ตอนที่ 2 หนีตายสู่หุบเขาไร้รัก

เสียงฝีเท้าของม้าศึกหลายสิบตัวดังแว่วมาตามลม พร้อมกับแสงคบไฟที่สว่างวาบเป็นระยะท่ามกลางความมืดมิดของพายุหิมะ หลงเทียนอวี้ และ ไป่ฮองเฮา ทราบดีว่าคำสั่ง "เนรเทศ" ของฮ่องเต้ทรราชเป็นเพียงฉากหน้าเพื่อตบตาขุนนางเก่าแก่ที่ยังจงรักภักดี แท้จริงแล้วพวกมันไม่มีทางปล่อยเสี้ยนหนามอย่างเขาให้มีชีวิตรอดไปเติบโตในอนาคต

"พวกมันมาแล้ว..." ไป่ฮองเฮากระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ร่างกายของนางสั่นเทิ้มเพราะพิษไข้ที่เริ่มรุมเร้าจากการตรากตรำเดินเท้ามาตลอดทั้งวัน

"เสด็จแม่ อดทนอีกนิดเถิด ทางข้างหน้ามีป่าทึบ เราต้องเข้าไปหลบในนั้น" เทียนอวี้พยายามพยุงร่างของมารดา แม้ลำพังตัวเขาเองก็แทบจะก้าวขาไม่ออก บาดแผลที่หัวเข่าจากการถูกทหารเหวี่ยงลงพื้นในวังยังคงมีเลือดซึมและเริ่มแข็งตัวเพราะอากาศเย็นจัด

"หยุด! นั่นไงพวกมัน! ฆ่าทิ้งเสีย อย่าให้เหลือซาก!" เสียงตะโกนของหัวหน้านักฆ่าดังขึ้นพร้อมกับเสียงแหวกอากาศของลูกศร

ฟึ่บ!

ลูกศรดอกหนึ่งพุ่งถากต้นแขนของเทียนอวี้ไปเพียงนิดเดียว เขาไม่ได้ร้องออกมาสักคำ แต่ความเจ็บปวดกลับปลุกสัญชาตญาณการเอาตัวรอดให้ตื่นขึ้น ชายหนุ่มลากมารดาหลบเข้าหลังโขดหินใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจวิ่งลงไปตามลาดชันของภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะหนา

"อวี้เอ๋อร์... แม่ไปต่อไม่ไหวแล้ว ลูกหนีไป... หนีไปเสีย!" ไป่ฮองเฮาล้มลงหอบหายใจอย่างแรง ใบหน้าที่เคยงดงามบัดนี้ขาวซีดราวกับศพ

"ไม่! ข้าจะไม่ทิ้งท่าน! หากตายเราก็ตายด้วยกัน หากรอดเราต้องรอดด้วยกัน!" เทียนอวี้ตะโกนก้อง ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว เขาแบกมารดาขึ้นหลังด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี แล้วก้าวเดินฝ่าหิมะที่สูงเกือบถึงเข่า

เบื้องหน้าของพวกเขาคือ "หุบเขาอเวจี" สถานที่ที่เล่าขานกันว่าเป็นดินแดนต้องห้ามที่ไม่มีใครเคยรอดกลับออกมาได้ มันคือหน้าผาสูงชันที่มีหมอกพิษปกคลุมตลอดปี แต่ในเวลานี้ สำหรับเทียนอวี้ หุบเขาที่น่าสะพรึงกลัวนี้กลับเป็นความหวังเดียวที่เหลืออยู่

"นั่นไง! พวกมันอยู่ริมหน้าผา!"

กลุ่มนักฆ่าในชุดดำนับสิบคนล้อมกรอบเข้ามา พวกมันชักดาบสะท้อนแสงจันทร์เย็นเยียบ หัวหน้านักฆ่าแสยะยิ้ม "รัชทายาทผู้สูงส่ง... วันนี้กระหม่อมจะสงเคราะห์ให้พระองค์ไปพบเสด็จพ่อที่ปรโลกเอง!"

เทียนอวี้ถอยร่นไปจนชิดขอบเหว ลมหนาวกรรโชกแรงจนร่างของเขาโอนเอน เขาหันไปมองมารดาที่สลบไสลไปแล้วในอ้อมแขน จากนั้นจึงหันกลับมามองพวกสุนัขรับใช้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำอาฆาต

"หลงเจิ้นเหวิน... หลี่กุ้ยเฟย... หากสวรรค์มีตา ขอให้ข้าไม่ตายในวันนี้ และวันใดที่ข้าหวนคืนสู่พื้นราบ... เลือดของพวกเจ้าจะเปื้อนคมดาบของข้า!"

สิ้นคำประกาศ เทียนอวี้ก็ตัดสินใจทิ้งตัวลงสู่ก้นบึ้งของหุบเขาอเวจีทันที ร่างของทั้งสองร่วงหล่นลงสู่ความว่างเปล่า ท่ามกลางเสียงตะโกนด่าทออย่างหัวเสียของกลุ่มนักฆ่าที่ทำภารกิจไม่สำเร็จตามแผนที่จะ "เห็นศพ"

ร่างของเทียนอวี้กระแทกกับกิ่งไม้ใหญ่หลายต่อหลายครั้งก่อนจะตกลงบนกองใบไม้และหิมะหนานุ่มที่ก้นเหว ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างจนเขาแทบหมดสติ แต่สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือความอบอุ่นที่ผิดปกติในสถานที่ที่ควรจะหนาวเหน็บ

"เจ้าหนู... ดวงแข็งไม่เบานี่"

เสียงทุ้มลึกและดูเย็นชาดังขึ้นจากเงามืด เทียนอวี้พยายามหรี่ตามอง เห็นชายชราในชุดนักบวชสีเทาหม่น นั่งอยู่บนแท่นหินใกล้กับลำธารที่ดูเหมือนจะมีไอน้ำร้อนพุ่งออกมา ชายชราผู้นี้มีหนวดเครายาวสีขาวโพลน แต่ดวงตากลับส่องประกายคมกล้าดุจพญาอินทรี

"ช่วย... ช่วยแม่ของข้าด้วย..." เทียนอวี้เค้นเสียงบอกก่อนจะสิ้นสติไป

เมื่อเขารู้สึกตัวอีกครั้ง เทียนอวี้พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงหินในถ้ำที่อบอุ่น กลิ่นสมุนไพรหอมระเหยอวลไปทั่ว เขาพยายามลุกขึ้นแต่ความเจ็บปวดทำให้ต้องนิ่วหน้า

"นางปลอดภัยแล้ว ข้าให้ทานยาบำรุงหัวใจและวางไว้ในเขตน้ำพุร้อน" ชายชรากล่าวโดยไม่หันมามอง ขณะที่เขากำลังนั่งหั่นสมุนไพรอยู่

"ท่านเป็นใคร? ทำไมถึงมาอยู่ในที่แบบนี้?" เทียนอวี้ถามด้วยความระแวง

"ข้าคือใครไม่สำคัญ... แต่เจ้าคือ 'หลงเทียนอวี้' รัชทายาทที่ถูกโลกทิ้งใช่หรือไม่?"

คำถามนั้นทำให้เด็กชายสะดุ้งสุดตัว เขาพยายามจะคว้ากิ่งไม้ใกล้ตัวมาเป็นอาวุธ แต่ชายชรากลับหัวเราะเบาๆ "ไม่ต้องกลัว ข้าไม่มีส่วนได้ส่วนเสียกับบัลลังก์เลือดนั่น ข้าคือ 'ปรมาจารย์อู๋เว่ย' ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยสัญญากับปู่ของเจ้าว่าจะดูแลตระกูลหลง แต่ในเมื่อคนรุ่นปัจจุบันมันเน่าเฟะ ข้าจึงหนีมาอยู่ที่นี่"

เทียนอวี้ขมวดคิ้ว "ท่านรู้จักเสด็จปู่?"

"ใช่... และข้ารู้ด้วยว่าเจ้าต้องการอะไร" ชายชราเดินเข้ามาใกล้แล้วจ้องเข้าไปในดวงตาของเด็กชาย "ในแววตาของเจ้าไม่มีความหวาดกลัว มีแต่ไฟแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญโลกทั้งใบ แต่น้ำหน้าอย่างเจ้าในตอนนี้... กลับไปก็เป็นได้แค่ศพใต้ฝ่าเท้าของหลงเจิ้นเหวิน"

เทียนอวี้เม้มริมฝีปากแน่น "งั้นท่านจะสอนข้าไหม? สอนให้ข้าแข็งแกร่งพอที่จะฆ่าพวกมัน!"

ปรมาจารย์อู๋เว่ยยิ้มที่มุมปาก "การฆ่าคนนั้นง่าย... แต่การปกครองแผ่นดินนั้นยาก หากเจ้าอยากได้บัลลังก์คืน เจ้าต้องเป็นมากกว่านักฆ่า เจ้าต้องเป็นปีศาจที่คนเกรงกลัว และเป็นเทพบุตรที่คนภักดี เริ่มตั้งแต่วันนี้... เจ้าต้องลืมว่าตัวเองเป็นรัชทายาท และเป็นเพียงศิษย์ของข้า"

เทียนอวี้ทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นถ้ำที่แข็งกระด้าง เขาโขกศีรษะลงกับพื้นสามครั้งจนเกิดเสียงดัง "ศิษย์... ขอน้อมรับการสั่งสอน!"