บทที่ ๒ จุดจบความสัมพันธ์

ผ่านไปค่อนคืนจนเกือบรุ่งสางหลังฤทธิ์ยาหมดกำลังลง จางเจียเหวินผละออกจากตัวนางเมื่อได้สติเต็มที่ เขาแทบจะวิ่งไปคว้าดาบมาฟันคอนางเสียให้ตายคามือ

คำถามเข้ารบเร้าจิตใจ มองสภาพเปลือยกายนางกับเขาที่ได้มีอะไรกันเมื่อครู่ แทบทำให้สะอิดสะเอียนน่ารังเกียจ

“ท่านมองข้าเช่นนี้ทำไม เสร็จแล้วก็ออกไปซะ ถือซะว่าวันนี้ข้ากับท่านไม่มีอันใดต้องเกี่ยวข้องกันอีก!”

ปิงปิงหญิงสาวมาดมั่นอยู่ในร่างของคุณหนูหลิงเอ๋อ ผู้เอาแต่ใจตนเอง ใครเลยจะไม่รู้จักความร้ายกาจของนาง อยากได้สิ่งใดก็ต้องได้ ตามตบตีแม่นางเหอรั่วซี

ไม่เว้นแม้กระทั่งชาวบ้านธรรมดาที่นินทานาง หาเรื่องชวนปวดหัวให้ท่านอัครเสนาบดีหวางต้าเฟิงไม่เว้นแต่ละวัน

จางเจียเหวินแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง ว่านางจะกล้าไล่เขาออกไปอย่างง่ายดาย ทั้งที่นางจับเขามาบำเรอความใคร่ของนางเอง หากสตรีไร้ยางอายผู้นี้ไม่ต้องการครอบครองเขาแล้วนางทำไปทั้งหมดเพื่ออันใดกัน

"ข้าจะเเน่ใจได้เยี่ยงไร ว่าเจ้าจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกผู้ใด" ใบหน้าเรียบเฉยถามนางย้ำคำเดิม

"ถ้าข้าไม่พูด ท่านไม่พูด ก็ย่อมไม่มีใครรู้ นึกว่าข้าอยากได้ท่านขนาดนั้นเลยหรือไง เรื่องมันผ่านมาแล้วก็แล้วกันไป ข้าไม่อยากรื้อฟื้น"

ใบหน้าขาวภมรหน้าตาสละสลวยแทบเป็นหญิงงามล่มเมือง เเต่เพราะความร้ายกาจ ผู้คนต่างไม่ค่อยได้สังเกตหน้าตาที่เเท้จริงของนางมากนัก เพราะอุปนิสัยนางเป็นที่เอือมระอาของชาวเมือง

สิ้นเสียงนางลุกขึ้นมาสวมอาภรณ์สีฉูดฉาด ซึ่งนั่นไม่เป็นที่ชอบใจมากเท่าไหร่นักสำหรับปิงปิง เหตุใดเจ้าของร่างเดิมผู้นี้ถึงใส่สิ่งของแปลกประหลาดต่างจากคนทั่วไป เพราะต้องความสนใจเช่นนั้นหรือ

ปิงปิงนึกส่ายหัวจำยอมหยิบขึ้นมาสวมใส่ ไม่ได้สนใจบุรุษที่มองนางขึงอยู่ทางด้านหลัง เห็นเขาเป็นเพียงสายลมพัดผ่านไป กับอากาศไร้ค่าที่ไม่มีประโยชน์เท่านั้น

"หลิงเอ๋อ!!! เจ้ายามศักดิ์ศรีของข้าเช่นนี้เลยหรือ!!! เหตุใดทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอันใด ที่แท้เจ้าก็เป็นสตรีเช่นนี้นี่เอง ทำตัวเหม็นคาวคละคลุ้ง ไม่รู้จักคุณธรรม ทำตัวต่ำช้า เสียดายที่เป็นถึงขั้นบุตรสาวคนเดียวของอัครเสนาบดีหวางต้าเฟิง!"

ชายร่างสูงเข้ามาจับแขนเล็กของนางจนเกิดรอยแดงช้ำ แต่นั่นมันก็ยังเล็กน้อยเกินไปกับสิ่งที่นางเคยเจอมาในโลกอนาคต

ในโลกนั้นนางเป็นเพียงเด็กกำพร้า ต้องถีบกัดฟันสู้จนชีวิตได้ดี ผ่านเรื่องเลวร้ายมามากพอจนเป็นประสบการณ์ชีวิตอย่างหนึ่ง ต่อไปนี้นางจะไม่ยอมให้ผู้ใดมากดขี่ข่มเหงนางได้อีก

นางมองบุรุษหน้าคมสันโด่งตรงหน้าอย่างไม่นึกเกรงกลัวอันใด ปากตอกเขากลับไปอย่างไม่แยแส

"แล้วเเต่ท่านจะคิด เพราะข้าไม่สามารถไปห้ามความคิดของผู้ใดได้ ถ้าท่านดีกว่าข้าถึงเพียงนั้น ก็อย่าลดตัวอันสูงส่งของท่านมาเทียบเคียงกับข้า เพราะข้าต่ำตมเช่นที่ท่านคิด" นางมองมือของเขาที่จับข้อมืออันเล็กบอบบางถูกทำจนเกิดรอยช้ำ

ความโกรธเกรี้ยวบันดาลโทสะของเขาค่อยๆ ลดลง จางเจียเหวินมองตามสายตาของสตรีทอดมาที่ข้อมือเล็ก เห็นสิ่งที่เขาเผลอทำร้ายหญิงสาวโดยไม่ยั้งคิด ชายร่างสูงได้สติปล่อยมือออกจากข้อแขนนางแต่โดยดี

"อย่านึกว่าเจ้าทำเช่นนี้ แล้วข้าจะนึกเห็นใจเจ้า!!! หลิงเอ๋อหากเจ้าคิดเล่นตุกติกกับข้า หวังให้ข้ารับผิดชอบเจ้าในสิ่งที่ข้าไม่ได้เป็นคนเริ่ม ข้าจะมาฆ่าเจ้าเสีย" จางเจียเหวินชี้นิ้วมาที่หน้านาง ตักเตือนเป็นครั้งสุดท้าย

สิ้นคำพูดบุรุษลง ชายร่างสูงใหญ่ทะมึนเดินไปหยิบดาบคู่ใจ ไม่แม้แต่จะเหลียวหลังหันมามองหน้านาง แต่กลับถูกบ่าวคนสนิทของนางห้ามปรามกั้นทางไว้

"ถอยไป!!! ถ้าหากพวกเจ้าไม่อยากตาย"

ไม่รอช้าเสียงดาบถูกชักออกมาจากกระบอก แม่ทัพจางเจียเหวินมองคนพวกนั้นที่ยืมรุมล้อม คือพวกที่จับเขามาที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้

ใบหน้าราบเรียบของหญิงสาวดูเฉยชาต่อสิ่งที่เกิดขึ้น นางเอ่ยเสียงส่งสัญญาณไปที่หน้าประตู "ปล่อยชายผู้นั้นไป อย่าให้เขาได้รับอันตรายเด็ดขาด"

"ขอรับคุณหนู"

ชายวัยกลางคนประมาณสามถึงสี่คน หลบหลีกทางให้จางเจียเหวินเดินออกมาแต่โดยดี

ใบหน้าเคร่งขรึมขมวดคิ้ว เหลียวสายตาดุมองหญิงสาวทางด้านหลังชั่วครู่ ก่อนเดินจากมา ณ บริเวณนั้น

ปิงปิงถอนหายใจเฮือกใหญ่เดินกลับไปนั่งบนเก้าอี้ไม้สีน้ำตาล หญิงสาวตบอกด้วยความตกใจ ดีแล้วที่เขาไม่ฆ่านางทิ้ง

นางมองสำรวจโรงเตี๊ยมทั่วทุกบริเวณ มันต่างจากสถานที่นางเคยมาจริงๆ หรือนี่นางจะข้ามมิติมา ปิงปิงขบคิด ถึงความฝันที่ผีสาวในชุดโบราณมาร้องขอให้นางช่วยอะไรสักอย่าง หรือนี่คือสิ่งที่นางผู้นั้นต้องการกัน

"ถ้าจะให้เรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมด งั้น!!! แม่นางผู้นี้ก็คือหลิงเอ๋อสินะ ทุกอย่างทั้งหมดที่เกิดขึ้นในตอนนี้ มันเหมือนที่เห็นในความฝัน แสดงว่าอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า!!! ไม่!! เรื่องราวบ้าๆ นั่นจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีกครั้งเด็ดขาด"

ตุ๊ฟ!!!

ปิงปิงทุบมือไปที่โต๊ะไม้สีน้ำตาล นางจะไม่ยอมให้เหตุการณ์นี้ซ้ำรอยเดิมอีกแน่ ถ้าเป็นจริงอย่างที่แม่นาง หลิงเอ๋อให้เห็นทั้งหมด

เสียงถอนหายใจอย่างหวั่นวิตก นี่มันเกิดเรื่องราวบ้าๆ อะไรขึ้น ทำไมต้องเป็นนางด้วยกัน ข้ามมิติมาทั้งที ทำไมไม่เกิดไปเป็นนางเอก แต่นี่ต้องมาเป็นนางร้าย ที่ผู้คนแสนเกลียดชัง

'เห้อ~~'

แอ๊ด~~

ปิงปิงในร่างคุณหนูหลิงเอ๋อมองไปที่หน้าประตู ถ้าเดาไม่ผิดจากลักษณะการแต่งกายน่าจะเป็นเพียงคนรับใช้ติดตามของนาง

"คุณหนูขอรับ เมื่อคืนท่านพึงพอใจไหมขอรับ ข้าน้อยเผลอสั่งให้คนใส่ยาตามที่คุณหนูสั่งเยอะไปหน่อย ข้าน้อยมาขอค่าตอบแทนสำหรับผลงานในวันนี้ขอรับ แฮะ แฮะ"

ปิงปิงมองบ่าวรับใช้ เขายังจะมีหน้ากล้ามาขอค่าตอบแทนอีกหรือ นางเบิกตาโพลงลุกขึ้นยืนจับชายผ้าคอเสื้อก่อนที่จะกล่าวออกมาอย่างสุดจะทน

"อ้อ เจ้าเองสินะที่เป็นคนทำ เหอะ!!! มีความสุขกับผีน่ะสิ ข้าเกือบจะเอาชีวิตมาตายที่นี่แล้วเจ้ารู้บ้างไหม!!! แล้วสำหรับเรื่องในวันนี้ ห้ามบอกกับผู้ใดเป็นอันขาด หากเรื่องของข้าหลุดออกไป เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าจะต้องพบกับจุดจบอันใด"

"ขะ...ขอรับคุณหนู" เสินอู๋เก็บมือกลับเข้าที่เดิม เขางงกับสิ่งที่เกิดขึ้น แทบจะปรับอารมณ์ตามคุณหนูไม่ถูก เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แต่วันนี้นางกลับแปลกประหลาดไป ได้อยู่กับแม่ทัพจางเจียเหวินทั้งคืน แทนที่จะมีความสุข แต่อาการของวันนี้กับตรงกันข้าม เหมือนไปโกรธผู้ใดมา