บทที่ 2.1

“ข้าจะออกไปดู”

“ไม่ได้นะเจ้าคะ!” เสี่ยวสุ่ยคว้าแขนของหลี่เหยาหนิงเอาไว้ “ไม่ได้โดยเด็ดขาด!”

“เสี่ยวสุ่ย เจ้าไม่ห่วงใยเสี่ยวฉีหรือ” นางสอดส่ายสายตาออกไปยังรอยแยกของประตูที่แง้มอยู่ บ้านหลังนี้มีสองห้องนอน เสี่ยวสุ่ยอยู่กับนางเพราะเป็นสตรีด้วยกัน ส่วนอีกห้องซึ่งอยู่อีกฟากเป็นของเสี่ยวฉี

“แต่…”

“ไม่มีอะไรหรอก เราอยู่แต่ในบ้านไม่ออกไปข้างนอก”

แม้จะลังเลแต่เพราะห่วงใยเสี่ยวฉี ภูตวารีจึงได้แต่เดินอ้อมมายืนบังหลี่เหยาหนิงเอาไว้ด้านหลัง ทั้งที่ตัวเองก็หวาดกลัวจนตัวสั่น

เมื่อทั้งสองไปถึงเสี่ยวฉีที่แอบดูเช่นกันรีบเปิดประตูออก “นายหญิง! ท่านออกมาทำไมหรือขอรับ”

“มาดูเจ้า” หญิงสาวตอบก่อนชะเง้อมองไปรอบบ้านที่เงียบงัน “เหล่าภูตและวิญญาณหายไปไหนหมดแล้ว”

“ไปแล้วขอรับ”

“เอ๋” หญิงสาวหันกลับมามองเสี่ยวฉี

“บ้านติดกันเพิ่งมีคนย้ายเข้ามา เมื่อครู่เขาออกมาไล่ทุกคนกระเจิดกระเจิงไปจนหมด” เสี่ยวฉีอธิบายเสียงสั่น

หลี่เหยาหนิงมองไปยังทิศทางของบ้านที่อยู่ติดกัน คิ้วเรียวขมวดแน่น “เจ้าบอกว่าเขาเดินออกมาไล่หรือว่าเป็นเสียงตะโกนเมื่อครู่”

“ขอรับ”

“เขาเป็นมนุษย์หรือว่าไม่ใช่ เหตุใดเขามองเห็นเหล่าภูตและวิญญาณเล่า หากไม่ใช่มนุษย์…บ้านหลังนั้นท่านป้าหูบอกว่าปล่อยให้คนเช่าเช่นกัน จะว่าเป็นภูตแล้วเหตุใดทำตัวเยี่ยงมนุษย์ หรือว่าเป็นปีศาจ”

“ข้าน้อยเองก็ไม่แน่ใจขอรับ”

หลี่เหยาหนิงกำลังจะออกเดินไปยังประตู แต่เสี่ยวสุ่ยกลับคว้านางเอาไว้อีกครั้ง “เขามีกลิ่นอายแห่งความตายนะเจ้าคะ”

“เช่นนั้นเขาคือปีศาจหรือ” หลี่เหยาหนิงเลิกคิ้ว

“เอ่อ…” มองดูท่าทีลังเลของภูตทั้งสองหญิงสาวพลันงุนงง “ไม่ใช่ปีศาจแล้วเป็นอะไรกัน”

“ข้าน้อยเองก็ไม่ทราบ แต่ว่าเขาน่ากลัวมาก” เสี่ยวฉีกล่าวจบก็ถอนหายใจออกมา

“นายหญิงจะอย่างไรก็ดึกมากแล้ว”

“นั่นสินะ” แม้จะกังวลเพราะเหล่าภูตและวิญญาณที่คอยอาศัยกลิ่นอายจากตัวนางเพื่อการเยียวยารักษา แต่เวลานี้ดึกมากแล้วที่หญิงสาวเช่นนางจะออกไปเดินด้านนอก โดยเฉพาะในยามที่ไม่รู้ว่าเพื่อนบ้านที่เพิ่งย้ายเข้ามานั้นเป็นใคร

เนื่องจากผ่านการทดสอบวรยุทธ์ อีกทั้งร้านแลกเงินฟู่กุ้ยกำลังขาดคน สำนักคุ้มภัยตระกูลหวังจึงส่งเซี่ยซีเฟิงและอวิ๋นชางมาคุ้มกัน ทั้งนี้อีกเหตุผลหนึ่งก็คือทั้งสองพักอยู่ใกล้ เหมาะกว่าผู้อื่นซึ่งไม่ได้เช่าบ้านแยกออกมาต่างหาก เพราะหลายคนหากไม่พักอยู่ที่สำนักคุ้มภัย ก็มักจะขายตัวเข้าไปเป็นทาส หรือไม่ก็ทำสัญญาใช้แรงงานระยะยาว

ถนนไป๋เส่อเป็นย่านที่ครึกครื้นที่สุดของเมืองซ่างจิน ร้านรวงต่างๆ เป็นร้านใหญ่ ทั้งยังมีกิจการมากมายที่ล้วนแล้วแต่เป็นของตระกูลดัง เช่นกันกับร้านแลกเงินฟู่กุ้ยซึ่งเป็นร้านแลกเงินที่ใหญ่ที่สุดของเมืองซ่างจิน

หลังจากคนของสำนักคุ้มภัยตระกูลหวังส่งตัวอวิ๋นชางและเซี่ยซีเฟิงมายังร้านแลกเงินฟู่กุ้ย หลงจู๊หลิ่วผู้ดูแลก็พาเดินวนดูสถานที่สองรอบ แนะนำสิ่งต่างๆ ที่ทั้งสองต้องทำ กำชับถึงความปลอดภัยที่ต้องระวัง ส่วนไหนคือส่วนต้องห้ามและเรื่องใดที่ควรทำหรือไม่ควรทำ

วันเริ่มงานจริงๆ คือวันถัดไป วันนี้เพียงมาแนะนำตัวและดูสถานที่ หลังจากหลงจู๊หลิ่วกำชับทุกอย่างจนมั่นใจจึงปล่อยทั้งสองกลับไป

คนคุ้มกันของร้านแลกเงินฟู่กุ้ย แบ่งออกเป็นสามชุด เช้า บ่าย และยามค่ำคืน ผลัดเปลี่ยนกันไปเรื่อยๆ ดังนั้นเวลาทำงานจึงไม่แน่นอน แต่นับว่ายังโชคดีที่หลงจู๊หลิ่วเห็นใจอวิ๋นชางและเซี่ยซีเฟิงจึงได้อยู่ในกลุ่มเดียวกัน

“ข้าเบิกค่าแรงล่วงหน้ามาได้นิดหน่อย แบ่งออกเป็นสามส่วน เจ้าส่วนหนึ่ง ข้าส่วนหนึ่ง อีกส่วนคงพอเป็นค่าใช้จ่าย” อวิ๋นชางยื่นถุงเงินที่เขาแบ่งออกเป็นสองส่วนให้เซี่ยซีเฟิง

“ข้าไม่ต้องใช้” ระหว่างนั้นทั้งสองก็เดินเข้าไปในตรอกเล็กๆ ซึ่งตัดเชื่อมกับถนนใหญ่ถึงสองสาย แม้การเดินทางใช้เวลาเพียงน้อยนิด แต่กลับไม่ใคร่จะมีคนใช้สัญจร