ตอนที่ 4 อีกแล้วหรือ

ตอนที่ 4 อีกแล้วหรือ

ขณะที่ก้าวเดินผ่านทางเดินในจวน ซูเยว่หลิงสัมผัสได้ถึงสายตาของผู้คนรอบข้างที่มองมาอย่างสงสัยและซุบซิบนินทา แต่สายตาเหล่านั้นไม่ได้ทำให้นางรู้สึกหวาดหวั่นหรือสนใจอีกต่อไปแล้ว ความสนใจเดียวของนางในตอนนี้คือบุตรสาวที่อยู่ในอ้อมแขน

ร่างเล็กๆ ของซินอิงยังคงเกาะกุมชุดของนางแน่น แม้จะยังหวาดระแวง แต่ความอบอุ่นที่ได้รับจากอ้อมกอดนี้กลับเป็นความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยและเป็นที่ต้องการอย่างยิ่ง นางซบใบหน้าเล็กๆ เข้ากับอกของมารดาอย่างเงียบงัน ซูเยว่หลิงรับรู้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยของลูกสาว นางก้มลงจุมพิตที่กลุ่มผมสีดำนุ่มเบาๆ “ไม่ต้องกลัวนะซินอิง แม่ไม่มีวันทำร้ายลูก”

ทันทีที่นางก้าวเข้าสู่เขตเรือนหลัก ความรู้สึกแตกต่างก็ชัดเจนขึ้นอย่างยิ่ง กลิ่นหอมของดอกไม้หายากและกำยานชั้นดีลอยอบอวลไปทั่ว ผ้าไหมและเครื่องประดับที่ตกแต่งอยู่รอบตัวส่องประกายระยิบระยับ ท่ามกลางสาวใช้และบ่าวรับใช้ที่ยืนก้มหน้าอย่างเป็นระเบียบ ทุกคนเงยหน้าขึ้นมามองภาพที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนด้วยความตกตะลึง

พระชายาเอกอุ้มคุณหนู? นี่เป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อพอๆ กับการที่หินงอกออกมาจากท้องฟ้า

“มองดูอะไรกัน!...รีบไปเตรียมน้ำอุ่นและชุดใหม่มาให้คุณหนูดี๋ยวนี้! ใครชักช้าแม้แต่น้อย ข้าจะลงโทษตามกฎของเรือนหลัก!”

คำสั่งของชิงเถาทำลายความเงียบงัน บ่าวไพร่ต่างรีบก้มหน้าและวิ่งวุ่นไปทำตามคำสั่ง ซูเยว่หลิงไม่แม้แต่จะชายตามองใคร นางยังคงอุ้มซินอิงไว้แน่นและก้าวเข้าสู่ห้องนอนใหญ่ของตนเอง

นางวางซินอิงลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล เด็กน้อยกะพริบตาถี่ๆ มองไปรอบห้องด้วยความตื่นเต้นปนความประหม่า

ณ ห้องหนังสือของต๋วนอ๋อง พ่อบ้านฟางเจี้ยนกำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเจ้านายด้วยความหวาดกลัวเพราะลำบากใจเรื่องที่จะต้องรายงาน

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ... พระชายาเอก... นาง... นางต้องการให้ขายสาวใช้ลู่ชิงเหมยออกไปจากจวนพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่อี้เหริน ผู้ซึ่งใบหน้าเย็นชาและกำลังจดจ่ออยู่กับการตรวจสอบเอกสารสำคัญ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบของเขามีความเบื่อหน่ายแฝงอยู่

“อีกแล้วหรือ?” น้ำเสียงของเขาบ่งบอกถึงความรำคาญอย่างชัดเจน “นางต้องการจะลงโทษสาวใช้เพราะเรื่องริษยาอะไรอีก? ส่งคนไปแจ้งนางว่าไม่ต้องลงโทษ เพียงแค่ย้ายสาวใช้คนนั้นไปทำงานโรงซักล้างก็พอแล้ว” เขาคาดเดาว่าซูเยว่หลิงคงจะลงโทษสาวใช้เพราะบังอาจมองเขา หรือทำอะไรที่กระทบกระเทือนความเย่อหยิ่งของนาง

“ทูลท่านอ๋อง... เรื่องนี้มิได้เกี่ยวกับความริษยาพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านฟางเจี้ยนตอบอย่างลังเล เขารู้ว่าเจ้านายของเขารังเกียจพระชายามากแค่ไหน “พระชายาลงโทษนางเพราะ...นางละเลยหน้าที่...และแสดงความดูหมิ่นต่อ...ต่อคุณหนูพ่ะย่ะค่ะ”

คำพูดนี้ทำให้หลี่อี้เหรินหยุดชะงักอย่างแท้จริง เขาเงยหน้าขึ้นดวงตาที่เคยเฉยเมยบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“อะไรนะ? ซูเยว่หลิง... ลงโทษสาวใช้เพราะซินอิง?” เขาทวนคำด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง “เป็นเรื่องตลกอันใดกัน? นางไม่เคยสนใจบุตรสาวของตนเองมาก่อนไม่ใช่หรือ?”

พ่อบ้านฟางเจี้ยนรู้สึกหนาวสั่นกับคำถามของเจ้านาย “ทูลท่านอ๋อง... บ่าวเห็นกับตาตัวเองพ่ะย่ะค่ะ พระชายา...ไปที่เรือนเล็ก...และอุ้มคุณหนูกลับมาที่เรือนหลักด้วยตนเองพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่อี้เหรินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาของเขามองเหม่อไปที่ม่านหน้าต่าง ใบหน้าที่เยือกเย็นของเขาเผยให้เห็นร่องรอยของการครุ่นคิดอย่างหนัก

ซูเยว่หลิงในความทรงจำของเขาคือสตรีที่เย่อหยิ่ง เอาแต่ใจ และที่ผ่านมา นางไม่เคยแสดงความรักต่อบุตรสาวของตนเองเลยแม้แต่น้อย นางใช้ซินอิงเป็นเพียงเครื่องมือเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขาเท่านั้น

แต่การลงมือตบสาวใช้เพื่อปกป้องซินอิง... และการอุ้มบุตรสาวกลับมายังเรือนหลัก... นี่ไม่ใช่การกระทำของซูเยว่หลิงที่เขารู้จัก

‘นางกำลังเล่นละครฉากใหม่อะไรอยู่?’ เขาคิดอย่างรำคาญ ‘นางคิดว่าการใช้บุตรสาวมาเป็นเครื่องมือเรียกร้องความสนใจจะทำให้ข้าสนใจนางมากขึ้นกระนั้นหรือ? ช่างเป็นความคิดที่โง่เขลาสิ้นดี!’

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ... แล้วเรื่องสาวใช้ลู่ชิงเหมย... บ่าวควรจะดำเนินการอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ?” พ่อบ้านฟางเจี้ยนถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

หลี่อี้เหรินโบกมืออย่างรำคาญ “สั่งให้คนไปจัดการขายสาวใช้คนนั้นออกจากจวนไปซะ” เขาตัดสินใจอย่างรวดเร็ว แม้จะรำคาญการกระทำของซูเยว่หลิง แต่เขาก็ไม่ต้องการให้มีเรื่องวุ่นวายเล็กๆ น้อยๆ ในจวน เพียงแค่ย้ายสาวใช้คนนั้นไปที่โรงซักล้างก็ไม่เพียงพอที่จะระงับความโกรธของซูเยว่หลิงได้ และในเมื่อนางอยากลงโทษ ก็ให้นางลงโทษไป

ที่เรือนหลัก ซูเยว่หลิงป้อนข้าวต้มอุ่นๆ ให้กับซินอิงอย่างใจเย็น ซินอิงกินอย่างเงียบๆ และตั้งใจ ใบหน้าเล็กๆ เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มจางๆ เมื่อได้รับความเอาใจใส่ที่ไม่เคยได้รับมาก่อน

“อร่อยไหมลูก?” ซูเยว่หลิงเช็ดคราบข้าวต้มที่มุมปากของบุตรสาวอย่างอ่อนโยน

“อร่อยเจ้าค่ะ... ท่านแม่”

ในขณะนั้นเอง ชิงเถาก็เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าที่ครุ่นคิด “พระชายา... ท่านพ่อบ้านฟางเจี้ยนส่งคนมาแจ้งว่า ท่านอ๋องรับทราบเรื่องที่พระชายาลงโทษลู่ชิงเหมยแล้วเพคะ และท่านอ๋องมีพระบัญชาว่าให้ขายสาวใช้คนนั้นออกจากจวนไปเพคะ”

ซูเยว่หลิงยิ้มเยาะในใจ นางรู้ว่าการที่เขายอมทำตามนั้นไม่ใช่เพราะเขาเห็นแก่หน้านาง แต่เป็นเพราะเขาไม่ต้องการให้เรื่องเล็กน้อยมาสร้างความรำคาญใจให้เขาเท่านั้น

เมื่อตะวันลับขอบฟ้าไปแล้ว ชิงเถากับสาวใช้อีกสองคนก็ยกสำรับอาหารเย็นมาวางบนโต๊ะอย่างเงียบเชียบ วันนี้อาหารถูกเปลี่ยนอาหารรสอ่อนตามคำสั่งใหม่ของพระชายา ต่างจากอาหารรสจัดที่ซูเยว่หลิงเคยโปรดปรานในชาติที่แล้ว

ซูเยว่หลิงมองอาหารอยู่บนโต๊ะด้วยความพึงพอใจ บนโต๊ะมี ซุปไก่ตุ๋นยาจีนปลานึ่งซีอิ๊ว และผักกาดขาวผัดน้ำมันหอยที่ดูจืดชืดกว่าที่เคยเป็น ซูเยว่หลิงตักข้าวคำเล็กๆ วางปลาและผักลงไป แล้วยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากของบุตรสาว

ซินอิงอ้าปากรับข้าวคำแรกอย่างเชื่องช้า ดวงตาเป็นประกายเมื่อรสชาติที่ถูกใจละลายในปาก มันต่างจากอาหารในเรือนเล็กที่มักจะเย็นชืดและไร้รสชาติ

“อร่อยเจ้าค่ะ... ท่านแม่” เสียงเล็กๆ ตอบอย่างแผ่วเบา แต่ก็ทำให้หัวใจของซูเยว่หลิงรู้สึกอิ่มเอมอย่างประหลาด

ซูเยว่หลิงยิ้มบางๆ ที่มุมปาก พลางตักข้าวกับเนื้อปลาอีกคำหนึ่งส่งให้บุตรสาว

ซินอิงเงยหน้าขึ้นมองมารดาก่อนจะตัดสินใจพูด

“ท่านแม่... ซินอิงอยากกินเองเจ้าค่ะ” เสียงเล็กๆ นั้นเอ่ยอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ซูเยว่หลิงมองบุตรสาวด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ เด็กน้อยของนางกำลังแสดงความเป็นตัวเองออกมาแล้ว! ในชาติที่แล้ว ซินอิงมักจะก้มหน้าไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากพูดอะไรด้วยซ้ำ

“ได้สิจ๊ะ” นางตอบรับอย่างอ่อนโยน พลางส่งช้อนกระเบื้องในมือให้ซินอิง แล้วเลื่อนถ้วยข้าวไปใกล้ ๆ บุตรสาว

หลังจากนั้น ซูเยว่หลิงก็ตักซุปไก่ตุ๋นยาจีนที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นใส่ในถ้วยเล็กๆ ก่อนจะเป่าให้หายร้อน แล้ววางลงตรงหน้าซินอิง

“กินซุปนี้เยอะๆ นะลูกจะได้แข็งแรง”

ซินอิงมองซุปในถ้วยด้วยความดีใจก่อนจะใช้ช้อนตักซุปขึ้นมาชิมอย่างตั้งใจ ภาพความเอาใจใส่ของซูเยว่หลิงในวันนี้ทำเอาชิงเถาที่ยืนอยู่ด้านข้างถึงกับน้ำตาคลอเบ้า นางไม่เคยคิดว่าตนจะได้เห็นภาพนี้เลยในชีวิต

ขณะที่บรรยากาศระหว่างสองแม่ลูกกำลังอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน จู่ๆ เสียงจากบ่าวรับใช้หน้าเรือนก็ดังขึ้นทำลายความเงียบสงบ

“คารวะท่านอ๋อง!”

ซูเยว่หลิงชะงักมือที่กำลังตักซุปเข้าปาก แววตาของนางที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับกลายเป็นความนิ่งสงบหลี่อี้เหรินมาที่เรือนหลักของนางในช่วงเวลาอาหารค่ำ นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมานานหลายปีแล้วตั้งแต่พวกเขาแต่งงานกัน