11 หนูไม่เด็กแล้ว

ชุดหมีที่หลวมจนคลุมเกือบทั้งตัว ไม่มีส่วนไหนเปิดเผยยกเว้นศีรษะ เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากด้านในของห้อง มีคนไขกุญแจและถือวิสาสะเดินเข้ามาในห้องนอนเธอ วิเวียนเดาว่าแดเนียลคงจะตามมาสั่งสอนเธอเรื่องมารยาทอีกครั้ง เด็กสาวขยับตัวเล็กน้อย แต่ไม่หันกลับไปมอง

“วิเวียน!!!...” เสียงทุ้มต่ำเรียกชื่อเธออย่างเคร่งขรึม เขามาแล้ว และแน่นอน... เขาต้องตามว่าต่อว่าเธอเรื่องมารยาทบนโต๊ะอาหาร ที่เธอลุกขึ้นพรวดออกมาแบบนั้น

“วิเวียน!!” เสียงทุ้มต่ำแฝงด้วยความหงุดหงิดเรียกหาเธอไปทั่วห้อง ก่อนจะเดินออกมาตามถึงระเบียงจนได้

“ฝนตกขนาดนี้...เธอออกมาอยู่ตรงระเบียงทำไม?” เธอหันกลับมามองเขา ดวงตาคู่สวยแดงเรื่อเพราะร้องไห้มาอย่างหนักหน่วง

“หนูอยากอยู่คนเดียวค่ะ”

“เธอยังคิดเรื่องคุณพ่อ หรือโกรธเรื่องที่ฉันดุเธอ?” เขาเดินเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมของเขา

“เปล่าหรอกค่ะ หนูแค่ยังไม่ง่วง” แดเนียลเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจับไหล่เธอเบา ๆ ให้เด็กสาวหันมาเผชิญหน้า

“วิเวียน!!! เธอคิดว่าฉันจะปล่อยให้เด็กดื้ออย่างเธอมีอำนาจเหนือผู้ปกครองอย่างฉันหรือไง หืม์!!”

'เด็กอีกแล้ว...คำก็เด็กสองคำก็เด็ก' เธอพึมพำในใจ

“นี่คุณจะเห็นหนูเป็นเด็กไปตลอดเลยเหรอไงคะ... คุณแดเนียล” เสียงหวานนั้นแผ่วเบา แต่สั่นสะเทือนกว่าฟ้าร้อง แดเนียลชะงักไปในทันที ดวงตาคมเข้มสะดุดอยู่บนใบหน้าของเด็กสาว วิเวียนไม่ได้หลบสายตาเหมือนทุกครั้ง หากแต่กลับมองเขาตรง ๆ ด้วยแววตาที่สั่นไหวระหว่างความกล้าและความกลัว

คำพูดของเธอเหมือนสายลมอุ่นที่พัดเข้ามากลางพายุในใจเขา เด็กสาวที่เขาเห็นว่าเปราะบาง ต้องการการปกป้อง... ตอนนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าในแสงสลัว เงาของเปลวไฟจากเตาผิงแตะบนผิวหน้าที่ขาวราวน้ำนม และในวินาทีนั้น เขาเผลอคิดไปว่าเธอไม่เด็กแล้วจริงๆ แดเนียลกลืนน้ำลายเบา ๆ ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ

”วิเวียน!!!...” เธอยังมองเขาอยู่ ดวงตาคู่นั้นเหมือนกำลังวิงวอนให้เขาเข้าใจสิ่งที่เธอไม่กล้าพูดออกมา

“หนูไม่อยากให้คุณเห็นหนูเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง” เสียงของเธอสั่นระรัว แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ

“หนูโตพอจะเข้าใจแล้วค่ะ ว่าความรู้สึกของตัวเองคืออะไร” เขาสูดหายใจช้า ๆ ความเงียบระหว่างทั้งคู่หนาแน่นจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของกันและกัน แดเนียลพลางถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“เธอไม่รู้หรอก วิเวียน...” ริมฝีปากขยับตอบอย่างยากเย็น

“ที่ฉันพยายามเห็นเธอเป็นเด็ก เพราะนั่นคือสิ่งเดียวที่จะปกป้องเธอจากอารมณ์ชั่ววูบของฉันได้”

“แล้วถ้าหนูไม่อยากให้คุณปกป้องมันล่ะ...คุณกล้าพอมั้ย” วิเวียนถามกลับอย่างตรงไปตรงมา

“ถ้าหนูอยากยืนอยู่ข้างคุณ ในฐานะของผู้หญิงคนหนึ่ง... ไม่ใช่แค่เด็กในสายตาคุณ”

แดเนียลเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตาคมเข้มสะท้อนแสงไฟอุ่น ๆ แต่ในนั้นกลับมีประกายบางอย่างที่เขาเองก็ไม่กล้ายอมรับ

“แต่ฉันเป็นอาของเธอนะวิเวียน” เขาพูดเสียงต่ำ แต่กลับแฝงความสั่นในน้ำเสียง

“เราไม่ได้เป็นสายเลือดเดียวกันสักหน่อย คุณก็รู้”

คำพูดนั้นทำให้แดเนียลนิ่งงัน ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปชั่วขณะ หัวใจเต้นแรงจนแทบกลบเสียงฝนที่ตกข้างนอก

และในระยะเพียงคืบ ระหว่างลมหายใจของทั้งคู่ ความเงียบที่เคยอบอุ่นกลับเปลี่ยนเป็นบางสิ่งที่ทั้งอันตรายและงดงามในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกที่เปิดเผยออกมา ทำให้ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าความรักมันได้ก่อนเกิดขึ้นอย่างเงียบ ๆ แล้ว

“วิเวียน!!...” เสียงเรียกชื่อเธอแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่กักเก็บไว้ ร่างบางสั่นสะท้าน น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็พังทลายลงมา ราวกับเขื่อนที่ทานแรงดันไม่ไหว หยาดน้ำใสไหลอาบแก้ม ดวงตาที่ช้ำจากโดนดุอยู่แล้วยิ่งพร่าเลือน

แดเนียลรู้ตัวในทันที ความร้อนผ่าวแล่นวาบไปทั่วร่าง เมื่อตระหนักว่าเขาเพิ่งจะใช้ถ้อยคำที่รุนแรงกับเธอ เขาตำหนิตัวเองอย่างแรง ความโกรธที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือไว้เพียงความรู้สึกผิดและความปรารถนาที่จะปลอบโยน

เขาดึงร่างของเธอเข้ามากอดอย่างอ่อนโยนและมั่นคง อ้อมแขนแข็งแรงโอบรอบตัวเธอไว้ ราวกับจะปกป้องเธอจากโลกทั้งใบ กลิ่นหอมสะอาดและไออุ่นจากตัวเขาเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เธอรู้สึกได้ในตอนนี้

“ฉันขอโทษ... วิเวียน... ฉันขอโทษ” เสียงกระซิบของเขาแฝงความเสียใจอย่างลึกซึ้ง ขณะที่ประคองศีรษะของเด็กสาวให้ซบหน้าไว้กับไหล่ของเขา ให้เธอได้ปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหมดออกมา เขาไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว นอกจากการได้เป็นที่พักพิงเดียวของเธอในยามนี้

“หนูจะพยายามค่ะ และก็ไม่ขัดคำสั่งของคุณอีก” คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าผ่ากลางใจเขา

ฝนข้างนอกกระหน่ำแรงขึ้นเรื่อย ๆ เขายื่นมือไปเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเธอ ก่อนจะกระซิบแผ่วเบา

“เข้าไปข้างในเถอะ เธอกลัวฟ้าร้องไม่ใช่เหรอ...” เสียงของแดเนียลแหบพร่าผิดปกติ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ปะปนกับไฟปรารถนาที่เขาต้องสะกดกลั้น

“หนูไม่กลัว” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างแน่วแน่ ดวงตาของเธอท้าทายเขาอย่างเปิดเผย เธอไม่ได้กลัวฟ้าร้อง แต่เธอกำลังกลัวความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาต่างหาก

“คืนวันแรกเธอยังกลัวอยู่เลยนิ” ลมหายใจของทั้งคู่สับสนในระยะเพียงคืบ ใกล้กันจนเธอสามารถรับรู้ได้ถึงกลิ่นน้ำหอมและกลิ่นกายอบอุ่นของเขา ไฟในตามทางเดินส่องสะท้อนละอองฝนที่เกาะอยู่บนหลังคาเป็นประกายระยิบระยับ

ปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาแตะข้างแก้มเธอเบา ๆ อย่างไม่อาจห้ามใจ ความเย็นชื้นจากผิวเธอปะทะกับความร้อนรุ่มจากปลายนิ้วเขา สร้างความรู้สึกวาบหวามที่แล่นไปทั่วร่างของวิเวียน

“เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว ก่อนที่จะไม่สบาย” น้ำเสียงของเขาสั่งการ แต่ดวงตายังคงอ้อนวอน

วิเวียนส่ายหน้าปฏิเสธอย่างดื้อรั้น ความต้องการที่จะเอาชนะเขาอยู่แบบนี้ มันทำให้เธอไม่สนใจความหนาวเย็นและสายฝนเลยแม้แต่น้อย

ฝนกระหน่ำลงมาหนักขึ้นเรื่อย ๆ ลมแรงพัดเอาละอองฝนเข้ามาจนชุดหมีของวิเวียนเปียกชื้น ร่างอรชรภายใต้ชุดหมีที่ดูน่ารักจึงกลายเป็นความเย้ายวนและน่าทะนุถนอมไปพร้อม ๆ กัน เธอผละร่างของเธอออกเล็กน้อย ก่อนจะยืนประจันหน้ากับเขาอย่างขึงขัง

“เข้าไปเถอะ ฉันว่าฝนเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว?” แดเนียลตัดบทอย่างรวดเร็ว ก่อนที่สติของเขาจะหลุดไปมากกว่านี้

“ไม่คะ!!! คุณกลับห้องของคุณไปเถอะ คืนนี้หนูจะนอนคนเดียวที่ห้องของหนู” เธอตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง ในเสี้ยววินาทีต่อมาหลังจากสิ้นเสียงประชดประชันของเธอ

ว๊ายย!!!!...

วิเวียนตกใจสุดขีดจนหน้าเหวอ เมื่อวงแขนแกร่งของเขาก็ช้อนร่างของเธอขึ้นแนบอกอย่างรวดเร็ว จนเด็กสาวต้องรีบโอบกอดคอเขาไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณ

“เธอไม่มีสิทธิ์ดื้อกับฉันวิเวียน” แดเนียลพึมพำ พลางก้าวฉับ ๆ อุ้มร่างบอบบางในชุดหมีเดินออกจากห้องนอนของเธอตรงไปยังห้องนอนของเขาทันที ก่อนจะเปิดประตูที่แง้มเอาไว้ด้วยเท้า และพาร่างของเธอมาวางลงบนเตียงขนาดคิงไซส์อย่างนุ่มนวลเสียงทุ้มต่ำของเขาอยู่ใกล้จนเด็กสาวรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่เป่ารด