13 ความหึงเป็นเหตุ

หลายวันต่อมา

คฤหาสน์วินเซอร์ไม่ได้เป็นเพียงสัญลักษณ์แห่งความโอ่อ่า แต่มันคือป้อมปราการคอนกรีต ที่มีดวงตาอิเล็กทรอนิกส์และหูที่มองไม่เห็นฝังอยู่ทุกตารางนิ้ว แดเนียล วินเซอร์ ผู้บัญชาการของอาณาจักรแห่งนี้ ไม่เคยไว้ใจสิ่งใดอย่างแท้จริง นอกจากสัญชาตญาณอันเฉียบคมของตัวเอง

หลังมื้อค่ำสุดหรูกับเวโรนิกาจบลง แดเนียลก็พาสาวไอริสมานั่งดื่มต่อที่บาร์ เขาต้องการจะสืบหาต้นตอสาเหตุการตายของโธมัสโดยหาเบาะแสจากเธอ มาเฟียหนุ่มรินวิสกี้มอลต์สีอำพันลงในแก้วคริสตัลอย่างช้าๆ ด้วยมือที่นิ่งสนิท ในขณะที่สัญญาณเตือนเบา ๆ ที่นาฬิกาข้อมือหรูสั่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่แดเนียลจะวางขวดวิสกี้ลงแล้วเอ่ยปากบอกเธอด้วยน้ำเสียงปกติ

“ผมต้องขอตัวสักครู่นะครับคุณเวโรนิกา”

“ตามสบายค่ะแดน”

มาเฟียหนุ่มเดินออกมาได้สักระยะเขาก็รีบเอามือถือของตัวเองออกมากดรับโทรศัพท์ทันที

“คุณแดเนียลครับ! คุณวิเวียนแอบหนีออกจากคฤหาสน์ เมื่อสักครู่นี้ครับ!” เสียงรายงานจากลูกน้องที่อยู่ปลายสายรีบบอกเขาด้วยความกังวล

“เธอออกไปได้ยังไง ไม่มีใครเห็นเธอเหรอ” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบแต่คงความหนักแน่น

“ผมเช็คจากฟุตเทจแล้ว คุณวิเวียนแอบปีนรั้วออกไปทางสวนหลังคฤหาสน์ครับ มีเด็กวัยรุ่นคนหนึ่งขับมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์มารับเธอ”

ดวงตาของแดเนียลที่มองไปยังทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองที่ทอดตัวอยู่เบื้องล่างนั้นพลันลุกวาวขึ้นด้วยความเดือดดาลที่ไม่ได้มีเพียงแค่ความโกรธ

“มอเตอร์ไซค์งั้นเหรอ” แดเนียลทวนคำช้าๆ

“ครับ นายจะให้ผมตามเลยมั้ยครับ

“เรย์...นายทำหน้าที่ของนายต่อไปตามปกติและไม่ต้องบอกเรื่องนี้ให้ทุกคนในบ้านรู้”

“รับทราบครับนาย!”

แดเนียลเดินตรงไปที่ลานจอดรถ มือของเขาแตะเบาๆ เพื่อสแกนลายนิ้วลายมือ ก่อนที่ประตูรถจะเปิดออก เขารีบเปิดลิ้นชักด้านข้างคนขับ เพื่อเอาปืนพกซิกซาวเออร์ พี 226 พร้อมระบบเก็บเสียงออกมา

แดเนียลเดินกลับมาที่บาร์อีกครั้ง เขากระดกวิสกี้ทีเดียวหมดแก้ว ก่อนจะนั่งลงและบอกกับเวโรนิกา

“โทษทีครับ คุณเวโรนิกา คืนนี้ผมคงไม่สะดวกที่จะนั่งดื่มต่อกับคุณ” พูดจบแดเนียลลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ว่าทุกเส้นประสาทภายในกายจะกรีดร้องด้วยความเร่งรีบก็ตาม

สาวผมบลอนด์แววตาสุดเซ็กซี่เงยหน้าขึ้นจากแก้วมาร์ตินีสีใสกิ๊งของเธอ ดวงตาคมกริบภายใต้ขนตาหนาทอดมองเขาด้วยแววตาที่ผสมผสานระหว่างความไม่พอใจอย่างสุภาพและความเย้ายวนที่ถูกระงับไว้

“เสียดายจังเลยนะคะแดน แต่ไม่เป็นไร ไว้โอกาสหน้าก็ได้ค่ะ” เธอว่าพลางยื่นมือเรียวไปสัมผัสแขนเสื้อสูทของเขาเบา ๆ

“ผมต้องขอโทษคุณจริงๆครับ” เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอ

“ไม่เป็นไรค่ะ” แดเนียลไม่ได้สบตาเธออย่างเต็มที่ แต่สายตาของเขาเหลือบมองประตูทางออกแทน ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ

“ให้ผมไปส่งคุณมั้ย” คำเสนอของเขาเป็นเพียงมารยาท ไม่ใช่ความตั้งใจจริงที่จะเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว หญิงสาวยิ้มบาง ๆ ด้วยรอยยิ้มที่รู้ทันถึงขีดจำกัด

“อย่าเลยค่ะ คุณไปทำธุระเถอะ...ฉันขอนั่งดื่มให้หมดแก้วนี้ก่อน” เธอบอกอย่างเข้าใจโดยไม่ถามซอกแซก เพราะรู้ดีว่าคนแบบแดเนียลนั้นมีธุระเสมอ

“แล้วเจอกันนะครับ” แดเนียลกล่าวลาด้วยคำพูดสั้น ๆ ก่อนจะหยิบธนบัตรจำนวนหนึ่งวางไว้บนโต๊ะข้างแก้วของเขา ซึ่งเป็นจำนวนเงินที่มากพอจะทำให้เธอรู้สึกว่าการจากลาอย่างกะทันหันนั้นได้รับการชดเชยอย่างสมน้ำสมเนื้อ

เพียงชั่วพริบตาเดียว ร่างสูงใหญ่ของเขาก็หายวับไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว ราวกับเขาไม่เคยอยู่ตรงนั้นเลย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของบุรุษที่เต็มไปด้วยความลับและอำนาจให้ หญิงสาวได้ครุ่นคิดเพียงลำพัง

บูกาติสีดำคำรามต่ำ ๆ ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกปล่อยออกจากกรง สายตาคมจ้องไปยังหน้าจอเล็กๆ บนคอนโซล ซึ่งตอนนี้กำลังแสดงจุดสีเขียวขนาดเล็กที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว และนั่นคือพิกัดของนาฬิกาข้อมือที่ถูกฝัง Gps ซึ่งเขาสั่งทำพิเศษให้กับวิเวียน

บนทางหลวงสายหลักมุ่งหน้าเข้าเขตอุตสาหกรรม... เป็นเส้นทางที่เปลี่ยวและอันตราย บูกาติทะยานออกไปราวกับจรวด ความเร็วถูกเร่งขึ้นจนเสียงลมเข้ามาปะทะ ก่อนที่แดเนียลจะเห็นแสงไฟท้ายสีแดงของมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันงามที่ขับอย่างไม่เร่งรีบ

ความโกรธของแดเนียลไม่ใช่แค่เรื่องการไม่เชื่อฟังของวิเวียน แต่คือภาพที่ต้องเห็นเธอนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์กับเด็กหนุ่มจนแนบชิดและมันก็ทำให้เขาฟิวขาด

แสงไฟถนนสาดส่องเป็นริ้วๆ มอเตอร์ไซค์คันหรูที่รู้ตัวก็เร่งความเร็วหนีอย่างสุดชีวิต แดเนียลตัดสินใจที่จะไม่ใช้อาวุธใด ๆ แต่ใช้ความเหนือกว่าของเครื่องยนต์แทน

แดเนียลเหยียบคันเร่งพุ่งไปรอรถบิ๊กไบค์คันดังกล่าวอยู่ด้านหน้าเกือบ 500 เมตร ก่อนที่เขาจะหักพวงมาลัย จนรถจอดขวางถนนเต็มลำราวกับกำแพงเหล็ก แดเนียลก้าวลงจากรถอย่างช้าๆ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำ ดวงตาของเขาฉายแววอันตรายที่เด็กหนุ่มไม่กล้าขับผ่านหรือหนี

พีเจจำใจต้องจอดรถ ใบหน้าของเขาซีดเผือด แต่ก็ยังคงฉายแววความทึ่ง ต่อบุคคลที่อยู่เบื้องหน้า

“คุณแดเนียล! ขวางรถมอเตอร์ไชด์ของผมทำไมครับ” พีเจถามเสียงสั่น

“นายขัดคำสั่งฉันพีเจ…นายจะพาวิเวียนไปไหน” เสียงทุ้มต่ำของแดเนียลเย็นเยียบจนน่าขนลุก ดวงตาจ้องมองพีเจราวกับเสือที่พิจารณาเหยื่อ

“ผมขอโทษครับ…แต่ตอนนี้วิเวียนเธอไม่ได้มากับผมแล้ว” เด็กสาวที่นั่งหลบอยู่ข้างหลังพีเจรีบแสดงตัวทันที โดยการรีบถอดหมวกกันน๊อคออกก่อนจะสบัดผมช้า ๆ พีเจยอมสารภาพหมดเปลือก

“งั้นก็แสดงว่าของบางอย่างของวิเวียน ก็ต้องอยู่กับเธอ”

“ครับ วิเวียนให้ผมเอานาฬิกาเรือนนี้มาครับ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร เธอบอกว่าจะเอาคืนพรุ่งนี้ที่โรงเรียน” พีเจตอบตามตรง และรีบยื่นนาฬิกาของวิเวียนคืนให้

“ฉันจะให้มาร์โกเป็นคนสั่งสอนเธอ พีเจ!!!” แดเนียลส่งสารให้เด็กหนุ่มรับรู้ว่าเขาจะต้องเจอกับอะไรบ้างที่กล้าขัดคำสั่งและพาวิเวียนออกจากคฤหาสน์โดยไม่ได้รับอนุญาต

พีเจรีบโทรหาวิเวียนทันทีเพราะกลัวความผิด ก่อนที่เขาจะยื่นโทรศัพท์ให้แดเนียล

“อาแดน! หนูเป็นคนให้พีเจ เอานาฬิกาไปเองค่ะ เค้าไม่รู้เรื่อง!” เสียงที่อยู่ปลายสายชัดเจนว่าเป็นเสียงของวิเวียน

“เธออยู่ไหน…วิเวียน!!!” แดเนียลมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาที่เกรี้ยวกราด

“หนูแอบอยู่ที่บาร์ค่ะ บาร์เมื่อกี้ ที่คุณพายัยนั่นมานั่งดื่ม” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความหึงหวง แดเนียลพอจะเข้าใจการกระทำของวิเวียน

“เธอรออยู่ตรงนั้น วิเวียน ฉันจะไปรับ ห้ามไปไหนเด็ดขาด”

“ค่ะ”

“ส่วนเธอกลับบ้านได้แล้วพีเจ แล้วอย่าทำอะไรที่ขัดคำสั่งของฉันและพ่อเธออีก” พีเจยืนตัวชาขณะที่แดเนียลยื่นโทรศัพท์คืนให้ เด็กหนุ่มมองบูกาติที่ขับออกไปอย่างรวดเร็วราวกับมัจจุราชสีดำที่หายตัวไปในความมืด