บทที่ 1.9

“ขะ ข้าไม่เป็นอะไร” ไป๋อวี้หลันเอ่ยตอบออกไป

“ประหลาดนัก ข้าไม่พบความผิดปกติใดๆ เลย ชีพจรของคุณหนูเป็นปกติดีทุกอย่าง” หมอที่ตระกูลไป๋เชิญมากล่าว เขานั่งขมวดคิ้วเพราะไม่พบสาเหตุที่ไป๋อวี้หลันไม่ยอมรู้สึกตัวขึ้นมา

“ท่านหมอ แต่เมื่อครู่ท่านก็เห็นแล้วว่านางหลับลึกเพียงใด”

“แต่ข้าตรวจไม่พบสิ่งใดเลยจริงๆ หรือว่าคุณหนูไป๋อาจจะเป็นโรคหลับลึกก็เป็นได้ โรคนี้หาได้ยากนัก อาการจะคล้ายกับที่คุณหนูเป็นคือนอนหลับไปแล้วไม่ตื่น แต่ร่างกายก็ยังเป็นปกติเหมือนคนทั่วไป เพียงแต่ไม่มีสติเท่านั้น”

“แล้วมีทางรักษาหรือไม่ขอรับ” ไป๋ซู่จิ่นเอ่ยถามด้วยเสียงเป็นกังวล

ไป๋อวี้หลันเป็นบุตรสาวคนเล็กของไป๋จินเป่า ซึ่งเป็นพี่ชายคนโตของเขา นางมาอาศัยอยู่ที่นี่ก็เพราะพี่ชายของเขาฝากฝังนางเอาไว้ หากนางเกิดเป็นอะไรไปเขาจะบอกกับผู้เป็นพี่ชายอย่างไร

ตระกูลไป๋ของพวกเขาค้าขายมาหลายชั่วอายุคน มีกิจการอยู่ทุกหัวเมืองของแคว้นจ้าว โดยมีสาขาใหญ่อยู่ที่เมืองหลวง มีไป๋จินเป่าพี่ชายคนโตซึ่งเป็นผู้นำตระกูลดูแลสาขานั้น

เมื่อสองปีก่อนฮูหยินของไป๋จินเป่า ซึ่งเป็นมารดาของไป๋อวี้หลันจากไป ฮูหยินรองของเขาจึงเลื่อนขึ้นมาทำหน้าที่ต่างๆ ในบ้านแทน ตั้งแต่นั้นมาไป๋อวี้หลันก็กลายเป็นคนเงียบขรึมมาโดยตลอด

กระทั่งนางเอ่ยปากอยากจะย้ายมาอยู่ที่เมืองเลี่ยอู่กับไป๋ซู่ซิน ไป๋จินเป่าก็ตามใจยินยอมตามใจ แม้ว่ามารดาของนางจะจากไปแล้ว แต่เขารู้ดีว่าไป๋จินเป่ารักและตามใจบุตรสาวคนเล็กคนนี้เพียงใด ดังนั้นไป๋ซู่จิ่นจึงมิอาจที่จะละเลยนางไปได้

“พี่ซินเอ๋อ ข้าอยากจะออกไปเดินเที่ยวข้างนอกจังเลย” จิรวรรณในร่างไป๋อวี้หลันเอ่ยออกมาอย่างเบื่อๆ หลังจากที่หัดเขียนพู่กันตั้งแต่เช้า

“ไม่ได้หรอก เจ้าเพิ่งจะดีขึ้น อีกทั้งท่านพ่อยังกักบริเวณพี่อยู่ เราออกไปนอกคฤหาสน์ไม่ได้หรอก” ไป๋ซู่ซินยังคงก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือในมือ

“แต่ข้าเบื่อจะแย่” ไป๋อวี้หลันเดินมาหยุดตรงหน้านางอย่างไม่ยอมแพ้ “เสี่ยวจี๋เอ๋อบอกข้าว่าขนมเมื่อเช้าเป็นขนมจากหอมงคลมั่งมี ข้าได้กินแล้วก็ชอบมาก อยากจะกินอีก ข้าจะขอท่านน้าเองว่าเราจะออกไปซื้อขนม หากเขายังไม่วางใจ ข้าบอกว่าเราจะให้เสี่ยวจี๋เอ๋อกับเสี่ยวชุนไปกับเราด้วยก็ได้”

หลังจากที่สังเกตดูอยู่หลายครั้ง ดูเหมือนว่าไป๋ซู่จิ่นจะตามใจไป๋อวี้หลันเอามากๆ ไม่ว่าไป๋อวี้หลันจะพูดอะไรเขาคล้ายเออออตามหมด อย่างเช่นเมื่อเช้าตอนที่หมอกำลังตรวจอาการอยู่นั้น เด็กสาวแกล้งเอ่ยว่าตนเพียงง่วงมาก เลยนอนหลับลึกร่างกายแข็งแรงดีไม่ได้เป็นอะไร ไป๋ซู่จิ่นก็รีบพยักหน้า แล้วเชิญหมอกลับไปทันที

ดังนั้นตอนนี้ไป๋ซู่ซิน ไป๋อวี้หลัน เสี่ยวจี๋เอ๋อและเสี่ยวชุนก็ยืนอยู่หน้าหอมงคลมั่งมีด้วยเหตุนี้

ผู้คนที่กำลังเดินเข้าออกโรงเตี๊ยมมั่งมี ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามกัน ทำเอาทั้งสี่คนอดที่จะสงสัยไม่ได้ เมื่อเข้าไปด้านในหอมงคลมั่งมี เสี่ยวชุนสาวใช้ของไป๋ซู่ซินเดินเข้าไปถามหลิวเจ้า คนงานในหอมงคลมั่งมีที่คุ้นเคยกับนางเป็นอย่างดี

“เกิดอะไรขึ้นหรืออาเจ้าทำไมผู้คนจึงเยอะเช่นนี้”

“อ้อ อาชุนเจ้าไม่รู้หรือ คืนนี้หอมั่งมีจะจัดงานประมูลขึ้น”

“งานประมูลหรือ ประมูลอะไรกัน” ไป๋อวี้หลันเอ่ยถามอย่างสงสัย ในใจก็นึกถึงงานประมูลเครื่องเพชรในพิพิธภัณฑ์ที่ตนได้มีโอกาสไปร่วมงานมา มันน่าเบื่อเอามากๆ เลยล่ะ

“ได้ยินมาว่าเป็นงานประมูลของชาวยุทธ์นะ ของที่จะนำประมูลมีมูลค่าสูงมากเลยล่ะ หนึ่งในนั้นคือองุ่นอัคคี” หลิวเจ้ากระซิบเสียงเบา

“องุ่นอัคคีหรือ” ไป๋ซู่ซินตกอกตกใจ

“ใช่แล้วล่ะ คุณหนูไป๋ท่านก็รู้จักองุ่นอัคคีหรือ”

“องุ่นอัคคีมิใช่ว่าเป็นของวังเมฆาอัคคีหรอกหรือ ว่ากันว่าจ้าววังเมฆาอัคคีน่ะเป็นปีศาจมาจุติ เขาฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา ทั้งยังโหดเหี้ยมอำมหิต ไม่มีความปรานีเลยแม้แต่น้อย” ไป๋ซู่ซินหน้าซีดลงทั้งยังกระซิบเสียงเบา

“ข้าเองก็เคยได้ยินนะเจ้าคะ หลายคนบอกว่ามีคนเคยเห็นหน้าเขาไม่กี่คน เพราะคนที่เห็นต่างก็ถูกเขาฆ่าตายไปหมดแล้ว” เสี่ยวจี๋เอ๋อตัวสั่น ใบหน้าซีดลงด้วยความกลัวเช่นกัน

“น่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ” ไป๋อวี้หลันตาโต

“เขามาที่นี่ด้วยหรือเปล่า จ้าววังผู้นั้น” เสี่ยวชุนกระซิบถาม

“ไม่รู้สิ ที่ข้ารู้ มีเพียงตอนนี้เหล่าชาวยุทธ์ทั้งหลายต่างก็พากันทยอยมาแล้ว หอมงคลมั่งมีต้องปิดเร็ว เพราะเถ้าแก่จะให้พวกเราทั้งหมดเข้าไปช่วยงานในหอมั่งมี” หลิวเจ้าเอ่ยอย่างตื่นเต้น เขาไม่ได้สนใจเรื่องนั้นเลยแม้แต่น้อย เขาสนเพียงค่าจ้างงามๆ ที่โรงเตี๊ยมมั่งมีจะจ่ายเท่านั้น

โรงเตี๊ยมมั่งมีและหอมงคลมั่งมี ต่างก็เป็นกิจการของตระกูลลั่ว ดังนั้นจึงสามารถหยิบยืมคนงานของกันและกันได้ เหล่าคนงานเองก็ชอบ เพราะงานครั้งนี้โรงเตี๊ยมมั่งมีจ่ายค่าจ้างสูงเป็นสองเท่า

เมื่อซื้อขนมจากหอมงคลมั่งมีอย่างที่ต้องการแล้ว หญิงสาวทั้งสี่คนจึงเดินออกมาด้านนอก ผู้คนที่ยังคงเดินเข้าออกโรงเตี๊ยมมั่งมี ทำให้บนถนนด้านหน้าเบียดเสียดกันไม่น้อย

“เราไปทางนั้นได้หรือไม่ ทางนี้คนเยอะเหลือเกิน” ไป๋อวี้หลันหันไปมองถนนอีกฝั่ง เห็นไม่ค่อยจะมีคนจึงเอ่ยถาม