บทที่ ๑ ห้วงในความฝัน

เปรี้ยง!!

เสียงฟ้าผ่าใจกลางเมืองในประเทศจีน ต้นไม้น้อยใหญ่สั่นโคลงเคลงไปตามเเรงลม พัดโหมกระหน่ำเป็นสายๆ ขนาดวงกว้างในยามค่ำคืน

ผู้คนต่างรีบปิดประตูสนิทมิดชิดเข้าไปหลบฝนภายในบ้าน บ้างก็ปิดไฟนอนเพราะเวลาเลยมาประมาณห้าทุ่มเศษ

บ้านหลังเล็กสีขาว ถูกความมืดปิดสนิท รอบบริเวณภายในบ้านไร้แสงสว่าง มีเพียงหญิงสาวใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อขนาดหนึ่งหลั่งไหลออกมา

เสียงฟ้าผ่าดังเเทรกกึ่งใจกลาง เข้ามาภายใน โสตประสาทของเธอ เป็นระลอกถึงสองครั้ง เเต่มันกลับไม่มีทีท่าจะปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมาจากความฝันอันเลวร้าย ที่ถ่ายทอดความรู้สึกลงมาภายในจิตใจ เหมือนกำลังถูกเฉือนเนื้อหนังออกมาเป็นชิ้นๆ

ภาพในความฝันสะท้อนให้เห็นหญิงสาวหน้าตาสละสลวยผู้หนึ่ง เเต่งกายคล้ายคนสมัยจีนยุคโบราณ แต่ใบหน้าของเธอนั้น กลับเต็มไปด้วยคราบเลือด

เสียงร้องไห้ในความฝันมันดูทรมาน นางทอดสายตามามองที่ปิงปิงด้วยความรู้สึกเจ็บปวดอย่างทุรนทุราย

คำพูดหนึ่งที่กำลังจะถูกกล่าวออกมาจากปากของหญิงแปลกหน้าในความฝัน นั่งทุกข์ระทมภายในห้องมืดสีดำสนิท เธอพยายามเปล่งเสียงออกมา เเต่กลับไม่มีคำพูดใดๆ มีเพียงความว่างเปล่าภายในห้องที่มีเเค่ปิงปิง กับหญิงสาวผู้นั้น

'หรือนี่จะเป็นผี'

ปิงปิงหน้าเครียดหวั่นวิตก รีบเดินถอยห่างออกมาห่างจากหญิงสาวผู้นั้น ยิ่งปิงปิงขยับหนีออกห่างเธอคนนั้นมากขึ้นเท่าไหร่ หญิงสาวกลับเข้ามาใกล้ทวีคูณมากขึ้นเท่านั้น

"อย่าเข้ามานะ $@%$"

เสียงก่นด่าทอหยาบคายสารพัด ออกมาจากปากของปิงปิง เธอเบือนหน้าหนีหลบสายตาหญิงสาว ที่ใบหน้าตอนนี้เริ่มเปลี่ยนกลับกลายเป็นความน่ากลัว ดุร้าย พร้อมมีเสียงดังขึ้นอย่างน่าตกใจ

"ปิงปิง ช่วยข้าด้วย ช่วยข้า!!! กรีด!!!"

เปรี้ยง!!!

ใบหน้าพริ้มเพราพยายามปรือตาขึ้น เมื่อได้สติหลุดออกมาจากความฝันอันเลวร้าย เธอต้องทนกับความฝันซ้ำๆ เดิมๆ มาโดยตลอด เสียงหายใจถี่ร่นดังออกมา ปิงปิงจะลุกออกจากเตียงนอนเพื่อไปเปิดไฟ เเต่ปรากฏว่าไม่สามารถขยับไปที่ใดได้

"อือ"

เมื่อนางเปรยตามองด้านหน้ากลับเห็นบุรุษกำลังขยับเหนือร่างกายของตน หญิงสาวขบเม้มริมฝีปากอันอวบอิ่มกระชับเเน่น เมื่อชายผู้นั้นดันเเก่นกายสอดลึกเข้ามาภายในช่องกลีบของบุปผา

แม้ว่าจะงุนงงไปบ้างว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เเต่ปิงปิงยังไม่ทันได้ฉุกคิด กลับมีเสียงครางอันน่าอายผ่อนร่นความราคะดังออกมาจากปากหวาน

ภายในห้องมีเพียงแสงสลัวๆ สีส้มอมทอง พอให้มองเห็นเงาของชายร่างสูงเลือนราง กำลังขยับเเก่นกายเข้าช่องกลีบบุปผา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรัวเร็ว จนเธอเสียสติไปชั่วครู่

"อื้อ! อึก!" ปิงปิงกระตุกเรือนร่างอันน่าเย้ายวน พลันข่มเสียงครางที่ดังออกมาไว้

"เจ้าเป็นผู้ใดปล่อย อึก!"

ไม่ทันที่เธอได้เอ่ยอันใด กลับมีมือหนาเลื่อนมาสัมผัสจับบีบทรวงอกอันกลมกลึง ความร้อนรุ่มที่พลุกพล่านเเล่นเข้ามาภายในร่างกาย มือหยาบกร้านคลึงบีบเต้า พร้อมสลับระรัวเร็วด้านล่างอย่างไม่ปรานี หรือเว้นช่องว่างให้เธอได้ ปริปากพูดอันใด มีเพียงเสียงลมหายใจของใครอีกคนในความมืด ไม่สามารถมองออกได้ว่าผู้นั้นเป็นใคร

'หรือนี่จะเป็นโจร! เเล้วที่นี่ ที่ไหนกัน มันไม่ใช่บ้านของข้านี่ ทำไมคำพูดภาษาข้าถึงดูแปลกประหลาดไป?'

ปิงปิงมองสำรวจรอบด้าน ดูแปลกไปราวกับบ้านที่นางเคยอาศัยอยู่ มันต่างกันโดยสิ้นเชิงราวกับคนละโลก หญิงสาวพยายามจะเปล่งเสียงออกมา เเต่กลับต้องหยุดลงเมื่อบุรุษผู้นี้กระเเทกหัวโคนดอกไม้ เข้ามาภายในร่องจนสุด เผลอกระตุกร่างกายเฮือกใหญ่ พร้อมข่มเสียงครางอันน่าเกลียดไว้

มือหนาหยาบกร้านยกเอวบางคอดกิ่วขยับเข้าหาเเก่นกาย ปลายขาทั้งสองถูกเเหวกออกพลันยกขึ้นเหนือเตียง

"อย่า! อื้อ"

นางขอร้องอ้อนวอนบุรุษตรงหน้า ที่ตอนนี้ถูกวางยาปลุกกำหนัดจนไร้สติควบคุมไม่อยู่ เมื่อเสียงที่พ่นออกมาจากปากของหญิงสาวทำให้จางเจียเหวินไม่อยากจะเชื่อ ว่าสตรีไร้ยางอายผู้นี้จะห้ามตน

เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ เป็นแผนการของนางเองไม่ใช่หรือ ต้องการจะจับเขาทำสามี ทั้งที่ตนนั้นเริ่มมีใจให้กับแม่นางเหอรั่วซี เหตุใดตอนนี้กลับมาขอร้อง ให้หยุดเรื่องเลวทรามพวกนี้ลง

เเต่เพราะฤทธิ์ยาที่ร้อนรุ่ม อยากปลดปล่อยเกินจะควบคุมได้ เขาได้เเต่กระทำยอมมีอะไรกับสตรีน่ารังเกียจผู้นี้ต่อไป ถ้าหากไม่ใช่เพราะสิ่งสกปรกที่สตรีผู้นี้ทำ ให้ตายก็ไม่มีทางเอานางเป็นภรรยา!

"เจ้าเองมิใช่หรือ ต้องการเช่นนี้ ถ้าหากไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าคงไม่ต้องเสียความบริสุทธิ์ เเละศักดิ์ศรีถึงเพียงนี้" เสียงเเหบพร่าปนสายตาที่มองเรือนร่างกายนางอย่างน่ารังเกียจ

"อือ"

ปิงปิงผลักไหล่กว้างของบุรุษออกจากตัว อย่าง สุดเเรง เพียงได้เเค่ขัดขืนเท่านั้น หญิงสาวอยู่ใต้ร่างไม่สามารถหนีหลุดรอดไปที่ใดได้ ใบหน้าขาวภมรร่ำไห้ หลั่งน้ำตาออกมาข่มความเจ็บช้ำภายใน ที่ถูกกระทำร่างกายจนระบมอย่างไม่มีทีท่าว่าจะปรานี