บทที่ ๖.๑ โชคชะตาไม่อาจหลีกเลี่ยง

ในยามราตรีที่เงียบสงัด หลิงเอ๋อเปิดประตูเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหาบ่าวคนสนิทของนาง นั่งตบยุงนอนอยู่ด้านนอกห้อง

“เสินอู๋ข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วยหน่อย” นางกวักมือเรียกเขาเข้ามากระซิบอะไรบางอย่าง

“ขอรับข้าจะไปทำตามที่ท่านบอกเดี๋ยวนี้”

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังที่ได้ขอให้เสินอู๋จัดหาของมาให้ หลิงเอ๋อรอเขาอยู่หน้าประตูสักพัก ก่อนที่จะเห็นชายใบหน้าคุ้นเคยเป็นอย่างดีค่อยๆ หลบเลี่ยงสายตาผู้คนเดินเข้ามา

บ่าวคนสนิทเข้ามารายงาน “ของที่ต้องการได้แล้วขอรับคุณหนู”

หลิงเอ๋อมองของสองอย่างที่ต้องการ นั่นก็คืออาภรณ์ที่บุรุษสวมใส่กัน กับเงินจำนวนหนึ่งที่นางต้องการ

หลิงเอ๋อรับมาถือไว้ในมือ หากแอบไปข้างนอกตอนนี้คงจะไม่มีใครสงสัยหรือสนใจนางอยู่แล้ว

กระนั้นที่นางต้องแต่งตัวเช่นนี้เพียงเพราะว่าต้องไปซื้อของสำคัญภายในตลาด หากใช้ผู้อื่นไป ความลับที่เก็บไว้ก็จะถูกเผยแพร่

“ขอบใจเจ้ามาก” หลิงเอ๋อหันไปยิ้มเพียงเล็กให้เสินอู๋ที่เอาแต่ทำสีหน้างุนงง

“ว่าแต่คุณหนูให้ข้าน้อยไปแอบเอาเสื้อผ้าของท่านหวางอี้เหิงทำไมขอรับ”ชายหนุ่มถามหยั่งอยากรู้

หลิงเอ๋อมองบ่าวที่ชอบสอดรู้อยู่นาน จนเสินอู๋ได้สติรีบบึ่งตัวถอยออกจากห้องทันที

หญิงสาวร่างเล็กแต่งกายในคราบบุรุษเดินตรงมาแต่ไกล เสื้อผ้าสีขาวตัดกับผิวอมชมพูของนาง ดูราวกับหนุ่มหล่อหน้าตาจิ้มลิ้มงดงามไม่แพ้บุรุษในเมือง ผมถูกม้วนหมัดเกล้าขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมปิ่นธรรมดาอันหนึ่งตรึงผมไว้

เสินอู๋อ้าปากตาค้าง มองคุณหนูที่แทบจะจำไม่ได้ในขณะเดียวกันเผลอแนบใบหน้าอยู่ข้างประตู หยุดยืนนิ่งชะงักเหมือนไร้สติ

“คุณหนู!!! ทะ…ท่านงดงามมากขอรับ ถ้าข้าน้อยไม่รู้จักท่านมาก่อนคงดูไม่ออกเลยนะขอรับ สมแล้วที่เป็นคุณหนูของข้าน้อย” เขาปรบมือดังขึ้นอย่างภูมิใจ

“แต่ข้าว่าเสื้อมันดูใหญ่ๆ ไปหน่อยเจ้าว่าไหม”

หลิงเอ๋อก้มมองสำรวจอาภรณ์ตัวเองที่เวลาเดินดูไม่ค่อยถนัดสักเท่าไหร่ เพราะขนาดตัวของพี่ชายกับนางนั้นต่างกัน

“แต่ข้าน้อยว่าท่านดูดีมากขอรับ ว่าแต่ท่านทำไมต้องแต่งตัวเช่นนี้ด้วยขอรับ”

“ข้าแค่ไม่อยากเป็นเป้าสายตาของผู้คนในเมือง เจ้าเองก็รู้ไม่ใช่หรือ ว่าไม่มีผู้ใดนั้นชอบข้า”

หญิงสาวรู้ความเป็นจริงข้อนี้ดี แต่อย่างน้อยการแต่งตัวเช่นนี้ ก็ทำให้นางไม่เป็นจุดสังเกตมากนัก เพราะนางต้องไปที่แห่งหนึ่ง ซึ่งจะให้ใครมาเห็นไม่ได้เป็นอันขาด

ดวงตาทอประกายวิบวับ นึกอยากจะส่ายหัวนิดๆ ก่อนสะบัดชายผ้าเดินห่างหนีออกมา แต่เสียงฝีเท้าตามมาติดๆ จากทางด้านหลัง ทำให้หลิงเอ๋อต้องกลับไปมอง

นางขมวดคิ้วพลันกล่าวเสียงเรียบ “เจ้าตามข้ามาทำไม”

“ตามไปดูแลคุณหนูขอรับ” เสินอู๋กล่าวน้ำเสียงติดขัดด้วยความเกรงกลัว

“เจ้าอยู่เฝ้าที่นี่ ข้าไปไม่นาน ประเดี๋ยวจะกลับมา ห้ามให้ผู้ใดเข้าห้องข้าเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่”

“ขอรับ” เสินอู๋พยักหน้า

ตลาดหลี่ฉิง

ไม่นานนางเดินมาถึงตลาดของเมืองเทียนเมิง ตลาดแห่งนี้เป็นตลาดคึกคักที่สุดอยู่ในเมือง ซึ่งตั้งใกล้กับจวนอัครเสนาบดีหวางต้าเฟิงที่สุด นางเลยไม่น่าจะหลงเพราะเคยมาแล้วคราหนึ่ง คือวันแรกที่อยู่ๆ ข้ามมิติมา

ผู้คนต่างมากหน้าหลายตาเดินสัญจรผ่านไปมา หลิงเอ๋อเดินไปตามทางถนนที่มีเสียงพ่อค้า แม่ค้า อย่างคึกคะนองออกมาขายของกันตามตลาด

หญิงสาวเหมือนรู้สึกคุ้นเคยที่นี่เป็นอย่างดี เมื่อได้สตินางรีบเดินไปยังแม่ค้าขายเครื่องประดับมากมายหลายอย่าง

เมื่อหญิงอวบเห็นบุรุษเดินเข้ามาใกล้ นางรีบโบกมือเรียกชายหนุ่มหน้าหวานเข้ามา

“เร่เข้ามา…เร่เข้ามา…ข้าขายถูกๆ….เอ้าคุณชาย ท่านสนใจเครื่องประดับชิ้นไหนของข้าหรือไม่ ข้าเพึ่งนำเข้ามาใหม่ทั้งนั้นเลยเจ้าค่ะ”

“แม่นาง…ข้าอยากถามทางเจ้าได้หรือไม่ พอดีข้าเพิ่งเข้าเมืองมาใหม่ ยังไม่รู้จักทางดีนัก” หลิงเอ๋อยิ้มเพียงเล็ก ตาประกายแวววับ สบตาหญิงสาวร่างอวบตรงหน้าอย่างเป็นมิตร

“ดะ…ได้เจ้าค่ะ” หญิงร่างอวบตอบกลับอย่างติดขัด เมื่อเผลอสบตาอันทอสว่างดูอบอุ่นมองนางด้านหน้า

“ข้ากำลังมองหาร้านขายยา เจ้าพอจะชี้แนะนำทางข้าได้หรือไม่” หลิงเอ๋อกล่าวอย่างนอบน้อมมองมือนางที่ชี้ไปตรงหน้าถนน

“ทะ…ท่านเดินตรงไปข้างหน้าอีกหน่อย จะเห็นท่านยายนั่งขายผักอยู่ทางขวามือ แล้วให้ท่านตรงเข้าตรอกซอยอีกเพียงนิดก็จะเห็นร้านขายยาอยู่ทางซ้ายมือเจ้าค่ะ”

หลิงเอ๋อพยักหน้าตามเชิงเข้าใจ หันมากล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้ม “ข้าขอบคุณเจ้ามาก งั้นกำไลชิ้นนี้ข้าขอซื้อไว้แล้วกัน เพื่อเป็นการอุดหนุนเจ้า”

“ขะ…ขอบคุณเจ้าค่ะคุณชาย” หญิงอวบลอบยิ้มอย่างเขินอาย มองใบหน้าหนุ่มหวานใสกำลังเลือกหยิบกำไลข้อมือบนแผง

“งั้นข้าเอาชิ้นนี้แล้วกัน”

หลิงเอ๋อหยิบกำไลสีขาวหม่นที่พอดูราคาจะไม่เพียงเท่าไหร่ ถึงจะธรรมดาสู้กับของที่นางมีไม่ได้ พลันหยิบเงินในกระเป๋าจ่ายให้กับแม่ค้าตามราคาที่หญิงอวบกล่าว

นางโน้มหน้าเข้าใกล้ พร้อมยกมือป้องปากพูดด้วยน้ำเสียงกระซิบแผ่วเบา“ว่าแต่คุณชายท่านนี้มีภรรยาหรือยังเจ้าคะ”

หลิงเอ๋อเบิกตากว้างมองหญิงอวบด้านหน้า นางเก็บอาการตอบกลับอย่างรักษาน้ำใจ “ข้ายังเด็กอยู่ ยังไม่ถึงคราออกเรือน เช่นนั้นข้ามีธุระ ขอบคุณเจ้ามากที่บอกทาง”