ตอนที่ 7 ลูกคือความสุข

ตอนที่ 7 ลูกคือความสุข

หลังจากจัดการเรื่องบัญชีเสร็จแล้ว ซูเยว่หลิงก็หันมาสนใจบุตรสาวที่กำลังเพลิดเพลินกับการกินขนมอยู่

“ขนมอร่อยไหมลูก?” ซูเยว่หลิงเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา

ซินอิงเงยหน้าขึ้นมองมารดา ดวงตากลมโตเป็นประกาย นางพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว “อร่อยเจ้าค่ะ ท่านแม่!”

รอยยิ้มสดใสปรากฏบนใบหน้าเล็กๆ ของลูกสาว ทำให้ซูเยว่หลิงยิ้มกว้าง นางเช็ดคราบน้ำตาลที่มุมปากของซินอิงเบาๆ ด้วยผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมอย่างทะนุถนอม

“ถ้าอย่างนั้น พวกเราไปเดินเล่นที่ตลาดกันเถอะ” ซูเยว่หลิงส่งซินอิงให้ชิงเถาอุ้ม จากนั้นนางก็บอกลาเหวินหยาด้วยรอยยิ้มที่สดใส “ข้าฝากร้านด้วยนะเหวินหยา”

“เพคะ!...พระชายาไม่ต้องห่วงร้านนี้ฮูหยินรักมากข้าสัญญาว่าจะดูแลอย่างดีที่สุด” เหวินหยาประสานมือคารวะจนสุดตัว

เมื่อมาถึงตลาด ซูเยว่หลิงพยุงซินอิงลงจากรถม้าอย่างระมัดระวัง เมื่อเท้าเล็กๆ สัมผัสพื้นดินที่เต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงจอแจของผู้คนและพ่อค้าแม่ค้า กลิ่นหอมของอาหารนานาชนิด และสีสันฉูดฉาดของสินค้าที่วางเรียงราย ทำให้ซินอิงยืนนิ่งด้วยความตกตะลึง

“ท่านแม่... นี่... นี่หรือคือตลาด?” เด็กหญิงกระซิบเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ใช่แล้วลูกรัก” ซูเยว่หลิงจับมือเล็กๆ ของบุตรสาวไว้แน่น “ตามแม่มาสิ”

นางเดินนำซินอิงและชิงเถาไปตามตรอกซอกซอยที่เต็มไปด้วยร้านค้า ซูเยว่หลิงเดินเข้าไปในร้านของเล่นไม้แกะสลัก นางชี้ไปที่ป๋องแป๋งไม้สีแดงสดใสที่มีรูปกระต่ายอยู่ตรงกลาง

“ซินอิงชอบสิ่งนี้หรือไม่?”

ซินอิงมองป๋องแป๋งด้วยแววตาที่ไม่อาจละสายตาได้ นางพยักหน้าเล็กน้อยด้วยความเขินอาย

“ชอบ... เจ้าค่ะ”

ซูเยว่หลิงยื่นป๋องแป๋งให้บุตรสาว แล้วหันไปจ่ายเงินให้เจ้าของร้าน

ซินอิงถือป๋องแป๋งไว้ในมือด้วยรอยยิ้มกว้าง ที่ซูเยว่หลิงไม่เคยได้เห็นมาก่อนในชีวิตที่แล้ว

ซูเยว่หลิงรู้สึกราวกับมีสายน้ำอุ่นๆ ไหลหล่อเลี้ยงหัวใจ ความสุขง่ายๆ ที่สะท้อนออกมาจากดวงตาของบุตรสาว มีค่ามากกว่าความรักจอมปลอมที่นางเคยไขว่คว้าจากหลี่อี้เหรินมากมายนัก

พวกนางยังคงเดินต่อ ซูเยว่หลิงไม่ได้ซื้อผ้าไหมหรือเครื่องประดับราคาแพงเหมือนในอดีตอีกแล้ว แต่นางเลือกซื้อหนังสือนิทานสำหรับเด็กและพู่กันรวมถึงสมุดวาดภาพให้กับซินอิง

“ซินอิงอยากจะเรียนรู้การอ่านหรือไม่?” ซูเยว่หลิงถามอย่างอ่อนโยน

“อยากเจ้าค่ะ ท่านแม่!” ซินอิงตอบอย่างกระตือรือร้น

“ท่านแม่...ข้าอยากได้... ตุ๊กตากระต่ายตัวนั้นเจ้าค่ะ!” ซินอิงชี้ไปยังตุ๊กตากระต่ายไม้อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

“ได้สิลูก” ซูเยว่หลิงยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางควักเงินซื้อตุ๊กตากระต่ายไม้ตัวนั้นให้บุตรสาวทันที

ไม่ว่าซินอิงจะชี้ไปที่ของเล่นใด ทั้งว่าวรูปนก ขนมลูกกวาดหลากสีสัน หรือแม้แต่ดอกไม้ประดับผม ซูเยว่หลิงก็ซื้อให้ทั้งหมดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ซินอิงหัวเราะอย่างมีความสุข เสียงหัวเราะเล็ก ๆ นั้นทำให้ซูเยว่หลิงรู้สึกราวกับว่าหัวใจของนางได้รับการเติมเต็ม

สองแม่ลูกใช้เวลาเกือบทั้งวันไปกับการเดินเล่น ซื้อของ และกินอาหารข้างทางที่อร่อย ๆ ซินอิงเหนื่อยจนกระทั่งหลับไปในอ้อมแขนของมารดาในระหว่างทางกลับจวน ซูเยว่หลิงอุ้มร่างเล็ก ๆ ของบุตรสาวอย่างมั่นคง ใบหน้าเปื้อนยิ้มของเด็กน้อยที่หลับใหลทำให้ความเหนื่อยล้าของนางมลายหายไปสิ้น

ง