บทที่ 3 สงครามประสาทกับลิงทั้งสาม

มื้อเช้าผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ข้าวต้มร้อนๆ กับไข่ต้มคนละฟองตกเป็นของคนที่ทำเวลาได้ดีที่สุดอย่างเย่เฟิงและเย่ฟู ส่วนเย่ฟ่านที่มัวแต่ชักช้าลีลาได้กินแค่ข้าวต้มเปล่าๆ เด็กชายคนโตหน้ามุ่ยตลอดการกินข้าว สายตาจ้องมองแม่เลี้ยงด้วยความขุ่นเคือง

หลิวอิงอิงไม่สนใจสายตาอาฆาตมาดร้ายของเด็กเจ็ดขวบ เธอจัดการล้างถ้วยชามของตัวเองแล้วสั่งให้สามแฝดกวาดลานบ้านให้สะอาด ส่วนตัวเธอจะนำเสื้อผ้าไปซักที่ลำธารท้ายหมู่บ้าน

เมื่อแผ่นหลังบางของหลิวอิงอิงลับสายตาไป เย่ฟ่านก็โยนไม้กวาดทางมะพร้าวลงพื้นทันที

"พี่ใหญ่ พวกเราจะไม่กวาดบ้านเหรอ ถ้าผู้หญิงคนนั้นกลับมาแล้วเห็นว่าลานบ้านยังสกปรก พวกเราต้องอดข้าวเที่ยงแน่" เย่เฟิงถามด้วยความกังวล รสชาติของข้าวต้มเมื่อเช้ายังติดปลายลิ้นอยู่เลย

"แกนี่มันเห็นแก่กินจริงๆ" เย่ฟ่านดุน้องชายคนเล็ก "พวกเราตกลงกันไว้แล้วไงว่าจะต้องไล่ยัยแม่เลี้ยงคนนี้ออกไปให้ได้ ถ้าพวกเรายอมทำตามคำสั่งง่ายๆ เธอก็จะได้ใจสิ วันนี้พวกเราต้องสั่งสอนให้รู้สำนึก"

เย่ฟูที่เงียบมาตลอดแสยะยิ้มมุมปาก ท่าทางเจ้าเล่ห์เกินวัย "ผมมีแผนแล้ว พี่ใหญ่ น้องเล็ก ตามผมมา"

สามแฝดสุมหัวกระซิบกระซาบกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแยกย้ายกันไปปฏิบัติภารกิจลับ

ลำธารท้ายหมู่บ้าน หลิวอิงอิงกำลังออกแรงขยี้เสื้อผ้าบนโขดหิน น้ำใสไหลเย็นช่วยคลายความร้อนอบอ้าวของช่วงสายได้เป็นอย่างดี เธอซักผ้าไปพลางฮัมเพลงไปพลาง ไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาจากพุ่มไม้ใกล้ๆ

เมื่อซักผ้าเสร็จ หลิวอิงอิงก็นำผ้าใส่ตะกร้าไม้ไผ่แล้วยกขึ้นพาดบ่า เตรียมตัวเดินกลับบ้าน ทว่าระหว่างทางที่ต้องเดินผ่านดงหญ้าสูงชัน จู่ๆ ก็มีเงาดำสายหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากพุ่มไม้ ตัดหน้าเธอไปอย่างรวดเร็ว

หลิวอิงอิงชะงักเท้า แต่ไม่ได้ตกใจร้องกรี๊ดเหมือนที่พวกเด็กๆ คาดหวัง

เธอมองตามเงาดำนั้นไป มันคืองูน้ำตัวเล็กที่ไม่มีพิษสงอะไร แต่มันถูกผูกเชือกฟางเส้นเล็กๆ ไว้ที่หาง และปลายเชือกอีกด้านก็โยงไปที่พุ่มไม้ซึ่งมีเสียงสวบสาบดังอยู่

หญิงสาววางตะกร้าผ้าลงบนพื้นอย่างใจเย็น เดินตรงไปที่พุ่มไม้ต้องสงสัย แล้วใช้มือแหวกกอหญ้าออก

เย่ฟ่าน เย่ฟู และเย่เฟิง กำลังนอนหมอบอยู่บนพื้นดิน มือของเย่ฟ่านยังจับปลายเชือกฟางไว้อย่างแน่นหนา ใบหน้าของเด็กทั้งสามเต็มไปด้วยความตกตะลึงที่แผนการหลอกให้กลัวไม่สำเร็จ

"เล่นอะไรเป็นเด็กๆ" หลิวอิงอิงกอดอกมองจอมแสบทั้งสาม

"อ้อ ลืมไป พวกเธอก็ยังเป็นเด็กนี่นะ แต่เล่นแรงไปหน่อยไหม ถ้าฉันตกใจจนสะดุดล้มหัวฟาดหินตายไป ใครจะทำกับข้าวให้พวกเธอกิน"

"ก็ตายไปเลยสิ ใครง้อ" เย่ฟ่านตะโกนสวนกลับ แม้ในใจจะแอบหวั่นเกรงสายตาดุๆ ของแม่เลี้ยงก็ตาม

"ปากดีนักนะ" หลิวอิงอิงก้าวเข้าไปประชิดตัวเย่ฟ่าน ดึงเชือกฟางออกจากมือเด็กชาย แล้วดึงงูตัวนั้นเข้ามาใกล้

"รู้ไหมว่างูตัวนี้เอาไปทำอะไรได้บ้าง สับเป็นท่อนๆ ต้มซุปน้ำใสใส่ขิงเยอะๆ ซดร้อนๆ บำรุงร่างกายดีนักแล เย็นนี้ฉันจะทำซุปงูให้พวกเธอกินดีไหม"

เย่เฟิงหน้าซีดเผือด รีบส่ายหัวดิก "ไม่เอา ผมไม่กินงู"

"ถ้าไม่อยากกินงู ก็ลุกขึ้นมาแล้วเดินนำหน้าฉันกลับบ้านไปเดี๋ยวนี้ และจำไว้ว่าถ้ามีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก ฉันจะจับงูมายัดใส่มือพวกเธอทีละคน" น้ำเสียงของหลิวอิงอิงเย็นเยียบจนเด็กทั้งสามขนลุกซู่

สามแฝดรีบกระเด้งตัวลุกขึ้นยืน ปัดเศษดินเศษหญ้าออกจากเสื้อผ้า แล้วเดินคอตกนำหน้าหลิวอิงอิงกลับบ้านไปอย่างว่าง่าย

เมื่อกลับมาถึงบ้าน หลิวอิงอิงก็ต้องพบกับเซอร์ไพรส์อีกอย่าง ลานบ้านที่เธอสั่งให้กวาดตอนแรกบัดนี้เต็มไปด้วยเศษใบไม้ ขยะ และโคลนเละๆ ที่ถูกสาดกระจายไปทั่ว

บริเวณหน้าประตูห้องครัวมีหลุมดักพรางเล็กๆ ถูกขุดไว้และเอาใบไม้ปิดทับไว้อย่างลวกๆ

หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ หันไปมองตัวการทั้งสามที่ยืนบิดตัวไปมาด้วยความลุกลี้ลุกลน

"ฝีมือพวกเธอใช่ไหม"

เย่ฟ่านเชิดหน้าขึ้น "ใช่ แล้วจะทำไม นี่มันบ้านของพวกเรา เราจะทำอะไรก็ได้"

หลิวอิงอิงไม่ได้โมโห เธอเพียงแค่พยักหน้ารับรู้ "ได้ ในเมื่อนี่คือบ้านของพวกเธอ พวกเธอก็มีสิทธิ์จะทำสกปรก แต่กฎของบ้านก็คือกฎ คนทำสกปรกต้องเป็นคนทำความสะอาด"

เธอเดินไปหยิบไม้กวาดและถังน้ำมาวางตรงหน้าเด็กทั้งสาม

"กวาดลานบ้านให้สะอาด ถมหลุมที่ขุดไว้ให้เรียบร้อย และเช็ดคราบโคลนหน้าครัวออกให้หมด ถ้าไม่เสร็จก่อนเที่ยง ก็ไม่ต้องกินข้าว"

"พวกเราไม่ทำ" เย่ฟ่านปฏิเสธเสียงแข็ง

"งั้นก็อดข้าวเที่ยง" หลิวอิงอิงตอบกลับอย่างไม่แยแส ก่อนจะหยิบตะกร้าผ้าเดินไปตากที่ราวหลังบ้าน ปล่อยให้เด็กทั้งสามยืนมองหน้ากันอย่างหมดหนทาง

เวลาผ่านไปจนถึงช่วงสาย แดดเริ่มร้อนจัด ท้องของเด็กทั้งสามเริ่มร้องประท้วงอีกครั้ง กลิ่นหอมของมันเทศเผาโชยออกมาจากในครัว หลิวอิงอิงกำลังทำมื้อเที่ยงอย่างสบายใจ

เย่เฟิงทนหิวไม่ไหว เขาเดินไปหยิบไม้กวาดมาเริ่มกวาดเศษใบไม้อย่างเงียบๆ

เย่ฟูเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจ เดินไปตักน้ำมาล้างคราบโคลน ส่วนเย่ฟ่านแม้จะยังเจ็บใจ แต่เมื่อเห็นน้องๆ ลงมือทำ เขาก็จำต้องไปโกยดินมาถมหลุมที่ตัวเองขุดไว้