บทที่ 1.8

สามวันผ่านไปไป๋ซู่ซินใช้เวลาว่างของนาง สอนหลายอย่างที่ไป๋อวี้หลันอยากจะเรียน อย่างแรกคือการอ่านเขียน

ความจริงแล้วก่อนหน้านี้ หญิงสาวก็เพิ่งจะมารู้ว่าไป๋อวี้หลันพออ่านออกเขียนได้ ฟังดูอาการอึกอักของไป๋ซู่ซิน หญิงสาวก็เดาได้เลยว่าเด็กคนนี้น่าจะหัวทึบเป็นแน่ เพราะเรียนการอ่านเขียนมาหลายปี ทว่าก็ยังเขียนพู่กันได้ไม่ดี

หญิงสาวตาลายเมื่อเห็นอักษรจีนโบราณพวกนั้น ตอนแรกมั่นใจหนักหนา เพราะตัวเองจบปริญญาตรีมาจากมหาวิทยาลัยชื่อดังของเซี่ยงไฮ้

ทว่าอักษรจีนพวกนี้มันไม่เห็นเหมือนกับที่ตนเคยเรียนเลยนี่นา แม้บางอักษรจะเหมือนกัน แต่ก็ส่วนน้อยเท่านั้น ดังนั้นบัณฑิตสาวจบหมาดๆ ก็ยังต้องมาเริ่มนับหนึ่งใหม่อยู่ดี

โชคดีที่ว่าตนหัวไว ดังนั้นจึงพยายามที่จะเรียนรู้จากไป๋ซู่ซินให้มากที่สุด

คืนวันที่สี่ของการเป็นไป๋อวี้หลัน ระหว่างที่กำลังนอนหลับอยู่นั่นเอง เสียงเรียกคุ้นหูก็ดังแว่วมา จิรวรรณขมวดคิ้วทั้งยังคล้ายคนที่กำลังฝันร้าย “แม่คะ” ไป๋อวี้หลันละเมอ

“แม่ หนูอยู่นี่ค่ะแม่”

“วรรณ ได้ยินแม่ไหมลูกแม่มาแล้ว ตื่นได้แล้วนะลูกนอนนานไปแล้ว” อัญชลีลูบใบหน้าบุตรสาวทั้งยังเรียกชื่อบุตรสาวทั้งน้ำตา

“มะ แม่คะ” หญิงสาวค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของอัญชลีมีแววแตกตื่น ตามมาด้วยรอยยิ้มสดใส นางกดปุ่มฉุกเฉินเพื่อเรียกหมอเข้ามาทันที “ตื่นแล้วหรือลูก รู้สึกยังไงบ้าง รู้หรือเปล่าว่าแม่เป็นห่วงแค่ไหน”

เสียงปนสะอื้นของมารดาและสัมผัสแสนอ่อนโยน ทำให้รู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ที่นี่คือที่ที่ตนจากไป และนี่คือร่างของจิรวรรณเองไม่ใช่ร่างของไป๋อวี้หลัน “แม่คะ” มองใบหน้ามารดาแล้วยกมือขึ้นจับมือมารดาเอาไว้ “หนูขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะคะ”

“ไม่หรอกจ้ะฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้ว” อัญชลียกมือบุตรสาวมาวางที่ใบหน้าของตนเบาๆ ตอนนั้นเองที่หญิงสาวมองเห็นกำไลคุ้นตา มันคือกำไลอาถรรพ์ที่ตนพยายามที่จะเอาไปทิ้งที่วัด แต่ระหว่างทางเกิดอุบัติเหตุขึ้นเสียก่อน และที่น่าตกใจกว่านั้นคือ กำไลที่ว่านั้นมันสวมอยู่บนข้อมือของตน!!

“หมอบอกว่าถอดไม่ออกจ้ะ มันเล็กเกินไปเลยปล่อยเอาไว้อย่างนั้น ว่าแต่ลูกใส่เข้าไปได้ยังไงจ้ะกำไลเล็กรัดข้อมือขนาดนั้น ทั้งยังใส่ทั้งข้างซ้ายข้างขวาเลย” อัญชลีมองตามสายตาบุตรสาวแล้วเอ่ยกลั้วหัวเราะ ก่อนหน้านี้หมอได้อธิบายไปแล้วว่าพวกเขาพยายามถอดกำไลทั้งสอง

“อะไรนะคะ” หญิงสาวเบิกตากว้าง

ลางสังหรณ์ทำให้ตนยกข้อมืออีกข้างขึ้นมา เป็นอย่างที่คิดข้อมือทั้งสองข้างของตนปรากฏกำไลหยกสองอันที่สมบูรณ์ยิ่ง กำไลหยกที่มีคำกลอนประหลาดสลักเอาไว้ กำไลหยกที่ครั้งหนึ่งหญิงสาวเองก็เห็นว่ามันแตกเป็นสองส่วนไปแล้ว

ในตอนที่หมอและพยาบาลเข้ามาตรวจอาการ อัญชลีจำต้องออกไปรอด้านนอก หญิงสาวเอ่ยถามกับพยาบาลและหมอว่ากำไลที่ตนสวมนั้นมาได้อย่างไร

ทว่าพวกเขากลับบอกว่ามันอยู่หญิงสาวตั้งแต่ถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาลแล้ว หญิงสาวได้แต่งงในเมื่อกำไลทั้งสองอยู่ในกระเป๋าถือ แล้วมันจะมาสวมอยู่บนข้อมือของตนได้ยังไง อีกทั้งเพราะอะไรกำไลที่หักไปแล้ว กลับกลายเป็นกำไลที่สมบูรณ์ไปได้

หลังจากรู้สึกตัวขึ้นมาแล้ว หมอก็ให้ความเห็นว่าตอนนี้ร่างกายของหญิงสาวไม่มีอะไรน่าห่วง นอกจากบาดแผลภายนอกที่มองเห็นแล้วทุกอย่างปกติดี แต่บาดแผลภายนอกพวกนั้น ทำให้ต้องอยู่โรงพยาบาลต่อ จนกว่าหมอจะอนุญาตให้กลับบ้านได้

หญิงสาวสนทนาอยู่กับอัญชลีได้ไม่นาน ก็ผล็อยหลับไปเพราะฤทธิ์ยา

“คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ”

เสียงสาวใช้ปลุกไป๋อวี้หลันเสียงดัง ทำให้ไป๋ซู่ซินที่กำลังเดินเข้ามาพอดีขมวดคิ้ว “วันนี้อวี้เอ๋อตื่นสายจริง” ไป๋ซู่ซินเดินเข้ามาในห้อง

“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ คุณหนูอวี้หลันเป็นอะไรไปก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ บ่าวเรียกตั้งนานแล้วก็ไม่ยอมตื่น บ่าวเขย่าตัวก็แล้ว เรียกก็แล้ว” เสี่ยวจี๋เอ๋อสาวใช้ประจำตัวของไป๋อวี้หลันเอ่ยออกมาเสียงสั่น

“อะไรนะ” ไป๋ซู่ซินก้าวเข้ามาหน้าเตียงของไป๋อวี้หลัน

“อวี้เอ๋อ เจ้าเป็นอะไรไป ตื่นได้แล้ว” ไป๋ซู่ซินเรียกนางด้วยเสียงแตกตื่น เห็นอยู่ชัดๆ ว่าไป๋อวี้หลันยังคงหายใจเป็นปกติ ทว่าไม่ว่าจะเรียกอย่างไรเด็กสาวก็ไม่ยอมตื่นเสียที

“ไปบอกนายท่าน แล้วก็ให้คนไปตามหมอมาด้วย” ไป๋ซู่ซินเอ่ยเสียงร้อนรน

และแล้วเช้าวันนั้นคฤหาสน์ตระกูลไป๋ก็วุ่นวายขึ้นอีกครั้ง ทว่าในตอนที่หมอกำลังจับชีพจรไป๋อวี้หลันอยู่นั้น ดวงตาของไป๋อวี้หลันก็ค่อยๆเปิดออก ใบหน้าเล็กมองทุกคนงงๆ คล้ายยังไม่ตื่นเต็มตา

“ทำไมเป็นที่นี่อีกแล้วล่ะ”

ภาพของผู้คนตระกูลไป๋ที่ยืนรายล้อมหน้าเตียง ทำให้ไป๋อวี้หลันเบิกตามองคนโน้นทีคนนี้ทีด้วยความประหลาดใจ หญิงสาวจำได้ว่าตนตื่นขึ้นมาและพบว่าตนอยู่ที่โรงพยาบาล แล้วทำไมหลับไปครู่เดียวตื่นขึ้นมาก็พบว่ากลับมาอยู่ที่นี่อีกแล้ว

“อวี้เอ๋อเจ้ารู้สึกเช่นไรบ้าง” เป็นไป๋ซู่จิ่นบิดาของไป๋ซู่ซินที่เอ่ยถามขึ้น เขาอยู่ใกล้หน้าเตียงที่สุด ถัดไปเป็นไป๋ซู่ซินกับมารดาและมารดารองของนาง

“อะไรกัน หรือว่าที่เจอแม่ตอนนั้นคือฝัน” ไป๋อวี้หลันพึมพำเสียงเบา

“เจ้าหลับลึกมากเราปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่นสักที ตอนนี้รู้สึกอย่างไรบ้าง” ไป๋ซู่ซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล