12 ในอ้อมกอด

เขายืนค้ำร่างเธอไว้แล้วเริ่มรูดซิบชุดนอนหมีที่เปียกชื้นของเธอออกอย่างรวดเร็ว มือของเขาหนักแน่นและตั้งใจ หัวใจของวิเวียนเต้นระรัวจนแทบหยุดหายใจ สายตาของเขาจ้องตรงไปที่ซิป โดยไม่มองใบหน้าหวาน ๆ นั้น เพื่อรักษาเศษเสี้ยวสุดท้ายของสติ

“อาแดน!!!...” เสียงของเด็กสาวขาดห้วง เมื่อเขารูดซิปชุดหมีที่เปียกชื้นของเธอออก เผยให้เห็นบราเซียลูกไม้สีอ่อนที่แนบอยู่กับเนินอกที่กำลังไหวระริกด้วยความตื่นเต้น ความชุ่มฉ่ำของชุดหมีถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา

มือหนาเลื่อนซิปลงมาเรื่อย ๆ จนถึงส่วนที่เป็นกางเกงชั้นใน เสียงฝนข้างนอกก็เหมือนจะดังขึ้นเป็นสองเท่า บรรยากาศภายในห้องถูกบีบอัดจนแทบจะระเบิด

วิเวียนเอื้อมมือไปจับใบหน้าของเขา บังคับให้แดเนียลเงยหน้าขึ้นมาสบตา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความปรารถนาที่เธอไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป วินาทีนั้น... สติของแดเนียลก็พังทลายลง

เขาโน้มตัวลงมา ริมฝีปากของเขาแตะกับริมฝีปากเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นจูบที่ลึกซึ้งและร้อนแรง จูบที่ขาดการหักห้ามใจและไฟปรารถนาที่สะสมมานาน

แต่สุดท้ายสติก็ทำให้เขารีบผละออกราวกับถูกไฟฟ้าช็อต ใบหน้าของเขาแดงก่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาจะทำผิดแบบนี้ไม่ได้.. เขาต้องเป็นผู้ปกครองที่ดีของเธอสิ!

มาเฟียหนุ่มพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ แล้วรีบตั้งสติอีกครั้ง

“ฉันจะไปเอาชุดนอนมาเปลี่ยนเธอให้...รออยู่ตรงนี้” แดเนียลบอก ก่อนที่ตัวเองจะถลำลึกไปมากกว่านี้ สิ้นเสียงแหบพร่า เขาก็รีบจากไปทันที

แดเนียลกลับมาพร้อมผ้าขนหนูผืนใหญ่และเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นที่เป็นของเขา มาเฟียหนุ่มนั่งลงข้างเด็กสาวอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเริ่มเช็ดผมที่เปียกชื้นให้อย่างแผ่วเบา ความอ่อนโยนของเขาทรมานเด็กสาวยิ่งกว่าความดุดันเมื่อช่วงหัวค่ำเป็นไหน ๆ

หลังจากเช็ดผมให้วิเวียนเรียบร้อย แดเนียลก็เอาเสื้อยืดที่เตรียมมาให้เธอสวมใส่ พร้อมกางเกงขาสั้น แต่ก่อนหน้านั้นเขาสำรวจเรือนร่างเธอจนหมดสิ้นแล้ว

“ใส่ของฉันไปก่อน ขี้เกียจกลับไปห้องของเธอตอนนี้” เขาบอกด้วยเสียบแหบพร่า และไม่กล้าให้เธออยู่ในชุดแบบนั้นได้อีกต่อไป

“งั้นพรุ่งนี้หนูเอาเสื้อผ้ามาไว้ห้องคุณได้มั้ยคะ” เธอบอกพร้อมรอยยิ้มพลางใส่เสื้อยืดและกางเกงที่เขายื่นให้

“ก็เอาสิ”

จากนั้นวิเวียนก็นั่งอยู่บนเตียงในเสื้อยืดสีขาวของแดเนียล ที่มันโคร่งใหญ่จนทอดตัวลงมาคลุมต้นขา เธอดูตัวเล็กและน่ารักไปถนัดตา ราวกับเด็กน้อยที่ขโมยเสื้อผ้าของผู้ใหญ่มาสวมใส่

โดยไม่รอให้วิเวียนพูดอะไร หรือแม้แต่จะขออนุญาต แดเนียลรีบเดินไปล็อกห้องนอนของเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบมาเอนกายลงนอนข้าง ๆ เธออย่างถือวิสาสะ พร้อมกับใช้แขนที่แข็งแกร่งข้างหนึ่งดึงร่างเล็ก ๆ ของเธอเข้ามากอดไว้แน่น เด็กสาวจมลงในแผงอกของเขา

กลิ่นหอมสะอาดของแชมพูอ่อน ๆ จากเส้นผมของวิเวียนลอยเข้าปะทะจมูกของเขา แดเนียลซุกหน้าลงชิดไรผมของเธอ และกระซิบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงจนแทบจะกลายเป็นเสียงคราง...

“รีบหลับซะนะ เดี๋ยวจะตื่นสายเอา” เขาออกคำสั่ง

“คืนนี้เธอนอนตรงนี้แหละ...” วิเวียนแอบลอบยิ้มในอ้อมแขนของเขา

“ทำไมคะ “ เธอแกล้งถามอย่างซุกซนทั้งที่รู้คำตอบ เสียงของเธออู้อี้เพราะใบหน้าแนบชิดอยู่กับแผงอกของเขา

แดเนียลถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน แต่ไม่ได้คลายวงแขนเลยแม้แต่น้อย

“ฉันไม่อยากให้เธอฝันร้ายและ...”

”และเธออาจจะหนีไปตากฝนประชดฉันอีก” เขาตอบอย่างเอาแต่ใจและไม่มีเหตุผลที่ดีกว่านี้

“ไม่ใช่เพราะว่าอาแดนอยากอยู่ใกล้ ๆ หนูเหรอคะ ยอมรับมาเถอะค่ะ หนูไม่ว่าอะไรหรอก” แดเนียลไม่ตอบแต่วงแขนกลับกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม แรงกอดบ่งบอกถึงความต้องการที่เห็นแก่ตัวและไม่ยอมปล่อยให้เธอไปไหน

“ฉันยอมรับ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง เธอเข้าใจหรือเปล่า” ไฟปรารถนาของแดเนียลยังคงคุกรุ่น การเอ่ยขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงความพยายามเฮือกสุดท้ายแต่มันไร้ผล มาเฟียหนุ่มต้องรับมือกับความต้องการและเรือนร่างอันเย้ายวนของวิเวียน

ในความมืดสลัวนั้น วิเวียนยิ้มอย่างเงียบ ๆ เธอซบหน้าลงกับแผงอกกว้างของเขาอย่างพึงพอใจ เธอรู้ดีว่าในค่ำคืนนี้... เธอได้ชัยชนะก้าวแรกมาครอบครองแล้ว ชัยชนะเหนือหัวใจที่แข็งกระด้างและเอาแต่ใจของมาเฟียหนุ่ม

เธอนอนไม่หลับอีกเลย มันไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวหรือว่าอะไร แต่เพียงเพราะเสียงหัวใจของตัวเองที่ยังคงเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งไม่หยุด เคียงคู่ไปกับเสียงหัวใจของเขา...ที่เต้นแรงพอ ๆ กับเธอ

วิเวียนยังคงคลอเคลียแดเนียลอยู่บนเตียงด้วยความพึงพอใจ เธอเอนกายซบร่างของเขามีเพียงเสื้อยืดตัวยาวและกางเกงขาสั้นที่เขาให้เธอสวมใส่ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจลุกขึ้นนั่งมาต่อหน้าเขา

สีหน้าของเธอแน่วแน่และเปี่ยมไปด้วยความต้องการ เธอปลุกเขาให้ตื่นแล้วแดเนียลก็ทำเป็นแกล้งหลับ เธอรู้ว่าเขายังไม่หลับง่าย ๆ เธอค่อย ๆ ถอดเสื้อยืดที่เขาให้เธอสวมใส่เมื่อครู่ออกต่อหน้าของเขา พร้อม ๆ กับกางเกงขาสั้น จนเหลือเพียงชุดชั้นในและบาร์เซีียร์ที่ปิดบังร่างกาย

“ทำไมคุณต้องแกล้งหลับด้วยคะ...” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา แต่ชัดเจนราวกับกระซิบอยู่ข้างหู

“หนูแค่อยากให้คุณเห็น...ว่าหนูโตแล้ว!!!” การกระทำที่กล้าหาญนี้คือการประกาศถึงความปรารถนาอย่างชัดเจน นี่คือครั้งแรกที่เธอเปิดเผยร่างกายจนเกือบหมดต่อหน้าชายที่เธอหลงรักเขาจนหมดหัวใจมาตั้งแต่เด็ก ๆ

มาเฟียหนุ่มนิ่งไป ความเงียบระหว่างทั้งคู่หนักอึ้งยิ่งกว่าเสียงฝนด้านนอกเสียอีก เขาไม่กล้าขยับ แม้เพียงปลายนิ้ว เพราะรู้ว่าหากทำ... ทุกอย่างจะเลยเถิดไปไกลกว่ายิ่งกว่านั้นแน่ ๆ

“วิเวียน!!...อย่า!!” เขาห้ามเธออย่างแผ่วเบา ในขณะที่มิือเรียวบางพลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตชุดนอนของเขาที่สวมใส่ออกไปอย่างไม่ลังเลด้วยความกล้าบ้าบิ่น เธอต้องการทลายกำแพงในใจของเขา

เสื้อชุดนอนผ้าสีน้ำเงินหลุดจากบ่าและไหล่กว้างลงมากองอยู่ข้างลำตัว เผยให้เห็นเรือนร่างที่แข็งแกร่งสมบูรณ์แบบภายใต้แสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียงที่เด็กสาวตั้งใจเปิดมันเมื่อสักครู่ เขาประคองข้อมือทั้งสองข้างของเด็กสาวเอาไว้ ไม่ให้เธอทำอะไรไปมากกว่านี้

“เธอไม่เข้าใจหรอก ว่าผู้ชายอย่างฉันมันอันตรายแค่ไหน”

“หนูไม่กลัว...หนูรู้ว่าคุณเป็นมาเฟีย พ่อหนูเคยบอกไว้ หนูเคยสารภาพกับพ่อว่าหนูแอบรักคุณ” คำตอบของเธอทำให้หัวใจเขาสั่นสะเทือนราวกับมีใครมาเคาะประตูหัวใจที่ถูกปิดตายมานาน หรือนี่จะเป็นความจริง เพราะโธมัสเขียนพินัยกรรมให้เขาเป็นคนดูแลเธอและทรัพย์สินของเขาทั้งหมด

วิเวียนยกมือเรียวบางแตะข้างแก้มเขาอย่างอ่อนโยน

“หนูแค่... อยากให้คุณรู้ ว่าหนูรักคุณและต้องการคุณมากแค่ไหน” แดเนียลหลับตา สูดลมหายใจลึก ก่อนจะจับมือเธอไว้แน่น

“อย่าทำแบบนี้เลยวิเวียน... ฉันไม่อยากให้เธอต้องเสียใจเพราะคนอย่างฉัน” เธอส่ายหน้า น้ำเสียงสั่นเครือ

“หนูยอมค่ะ... ถ้าเป็นคุณ” แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความจริงใจ ความเงียบแผ่วเบาปกคลุมไปทั่วห้อง เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน มือหนายกขึ้นประคองใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบาทะนุถนอม ก่อนจะบอกความในใจ

“เธอคงไม่รู้.. ว่าฉันต้องต่อสู้กับใจตัวเองมากแค่ไหน..วิเวียน!!!” เขาสารภาพกับเธอ และพลางมองเรือนร่างของเด็กสาวด้วยลมหายใจที่ติดขัด เลือดในกายสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง เขาพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ทั้งหมดเพื่อยับยั้งตนเอง ภาพของเธอที่งดงามเกินต้านทานกำลังบดขยี้กำแพงแห่งเหตุผลของเขา

“วิเวียนฉันรักเธอ!” เสียงของเขาแหบพร่าราวกับกระซิบ มันเต็มไปด้วยความทรมาน

“แต่ฉันทำแบบนั้นกับเธอไม่ได้... เธอเป็นหลานสาวของฉัน!”