แม่นางน้อยที่เกาะสามีข้าไม่ปล่อยนั้นคือผู้ใด? 3

“ไหนเจ้าว่าสตรีหน้าไหนก็ไม่อาจเข้ามาเป็นอนุของข้าได้อย่างไรเล่า พูดยังไม่ทันขาดคำเจ้าให้นางมาหลับนอนในจวนแล้วหรือ”

อ้อ เพราะข้าเหนื่อยและรำคาญที่จะสนทนากับคนฉลาดน้อยอย่างสตรีของท่านแล้ว อีกทั้งไม่อยากตกเป็นที่ครหาของคนทั้งเมืองหลวง หากท่านชมชอบสตรีน่ารำคาญวันนี้ข้าก็จะหลีกทางแต่โดยดีเพราะข้าเหนื่อย! หากข้าหายเหนื่อยแล้วข้าจะกลับมาจัดการอนุของท่านร้องขอกลับบ้านเกิดแทบไม่ทันเลยทีเดียว!

ในใจกู่ร้องตอบทุกอย่างเสียงดังก้อง แต่ทว่าเสียงเหล่านั้นก็ได้กึกก้องอยู่ในใจ จ้าวซือหงไม่ได้เอ่ยอธิบายเพียงทอดถอนหายใจออกมาอีกครั้ง นับตั้งแต่สามีกลับบ้านนางถอนหายใจทิ้งน้ำสิบครั้งได้แล้วกระมัง เช่นนี้นางก็ไม่อยากให้เข้าก้าวย่างเข้าจวนนี้อีกเลย พลางตัดพ้อกับอวี่หวงต้าตี้ถึงน้ำพระทัยที่หยิบยื่นมาให้โดยที่นางไม่เคยปรารถนา เช่นคราที่นางเสียบิดามารดาและญาติมิตร แต่กลับปลอบนางโดยการให้นางมีที่พึ่งพิงเป็นวังหลวงของต้าเซี่ย และในตอนที่นางมาอยู่ที่จวนนี้ด้วยความเศร้ามอง ก็ตอบแทนนางด้วยดึงเอาความทรงจำของนางคืนไปโดยไม่ถามความเต็มใจของนางแม้แต่น้อย บัดนี้นางจึงมาประจันหน้ากับหนึ่งในความทรงจำที่นางหลงลืม ความทรงจำที่ยังคงดำเนินต่อไปในห้วงอันธการที่นางเองก็ไม่ทราบว่าต่อไปจะเป็นเช่นไรต่อ หรือจะจบลงที่ใด...

จ้าวซือหงจองนัยน์ตาดำขลับของสามีที่อ่านได้ยากยิ่ง ต่างคนต่างนิ่งงันแต่ทว่าสัมผัสได้ถึงความอารมณ์ที่คุกรุ่นที่ปกคลุมรอบกาย และไม่ใช่แค่จ้าวซือหงเพียงคนเดียวที่สัมผัสความรู้สึกประหลาดนั่น หลินหรานคนสนิทของนางก็เช่นกัน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นมองผู้เป็นนายทั้งสองด้วยความรู้สึกเป็นทุกข์เหลือคณา จนสุดท้ายนางจึงจำต้องเอ่ยห้ามปรามศึกของสามีภรรยาที่กำลังจะเกิดขึ้น

“ใจเย็นกันก่อนเถิดเจ้าค่ะ ฮูหยินกำลังท้องกำลังไส้อยู่หนาเจ้าค่ะ”

เสียงที่เอ่ยแทรกกลางปล้องสลายความระอุประหนึ่งเปลวเพลิงที่กำลังมอดไหม้ลงได้ แต่ทว่าสามีภรรยาที่จ้องตากันซ่อนเร้นนัยที่ยากจะหยั่งรู้กลับเบิกตาโพลงด้วยกันทั้งคู่ ละสายตาออกจากกันจ้องมองไปยังบ่าวรับใช้ที่เอ่ยพูดด้วยน้ำตาแทบจะอาบหน้าอยู่รอมร่อ

“ห๊ะ! /ห๊ะ!”

สองเสียงประสานขึ้นพร้อมกัน ด้วยทีท่าตกใจไม่ต่างกัน แต่ด้วยอาการของคนสนิทที่เอ่ยทั้งน้ำตาคลอเบ้าในขณะพูดถึงเรื่องใหญ่เช่นนี้ยิ่งทำให้จ้าวซือหงไม่อาจคิดได้ว่าเป็นเพียงคำพูดไร้สาระจากคนสนิทร่างบางเริ่มสั่นเทิ่ม คำถามมากมายประดังประเดเข้ามาไม่หยุดหย่อนแต่กลับควานหาเสียงของตนเองไม่เจอ ภายในใจค่อนขอดถึงเทพสวรรค์ที่ไม่ทราบว่าโปรดปรานสิ่งใดในตัวของนางกันหนักจึงไม่หยุดประทานพรแก่นางเสียที!

อวี่หวงต้าตี้! เก็บน้ำพระทัยของท่านไว้ และหยุดมอบมันให้ข้าเสียที!