ตอนที่ 1 หยาดโลหิตกลางหิมะ

ท่ามกลางฤดูเหมันต์ที่หนาวเหน็บที่สุดในรอบศตวรรษ เกล็ดหิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าเบื้องบน ปกคลุมหลังคาสีทองอร่ามของพระราชวังต้องห้ามแห่งจักรวรรดิต้าหลงจนกลายเป็นสีเงินยวง ทว่าความงามนั้นกลับแฝงไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายและคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ตามทางเดินหินอ่อน

เสียงระฆังไว้อาลัยดังกังวานกึกก้องไปทั่วทั้งพระนคร เป็นสัญญาณบ่งบอกถึงการจากไปอย่างกะทันหันของ จักรพรรดิหลงจิ้นอัน ผู้ครองบัลลังก์ที่เปี่ยมด้วยเมตตา แต่สำหรับเด็กชายวัยสิบสองขวบที่กำลังถูกทหารราชองครักษ์ลากตัวไปตามพื้นหิมะ เสียงระฆังนั้นกลับฟังดูเหมือนเสียงหัวเราะเยาะของมัจจุราช

"ปล่อยข้า! พวกเจ้าบังอาจนัก ข้าคือรัชทายาท! ข้าจะไปหาเสด็จพ่อ!"

หลงเทียนอวี้ ร้องตะโกนจนสุดเสียง ใบหน้าเล็กๆ ที่เคยผุดผ่องบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและรอยฟกช้ำ เสื้อผ้าไหมปักลายมังกรห้าเล็บที่บ่งบอกถึงฐานะอันสูงส่งขาดวิ่นและเปียกชุ่มไปด้วยหิมะที่ละลายกลายเป็นน้ำเย็นจัดบาดลึกถึงกระดูก

"รัชทายาทงั้นหรือ? หึ..." ทหารนายหนึ่งแค่นเสียงหัวเราะอย่างเหยียดหยาม "เจ้ามันก็แค่ลูกชู้ที่นางแพศยาไป่ฮองเฮาลักลอบสมสู่กับองครักษ์จนเกิดมาต่างหาก คำสั่งจากฮ่องเต้องค์ใหม่ชัดเจนแล้ว... เนรเทศเดนมนุษย์ทั้งแม่ทั้งลูกออกไปให้พ้นเขตวังหลวง!"

คำกล่าวหานั้นเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของเด็กชาย เทียนอวี้เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เสด็จแม่ของเขา... สตรีผู้สูงศักดิ์และเรียบร้อยที่สุดในแผ่นดิน จะกระทำเรื่องต่ำช้าเช่นนั้นได้อย่างไร? และที่สำคัญ "ฮ่องเต้องค์ใหม่" ที่ทหารผู้นั้นกล่าวถึงคือใครกัน ในเมื่อเขายังมีชีวิตอยู่ และเสด็จพ่อก็เพิ่งจากไปไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม!

ที่ประตูทิศเหนือซึ่งเป็นทางออกลับสำหรับข้ารับใช้และนักโทษ เทียนอวี้ถูกเหวี่ยงลงบนพื้นน้ำแข็งอย่างไม่ปราณี ที่นั่นเขาพบกับสตรีในชุดสีขาวหยาบๆ ที่กำลังถูกทหารควบคุมตัวอยู่ นางคือ ไป่ฮองเฮา มารดาผู้เป็นที่รัก บัดนี้ผมเผ้าของนางหลุดรุ่ย ใบหน้าซูบซีด แต่ดวงตายังคงความหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรี

"เสด็จแม่!" เทียนอวี้โผเข้ากอดมารดา ร่างกายของทั้งสองสั่นเทาด้วยความหนาวและเกรงกลัว

"อวี้เอ๋อร์... ลูกแม่..." นางลูบหัวบุตรชายด้วยมือที่สั่นระริก "อย่าร้องไห้... ความเข้มแข็งคือสิ่งเดียวที่จะทำให้เรามีชีวิตรอดในวันนี้"

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทหนังชั้นดีก็ดังแว่วมาจากทางเดินเบื้องหลัง ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวังว่าอาจจะเป็นขุนนางที่จงรักภักดีมาช่วย แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้หัวใจของเทียนอวี้แตกสลายยิ่งกว่าเดิม

ร่างที่ก้าวออกมาจากม่านหิมะคือ อ๋องเจ็ด หลงเจิ้นเหวิน น้องชายแท้ๆ ของเสด็จพ่อ ผู้ที่เทียนอวี้เคยเรียกว่า 'เสด็จอา' ด้วยความเคารพรักมาตลอด บัดนี้เขาสวมฉลองพระองค์สีเหลืองทองลายมังกรเหินเวหา ซึ่งเป็นชุดสำหรับผู้ครองแผ่นดินเท่านั้น

และข้างกายของเขาคือ หลี่กุ้ยเฟย สตรีที่แสร้งทำเป็นอ่อนหวานและคอยเอาใจเทียนอวี้อยู่เสมอ นางสวมมงกุฎหงส์เคียงคู่กับอ๋องเจ็ด สายตาที่นางมองมายังอดีตฮองเฮาเต็มไปด้วยความสะใจและเหยียดหยาม

"ยินดีด้วยนะท่านพี่ไป่..." หลี่กุ้ยเฟยเอ่ยเสียงแหลมเล็ก "ตำแหน่งฮองเฮาที่ท่านเคยครอบครอง บัดนี้ข้าจะดูแลต่อให้เอง... อ้อ รวมถึงสามีของท่านด้วย แต่อาจจะเป็นสามีคนใหม่ที่แข็งแรงและฉลาดกว่าคนก่อนที่เพิ่ง 'สิ้นใจ' ไปล่ะนะ"

"พวกเจ้า... พวกเจ้าฆ่าเสด็จพ่อ!" เทียนอวี้พยายามจะพุ่งตัวเข้าไปหา แต่ถูกทหารกดตัวลงกับพื้นจนหน้าฝังหิมะ

หลงเจิ้นเหวินก้มลงมองหลานชายด้วยแววตาเย็นชา "เจ้าเมืองไม่ควรพูดจาเพ้อเจ้อ หลงเทียนอวี้... พี่ชายข้าตายเพราะโรคหัวใจวายเฉียบพลัน ส่วนเจ้า... เป็นเพียงผลผลิตของความอัปยศที่ข้าจำต้องกำจัดออกไปเพื่อความสะอาดของราชวงศ์หลง"

อ๋องเจ็ดหันไปหาทหาร "พาพวกมันไปทิ้งที่ชายแดนทางใต้ อย่าให้ใครเห็นหน้าอีก และถ้าพวกมันคิดจะกลับมา... ฆ่าเสียไม่ต้องรายงาน"

"เพคะ ฝ่าบาท" หลี่กุ้ยเฟยอิงแอบแนบอกอ๋องเจ็ด พลางโบกมือลาอย่างเสแสร้ง "เดินทางไกลให้สนุกนะเพคะ อดีตพี่สะใภ้"

ประตูเมืองหนักอึ้งปิดลงดัง ปัง! ตัดขาดโลกแห่งความหรูหราและความอบอุ่นไปตลอดกาล เทียนอวี้มองลอดช่องว่างสุดท้ายของประตู เห็นเสด็จอาและแม่เลี้ยงเดินหันหลังกลับเข้าสู่ตำหนักอุ่น โดยไม่แม้แต่จะหันมามองความพินาศที่พวกเขาทิ้งไว้ข้างหลัง

ภายใต้พายุหิมะที่เริ่มกรรโชกแรง สองแม่ลูกเดินจูงมือกันไปตามถนนที่อ้างว้าง มุ่งหน้าสู่ดินแดนทุรกันดารที่ไม่มีจุดหมาย

"เสด็จแม่... ข้าขอสาบาน" เทียนอวี้หยุดเดินกะทันหัน แม้ใบหน้าจะเปื้อนเลือดและน้ำตาที่แข็งเป็นเกล็ด แต่ดวงตาของเขากลับโชติช่วงไปด้วยเพลิงแค้น "เลือดทุกลดที่พวกมันทำตกดิน น้ำตาทุกหยดที่ท่านต้องเสียไป... ข้าจะทวงคืนมาเป็นพันเท่า! บัลลังก์นั้น... ชื่อสกุลนั้น... ข้าจะกลับมาเอาคืนในวันที่ท้องฟ้าเป็นสีเลือด!"

ไป่ฮองเฮามองบุตรชายด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ทั้งความสงสารและเปี่ยมไปด้วยหวัง นางรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าจะมีแต่ขวากหนามและความตาย แต่ในนาทีนั้น นางได้เห็นเงาของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ปรากฏขึ้นในดวงตาของเด็กชายวัยสิบสองปีผู้นี้

บทนำของมหากาพย์การชิงบัลลังก์ได้เริ่มขึ้นแล้ว... ท่ามกลางหิมะที่ปกปิดความชั่วร้าย แต่ไม่อาจปกปิดไฟแค้นที่กำลังก่อตัว!