยู่ทุกหย่อมหญ้า"

"ข้าทราบดีอาวุโส" เทียนอวี้กล่าวเสียงเรียบ "ข้าจะไม่บุ่มบ่ามเข้าวังหลวงเพื่อปลิดชีพพวกมันในทันที เพราะนั่นง่ายเกินไป... ข้าต้องการให้พวกมันสูญเสียทุกอย่าง เหมือนที่ข้าและเสด็จแม่เคยสูญเสีย ข้าจะค่อยๆ ตัดรากแก้วของพวกมันทิ้ง จนกระทั่งบัลลังก์ที่พวกมันนั่งอยู่พังทลายลงมาเอง"

ที่กระท่อมริมน้ำพุร้อน ไป่ฮองเฮา (หรือแม่นางไป่) นั่งปักผ้าด้วยมือที่ยังสั่นเทาจากพิษไข้เรื้อรัง นางเงยหน้าขึ้นมองบุตรชายที่เดินเข้ามาหา ความภาคภูมิใจฉายชัดในแววตาของนาง "เจ้าจะไปแล้วใช่ไหมลูก?"

เทียนอวี้คุกเข่าลงต่อหน้ามารดา "ท่านแม่ ข้าต้องสร้างฐานอำนาจในยุทธภพก่อน ข้าจะไปที่เมือง 'ชิงหลง' เมืองท่าที่เป็นบ่อเกิดแห่งรายได้หลักของราชสำนัก ข้าจะเริ่มที่นั่นในนามของ 'นายน้อยเทียน' พ่อค้าลึกลับจากแดนใต้"

"จงระวังตัวนะอวี้เอ๋อร์... ความแค้นอาจเป็นแรงผลักดัน แต่ความเมตตาจะทำให้เจ้าครองใจคน" นางเตือนสติบุตรชาย

เทียนอวี้ก้มกราบเท้าแม่ "ความเมตตาของข้า... ตายไปพร้อมกับเสด็จพ่อในคืนหิมะตกเมื่อสิบปีก่อนแล้วท่านแม่ บัดนี้ข้ามีความยุติธรรมเพียงอย่างเดียวคือ 'ตาต่อตา ฟันต่อฟัน'"

เมืองชิงหลง, เมืองท่าที่มั่งคั่งที่สุดทางตะวันออก

บรรยากาศในโรงเตี๊ยม 'เมฆาขจี' เต็มไปด้วยความคึกคักของเหล่านักเดินทางและพ่อค้า แต่ความวุ่นวายนั้นกลับเงียบสงบลงกะทันหันเมื่อบุรุษหนุ่มชุดดำผู้หนึ่งก้าวเท้าเข้ามาในร้าน เขาไม่ได้พกพากระบี่ให้เห็นเด่นชัด แต่รัศมีบางอย่างที่แผ่ออกมากลับทำให้ผู้คนรอบข้างรู้สึกอึดอัดจนต้องหลบสายตา

"เถ้าแก่... ข้าต้องการห้องพักที่ดีที่สุด และข้อมูลเกี่ยวกับ 'สมาคมการค้าสกุลหลี่'" เสียงของชายหนุ่มทุ้มและกังวาน

เถ้าแก่โรงเตี๊ยมรีบกุลีกุจอเข้ามาต้อนรับ "นายน้อย... สมาคมสกุลหลี่เป็นของน้องชายฮองเฮาองค์ปัจจุบัน ไม่มีใครกล้ายุ่งหรอกขอรับ ท่านเป็นใครมาจากไหนถึงถามหาเรื่องอันตรายเช่นนี้?"

เทียนอวี้ยกยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตา "ข้าเป็นเพียงพ่อค้าที่อยากจะมาแย่งชิง 'ความมั่งคั่ง' ที่ไม่เป็นธรรมคืนสู่เจ้าของเดิมเท่านั้น"

ในเย็นวันนั้นเอง ข่าวเรื่องนายน้อยลึกลับที่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมทองคำมหาศาลและท่าทางที่ไม่เกรงกลัวอำนาจสกุลหลี่ เริ่มแพร่กระจายไปทั่วเมืองชิงหลง ราวกับคลื่นใต้น้ำที่กำลังจะก่อตัวเป็นพายุใหญ่

เทียนอวี้ยืนอยู่ที่ระเบียงห้องพัก มองออกไปทิศทางที่เป็นที่ตั้งของวังหลวงที่อยู่ไกลออกไปนับพันลี้ เขาหยิบหยกพกประจำตัวรัชทายาทที่ถูกฟันจนบิ่นออกมาลูบไล้เบาๆ

"เริ่มจากตัดเส้นเลือดใหญ่ทางการคลังของพวกเจ้าก่อน... หลงเจิ้นเหวิน ข้ากลับมาแล้ว"