บทที่ ๖.๒ โชคชะตาไม่อาจหลีกเลี่ยง

“ไม่เป็นอันใดเจ้าค่ะ”

หลิงเอ๋อเดินออกจากแผงขายเครื่องประดับนางเดินมุ่งหน้าไปตามถนนเพียงเล็ก ก่อนเจอยายท่านหนึ่งขายผักอยู่ด้านหน้าตรงตามที่สตรีผู้นั้นบอก

นางเอี้ยวตัวเข้าไปในตรอกซอยเพียงนิดก่อนเหลือบเห็นแผ่นป้ายขนาดใหญ่ บ่งบอกว่านั่นคือจุดประสงค์ของการมา

หลิงเอ๋อสูดหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนตัดสินใจเดินเข้าไปภายในร้าน กลิ่นยาคละคลุ้งหลากหลายชนิด ลอยตลบอบอวลตามมาติดๆ

นางมองหาเจ้าของร้าน ก่อนที่จะเห็นชายแก่ร่างบางเดินออกมาภายในห้องเล็ก ที่ไว้สำหรับตรวจร่างกายคนไข้ ไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปสอบถามสิ่งที่นางต้องการ

“พ่อหนุ่ม เจ้าเป็นอะไรมา” ชายชราถามอาการป่วยกับหนุ่มหน้าใส พลางสำรวจมองสภาพร่างกาย

หลิงเอ๋อยกมือป้องปากพูดกระซิบอย่างแผ่วเบา “ข้าไม่ได้เป็นอันใดท่านหมอ ข้าแค่อยากมาซื้อยาห้ามบุตรท่านพอจะมีหรือไม่”

ชายชราหมุนคิ้วตั้งชันตกใจรีบถอยร่นออกห่าง เขามองเด็กหน้าอ่อนตรงหน้าอย่างสงสัย ว่าต้องการสิ่งนี้ไปทำไมกัน

“อาหยา ข้าจัดยาพวกนี้ให้เจ้าไม่ได้หรอก ไปๆ”ชายแก่โบกมือไล่ส่งเด็กหนุ่มให้ออกไปจากร้าน

“ท่านช่วยข้าด้วยเถอะ!!! ท่านหมอข้าจำเป็นจริงๆ พี่สาวข้าถูกพวกโจรป่ารุมข่มขืน เพียงไม่กี่วันก่อน ข้าเกรงว่านางจะตั้งครรภ์ เห็นนางเป็นเช่นนี้แล้วเดือดร้อนแทนพี่สาวข้าไม่ได้จริงๆ” หลิงเอ๋อแสร้งจะร้องไห้ออกมา แม้จะไม่มีน้ำตาก็ตาม ก่อนเดินไปดักหน้าชายชราที่คิดจะหนี

ใบหน้าย่นปนนึกสงสารเด็กน้อยตรงหน้าอย่างเห็นใจ “ก็ได้ๆ แต่หากพี่สาวเจ้าเป็นอันใดมา อย่าเอาข้าไปเดือดร้อนด้วยก็แล้วกัน”

“ขอบคุณขอรับท่านหมอ” หลิงเอ๋อยกสองมือขึ้นประสานกัน ขอบคุณผู้มีพระคุณด้านหน้าที่เห็นใจนาง

ไม่นานชายชรานำห่อยาออกมาจำนวนหนึ่งยื่นให้เด็กหนุ่มตรงหน้า “ยานี่คือขั้วลูกพลับเผาไฟ ให้พี่สาวเจ้าดึงขั้วลูกพลับแห้งชนิดนี้ไปเผาบนกระเบื้อง จากนั้นนำไปทานพร้อมน้ำวันละเจ็ดขั้ว ติดต่อกันเจ็ดวัน รวมเป็นสี่สิบเก้าขั้ว ข้ารับรองได้เลยว่าพี่สาวเจ้าไม่มีวันท้องแน่นอน หากกลัวพี่เจ้าไม่เข้าใจข้าเขียนขั้นตอน และวิธีการทำให้แล้ว เจ้าไม่ต้องห่วง”

“ขอบคุณท่านหมอมาก” หลิงเอ๋อรับห่อยามาถือไว้ นางกล่าวย้ำอีกครั้งก่อนจะยื่นเงินค่ายาให้ก้อนหนึ่ง

หญิงสาวเดินออกมาจากร้านขายยา ก่อนเดินไปยังถนนเดิมที่เคยผ่านมา

ถ้าหากเป็นเจ้าของร่างเดิมแต่ก่อนคงไม่มีทางทำเช่นนี้แน่ เพราะหลิงเอ๋อผู้นี้ต้องการท่านแม่ทัพจางเจียเหวินเป็นสามีถึงขนาดยอมวางยาปลุกกำหนัดชายผู้นั้นจนปล่อยตนเองให้ท้อง เพื่อที่จะรั้งท่านแม่ทัพจางเจียเหวินไว้ แต่ไหนเลยสิ่งที่สตรีคิดช่างโง่เขลาเบาปัญญา ถ้าเขาไม่รัก ต่อให้เอาลูกมาอ้างมันก็ไร้ผลแต่เพียงเท่านั้น ซึ่งนั้นข้าไม่มีทางให้มันเกิดซ้ำรอยเดิมเป็นอีกครั้งที่สอง

…………………………………………………………………

ในเวลานั้นเสียงรถม้าถูกเคลื่อนตัวมาตามถนนอย่างรวดเร็ว ไม่ได้แม้แต่มองคนที่เดินขวางทางอยู่ด้านหน้าแม้แต่น้อย

เสียงล้อรถเสียดสีไปตามพื้นถนนตลาดหลี่ฉิง ผู้คนต่างหลบหลีกเบิกทางให้ เปิดช่องหว่างออกเป็นกึ่งกลางให้ทางขับผ่าน

หลิงเอ๋อตกใจสิ่งที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาหานางอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะมีมือของบุรุษผู้หนึ่งดึงแขนนางออกมาจากตรงนั้น

หญิงสาวนึกโกรธเคืองผู้ที่สั่งการภายในรถคันนั้น โชคชะตาเหมือนเป็นใจ เมื่อมีสายลมอ่อนๆ ครู่หนึ่งพัดผ่านทำให้ม่านสีขาวเลิกขึ้นเปิดทางให้นางเห็นใครอีกคนนั่งอยู่ภายใน

ใบหน้าขาวภมรขบเม้มริมฝีปาก ชะเง้อเผลอสบตาบุรุษคู่หนึ่งสักพัก ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะหายไป ทิ้งไว้เพียง หลิงเอ๋อเจ็บแค้นภายในใจอยากจะเอาคืนให้สาสม

ทางมีไว้ให้แค่รถม้าใช้หรือไงกัน เจ้าบ้านั่นถึงได้รีบร้อนเช่นนี้ จะรีบไปตายห่าที่ไหน!!!

“เจ้าไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่”

เสียงซ้อนมาจากทางด้านหลัง ถามอาการของนางที่ดูใบหน้าซีดราวกับคนป่วย

“ขอบคุณท่านมาก ข้าไม่เป็นอันใด” หลิงเอ๋อกล่าวเสียงเรียบ นึกโมโหไม่หยุด คนที่ไม่อยากพบเจอ กลับมาใกล้เพียงนี้ ยิ่งหนีมากขึ้นเท่าไหร่ สวรรค์เหมือนจะไม่ค่อยเป็นใจ ใช่ที่นางไม่พูด ไม่ใช่ว่าจะยอมเสมอไป แค่นางอยากรักษาชีวิตนี้กับคนในครอบครัวไว้ได้เท่านั้น เลี่ยงได้เลี่ยง!!!

นางก้มลงไปเก็บห่อยาสีเทาขึ้นมาปัดฝุ่นออก ดีที่ไม่ฉีกขาด ไม่งั้นมีหวังคงได้ถ่อตัววนกลับไปซื้อใหม่อีกรอบ

หลิงเอ๋อด้วยความอยากเห็นใบหน้าของผู้มีพระคุณ นางเอี้ยวตัวกลับหันไปมองคนด้านหลัง นางหยุดเท้ากึกชะงักลง มองสำรวจร่างกายบุรุษร่างสูงใหญ่

จะว่าไปหน้าตาของชายผู้นี้นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว ใบหน้าที่นับว่าหล่อเหลาสมแล้วที่อยู่ในยุคสมัยจีนโบราณ รูปหน้าคมสัน คิ้วสีเข้มดำเรียงตัวสวยคล้ายเส้นผม ดวงตาสีน้ำตาลดำเป็นประกายน่าหลงใหล ริมฝีปากบางเฉียบช่างน่าอิจฉา เบ้าหน้าฟ้าประทานชัดๆ ถึงแม้ว่าบุรุษผู้นี้ยังหล่อน้อยกว่าท่านแม่ทัพจางเจียเหวินก็ตามเถอะ แต่นับว่าไม่เลวเลย

เสียงกระแอมไอดังเรียกสตินางอยู่พักใหญ่ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้ม มองสบตานางเอาแต่เหม่อลอย

หลิงเอ๋อเมื่อได้สติ เกือบลืมไปว่าอยู่ในคราบบุรุษเช่นกัน “ข้าขอบคุณท่านชายท่านนี้มาก ไม่ทราบว่าข้าพอจะตอบแทนท่านเป็นสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ได้หรือไม่”

“คุณชาย ท่านไม่ต้องเป็นกังวล ข้าเห็นคนเดือดร้อนก็ต้องช่วยเป็นธรรมดา วันนี้ข้ายังมีธุระที่ต้องไปทำ หากมีวาสนาพบกันในคราวหน้าอีก ถ้าท่านอยากตอบแทนข้าก็ไม่สาย ข้าเฉินเต๋อหมิง” ร่างสูงยิ้มคลี่เพียงนิดอย่างเป็นมิตร

หลิงเอ๋อตอบรับไมตรีอย่างถ่อมตน “ข้าหลิง….เออ เหอคุนซาน ยินดีที่ได้ผูกมิตรไมตรีเช่นเจ้า”

“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” เฉินเต๋อหมิงโค้งให้เพียงเล็กก่อนเดินจากไป

“คุณชายใหญ่ท่านยิ้มอันใดขอรับ”

บ่าวรับใช้ถือของตามมาติดๆ ผู้เป็นนาย ก่อนหันหลังกลับไปมองหนุ่มหน้าหวานที่ผ่านมา

“เจ้าดูชายผู้นั้นไม่ออกจริงๆ หรือ”

เฉินเต๋อหมิงคลี่ยิ้มกว้าง พร้อมส่ายหัวอย่างอารมณ์ดี เมื่อนึกถึงใบหน้าของชายหนุ่มหน้าหวาน ใครเลยจะดูไม่ออกว่านางนั้นเป็นผู้หญิง ถึงแม้ว่าร่างกายจะสวมชุดของบุรุษ

ตอนแรกเขาก็ไม่นึกเอะใจอะไร แต่พอได้เข้าไปช่วยพยุงบุรุษผู้นั้น กลับมั่นใจได้ทันทีว่านางนั้นคือสตรีอย่างแน่นอน

บ่าวรับใช้ยังคงสงสัยกับสิ่งที่ผู้เป็นนายกล่าวออกมา ทั้งที่ภายนอกเด็กคนนั้นเป็นผู้ชายแท้ๆ กลับทำให้เฉินเต๋อ หมิงยิ้มได้ถึงเพียงนี้