บทที่ 1.7

“บ้านหรือ” จิรวรรณเอ่ยถามงงๆ ‘แล้วนี่เธอมามีบ้านที่นี่เมื่อไหร่กันละ’

ไป๋ซู่ซินมองท่าทีที่เปลี่ยนไปของญาติผู้น้องแล้วตกอกตกใจ โดยปกติแล้วไป๋อวี้หลันจะเป็นคนอ่อนหวานน่ารัก ทั้งยังว่านอนสอนง่าย ถามคำตอบคำ ทว่าไป๋ซู่ซินไม่คุ้นเคยกับไป๋อวี้หลันที่อยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

“หรือว่าจะเป็นเพราะโดนทำร้ายเมื่อครู่ พี่ขอโทษนะอวี้เอ๋อ” ไป๋ซู่ซินได้แต่โทษตัวเอง และคิดว่าไป๋อวี้หลันนั้นเป็นเช่นนี้อาจจะเพราะยังคงตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ตระกูลไป๋เป็นตระกูลคหบดีที่ใหญ่ที่สุด และร่ำรวยที่สุดในเมืองเลี่ยอู่ ไป๋ซู่ซินคือคุณหนูใหญ่ของตระกูล นางอายุเพียงสิบเจ็ด ทว่ากลับแตกฉานทั้งศาสตร์และศิลป์แขนงต่างๆ อีกทั้งใบหน้าที่งดงามของนาง ทำให้นางเป็นที่หมายปองของชายหนุ่มทั้งหลายในเมืองเลี่ยอู่

เมื่อเดือนก่อนไป๋จินเป่าซึ่งมีศักดิ์เป็นท่านลุงใหญ่ของนาง ส่งข่าวมาจากเมืองหลวงว่าจ้าวเหวินจิ้ง องค์ชายห้าแคว้นจ้าวพึงพอใจในตัวนาง ทั้งยังส่งแม่สื่อมาตกลงการหมั้นหมายระหว่างนางกับเขา

แม้ว่าจะได้เป็นเพียงชายารอง ทว่าตำแหน่งชายาของท่านอ๋องแคว้นจ้าวกลับดึงดูดคนตระกูลไป๋ยิ่งนัก

เพราะเหตุนี้ไป๋ซู่ซินจึงต้องตัดสัมพันธ์กับหยางไห่ บัณฑิตคนรักของนางที่แอบคบหากันมาถึงสามปี เขานัดแนะนางออกมา ทั้งยังบอกว่าอยากพบเป็นครั้งสุดท้าย

ทว่าไป๋ซู่ซินกลับไม่คิดว่าเขาตั้งใจจะขืนใจนาง ทั้งยังบังคับให้นางหนีไปกับเขา ไม่เช่นนั้นเขาจะฆ่าไป๋อวี้หลันเสีย ตอนแรกนางคิดว่าเขาเพียงขู่จึงปฏิเสธ นางตกใจมากเพราะไม่คาดหยางไห่ถึงกับเข้าไปบีบคอไป๋อวี้หลันจริงๆ

นางพยายามห้ามแล้ว ทว่าสู้แรงของหยางไห่ไม่ได้

เมื่อเห็นว่าไป๋อวี้หลันนิ่งงันไป หยางไห่จึงหันมาหานางแทน เขาลากนางออกห่างมาจากร่างแน่นิ่งของไป๋อวี้หลัน ก่อนที่จะพยายามที่จะขืนใจนาง

กระนั้นไป๋อวี้หลันที่ฟื้นตื่นขึ้นมา ไป๋ซู่ซินกลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายนั้นไม่เหมือนเดิม ไม่เพียงแต่แววตาท่าทางเท่านั้น แม้แต่การพูดจาของไป๋อวี้หลันก็ยังแปลกไปด้วย

“อะไรกัน!” จิรวรรณร้องลั่นเมื่อมองเห็นเงาตัวเองในกระจกเงา หลังจากตามไป๋ซู่ซินมาจากชายป่า ก็พบว่าสถานที่แห่งนั้นคือศาลเจ้าบนเขา

ไป๋ซู่ซินพูดพล่ามหลายอย่างว่าจิรวรรณคือน้องสาวของตน หญิงสาวได้แต่เถียง เพราะเด็กสาววัยสิบหกสิบเจ็ดอย่างไป๋ซู่ซิน จะกลายมาเป็นพี่สาวของตนที่มีอายุยี่สิบสี่ได้อย่างไร

ระหว่างทางที่เดินมากับไป๋ซู่ซิน หญิงสาวก็ใจแป้วลงเรื่อยๆ ภาพบรรยากาศบ้านเรือน ผู้คนและสถานที่ที่ดูยังไงก็คงจะหาไม่เจอในจีพีเอส ทำให้ลางสังหรณ์แปลกๆ ในใจส่งเสียงออกมาดังลั่น และคิดว่าเจ้ากำไลนั่นกำลังเล่นตลกแน่

ไป๋ซู่ซินพาหญิงสาวเข้ามายังคฤหาสน์ตระกูลไป๋อันมั่งคั่ง แล้วยื่นกระจกส่งให้ไป๋อวี้หลันทันที เพราะเห็นอีกฝ่ายเอาแต่บอกว่าตนอายุยี่สิบสี่แล้ว

“นะ นี่มันอะไรกันเนี่ย!!!”

ภาพของเด็กสาววัยไม่เกินสิบห้าปีกำลังสะท้อนออกมาจากกระจกเงา เด็กคนนี้คือไป๋อวี้หลันที่มีใบหน้าพิมพ์เดียวกันกับหญิงสาวไม่ผิดแน่ หากหญิงสาวคือไป๋อวี้หลันเด็กสาวอายุสิบห้าอยู่ที่นี่

…แล้วจิรวรรณที่อายุยี่สิบสี่ปีเล่า อยู่ที่ไหน!!

หลังจากที่ไป๋ซู่ซินพาไป๋อวี้หลันกลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลไป๋แล้ว นางจึงจำเป็นต้องบอกความลับเรื่องที่นางแอบคบหากับหยางไห่ออกไป ด้วยเพราะนางต้องเชิญท่านหมอมาดูอาการของญาติผู้น้อง ซึ่งโดนหยางไห่บีบคอ และยังต้องอธิบายด้วยว่าทำไมพวกนางจึงออกไปพบหยางไห่กลางป่า

ไป๋ซู่จิ่นออกไปแจ้งทางการให้ตามจับหยางไห่มาลงโทษทันทีที่ทราบข่าว เขาเดือดดาลเป็นอย่างมาก ทั้งยังสั่งกักบริเวณไป๋ซู่ซินมิให้ออกไปนอกคฤหาสน์ แต่เรื่องนั้นก็ไม่ได้ทำให้ไป๋ซู่ซินเสียใจ เท่ากับเรื่องที่นางเป็นต้นเหตุให้ไป๋อวี้หลันต้องถูกทำร้าย

หมอที่มาดูอาการไป๋อวี้หลันเพียงบอกว่า เพราะเด็กสาวถูกทำร้ายจึงตกใจเกินไป ทำให้นางจำเรื่องราวต่างๆ ไม่ได้ รักษาตัวสักพักก็จะหายเป็นปกติ

ส่วนรอยช้ำรอบคอที่เกิดจากการที่หยางไห่ใช้มือทั้งสองข้างบีบนั้น ทายาไม่กี่วันก็จะหายไปเอง หลังจากเอ่ยแบบนั้นแล้วเขาก็เขียนใบสั่งยาทิ้งเอาไว้ให้ก่อนจากไป

ทว่ามีเพียงเด็กน้อยที่นั่งอยู่เงียบๆ บนเตียงเท่านั้นที่รู้ว่า นางไม่มีวันหายเป็นปกติหรอก เพราะนางไม่ใช่ไป๋อวี้หลันเด็กสาวอายุสิบห้า แต่นางคือไป๋อวี้หลันหญิงสาวอายุยี่สิบสี่ปีต่างหาก

หญิงสาวพบว่าไป๋ซู่ซินนั้น ค่อนข้างรักและเป็นห่วงไป๋อวี้หลันมาก ทุกวันนางจะมาเยี่ยมเยียน ทั้งยังมาอยู่เป็นเพื่อนไป๋อวี้หลันไม่ยอมห่าง ทั้งยังคอยเล่าเรื่องต่างๆ เกี่ยวกับไป๋อวี้หลันให้ฟัง เพื่อเป็นการช่วยรื้อฟื้นความทรงจำ

ในเมื่อจิรวรรณยังไม่แน่ใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ จึงตัดสินใจที่จะเป็นไป๋อวี้หลันเด็กสาววัยสิบห้าปีดูสักครั้ง หากจะคิดในแง่ดีแล้ว จะมีใครที่โชคดีได้กลับมาเป็นเด็กวัยสิบห้าปีอีกครั้งเช่นตนเล่า…