บทที่ 2 อดีตกาล

ม่อหลิงเฉินสะดุ้งตื่นเพราะความกระหายแสบคอ

ภายในตำหนักเงียบงันไร้เงาผู้ใด คาดว่าคงเป็นเพราะเสด็จพ่อทรงสั่งห้ามทุกคนเหยียบย่างเข้ามา

ยามลืมตาขึ้น รอบกายมีเพียงความมืดมิด เสียงปวดตึงที่แผ่นหลังพลันดึงสติให้หวนกลับ เขาจึงค่อยนึกได้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นบ้าง

รัตติกาลดำสนิทดุจน้ำหมึก ราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งให้หายไป

เขาเคยคิดว่าตนชาชินกับความเจ็บปวดแล้ว เพราะแต่ไหนแต่ไร เขาเป็นคนทนเจ็บอย่างเงียบงันเสมอ

ที่แท้ ต่อให้ทนเก่งเพียงใด ความเจ็บก็ยังคงเป็นความเจ็บอยู่ดี

ในความทรงจำของม่อหลิงเฉิน เสด็จพ่อของเขาเคร่งขรึมดุดันอยู่ตลอด เขาแทบไม่เคยเห็นเสด็จพ่อทรงแย้มสรวลให้ตนเลยสักครั้ง

เขาเป็นโอรสเพียงองค์เดียวของเสด็จพ่อ กล่าวได้ว่ารูปโฉมแทบถอดแบบม่อหมิงยวนออกมาทั้งดุ้น

ครั้งประสูติ อดีตฮองเฮาสวรรคตเพราะคลอดยาก คำว่ามารดาสำหรับม่อหลิงเฉินจึงช่างแปลกหน้าเกินไปนัก

ในความทรงจำของเขา มีเพียงบิดาเพียงคนเดียวเท่านั้น

บิดาของเขาเป็นชายรูปงามยิ่งนัก เขาชอบบิดามาก

ในสายตาเขา บิดาคือบุรุษที่หล่อเหลาดีที่สุดในใต้หล้า แม้เขาจะรู้ดีว่าบิดาเข้มงวดดุร้ายเพียงใดก็ตาม

ทว่าทุกครั้งที่มีผู้กล่าวว่าเขาหน้าเหมือนม่อหมิงยวนเพียงใด ภายในใจของเขาย่อมปรีดาสุดประมาณ

ม่อหลิงเฉินยึดมั่นดื้อดึงว่า ม่อหมิงยวนคือจักรพรรดิผู้ทรงปรีชาญาณแห่งแคว้นเซวียน

เขาคิดว่าบิดาเก่งกล้าอย่างหาที่เปรียบมิได้ ยามทรงนำทัพออกศึกก็ไม่เคยพ่ายแพ้

เขาชอบแอบปีนขึ้นไปบนยอดกำแพงเมืองสูงสุด ยามเสด็จพ่อทรงสวมเกราะเหล็กม้าศึกกลับมาอย่างผู้ชนะ

แม้ทุกคราวที่ถูกเสด็จพ่อจับได้ จะต้องถูกลงทัณฑ์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ก็ตาม

แต่ชุดเกราะสีทองและฉลองพระองค์สีเหลืองแห่งเชื้อพระวงศ์นั้น กลับขับให้พระวรกายขององค์เหนือหัวสง่าดุจมังกรแห่งสวรรค์

ม่อหลิงเฉินในวัยเยาว์สามารถมองเห็นพระองค์แต่เพียงผู้เดียวท่ามกลางฝูงชนได้ในชั่วพริบตา เขาชอบบิดาเสียจนไม่รู้จะบรรยายอย่างไร

หากแต่ว่าบิดาของเขา ดูจากปฏิกิริยาตลอดมาแล้ว เหมือนจะไม่เคยชอบเขาเลย

เสด็จพ่อเข้มงวดกับเขายิ่งนัก ตั้งแต่เขาจำความได้ เพียงมีผิดพลาดแม้เล็กน้อย เสด็จพ่อก็จะทรงตำหนิอย่างรุนแรงทุกครั้ง

เขาห้ามร้องไห้ หากร้องเมื่อใด การลงทัณฑ์ยิ่งจะหนักหนายิ่งกว่าเดิม

เสด็จพ่อกล่าวว่า เขาเป็นรัชทายาท สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่เขาสมควรได้รับ

นับแต่นั้นมา เขาจึงเรียนรู้ที่จะอดทน

ภายหลังเมื่อได้เสด็จออกนอกวัง ตามเสด็จพ่อไปทรงสอดส่องบ้านเมืองอย่างสามัญชน เขาได้เห็นครอบครัวของพ่อค้าแผงลอยอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาอย่างเบิกบาน

บิดาของพวกเขา หัวเราะกับลูก ๆ อย่างอ่อนโยน

ยามลูกล้มก็ยื่นมือไปประคอง บางครั้งถึงกับอุ้มขึ้นแนบอก

เขายืนอยู่ห่าง ๆ ราวกับขโมยน้อยที่เพ่งมองความสุขของผู้อื่น แอบมองอยู่เป็นเวลานานไม่ขยับเขยื้อน

แต่เมื่อหันกลับมา กลับเห็นเพียงสีพระพักตร์เย็นชาของเสด็จพ่อในแววตานั้น แฝงไว้ด้วยความรังเกียจที่มิได้ทรงปิดบังเลยแม้แต่น้อย

เขานึกว่าตัวเองยังดีไม่พอ จึงยิ่งหมกมุ่นขัดเกลาตนเอง ทั้งการฝึกกาย ฝึกกระบี่ และศึกษาราชการ ไม่เคยปล่อยตนให้เกียจคร้านแม้แต่วันเดียว

ผู้คนทั่วแคว้นต่างร่ำลือว่า รัชทายาทแห่งแคว้นเซวียนทั้งเชี่ยวชาญยุทธศาสตร์และปรีชาด้านการปกครอง เป็นยอดปัญญาชาญฉลาดของบ้านเมือง นับเป็นวาสนาของชาติ

แต่เขารู้ดี ว่าเหตุผลแท้จริงมีเพียงหนึ่งเดียว——

เขาเพียงอยากให้เสด็จพ่อมองเห็นเขาเท่านั้นเอง

เขาเคยคิดว่าม่อหมิงยวนเป็นเช่นนี้เพราะนิสัยเดิมก็เป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว

หรือบางที ก็เพราะบิดาของเขาคือองค์จักรพรรดิ ดวงพระเนตรจึงไม่เคยหยุดอยู่บนร่างของเขาเลย

ภายหลัง เซียวจื่อเซวียนเข้าวัง ได้รับพระราชทานฐานันดรเป็นบุตรบุญธรรม และยังได้รับพระราชทานแซ่ของราชวงศ์ กลายเป็นม่อจื่อเซวียน

ม่อหลิงเฉินมองเด็กหนุ่มคนนั้น ซึ่งไม่ว่าจะเปรียบด้านใด ก็ห่างชั้นจากตนอยู่มาก

ทว่าผู้นั้น กลับได้รับสิ่งที่ตนเองทุ่มเททั้งชีวิตยังไขว่คว้าไม่ถึง

ที่แท้ เสด็จพ่อเองก็ยิ้มได้ให้ผู้อื่นเหมือนกัน

ที่แท้ เสด็จพ่อก็สามารถประทานพระเมตตานั่งเสวยร่วมโต๊ะได้

ที่แท้ ยามอีกฝ่ายล้มป่วย เสด็จพ่อก็ทรงสามารถดูแลอย่างใกล้ชิดด้วยพระองค์เองได้เช่นกัน

ต่อมาเขาจึงได้ยินข่าวลือว่า เด็กคนนั้น เป็นบุตรชายของสตรีผู้หนึ่งซึ่งเสด็จพ่อเคยมีใจผูกพันในยามยังมิได้เสด็จขึ้นครองราชย์

นางภายหลังออกเรือนไปกับชายสามัญชนคนหนึ่ง ไม่นานหลังให้กำเนิดบุตร ก็ล้มป่วยจากไป

เสด็จพ่อทรงตามหาข่าวคราวของนางมาโดยตลอด ครั้นทรงล่วงรู้ว่านางสิ้นชีพ จึงโปรดให้รับบุตรชายเพียงคนเดียวของนางกลับเข้าวังหลวง

ที่แท้ เสด็จพ่อ… เพียงแค่ไม่เคยชอบเขาเลยเท่านั้นเอง…

ม่อหลิงเฉินพยายามอย่างสุดกำลังที่จะทำหน้าที่รัชทายาทให้สมบูรณ์ เขาเพียรบ่มเพาะทั้งคุณธรรมและสติปัญญา ขยันขันแข็งในราชกิจ

จนชื่อเสียงในความเมตตาและความเที่ยงธรรมเลื่องลือไปทั่ว ไม่เพียงขุนนางทั้งราชสำนักเท่านั้น แม้แต่ราษฎรสามัญก็ล้วนยกย่องเชิดชูรัชทายาทหนุ่มวัยยี่สิบพระชันษาพระองค์นี้

แต่ม่อหลิงเฉินกลับไม่กล้าผ่อนคลายแม้เพียงก้าวเดียว

แท้จริงแล้ว สำหรับเขา ตำแหน่งรัชทายาทหาได้มีความหมายอันใดมากมายนัก

เขามิได้เป็นอย่างที่ม่อหมิงยวนตรัสหาว่า เขาคิดจะแย่งชิงรัศมีของม่อจื่อเซวียน หรือคิดจะรวบรวมใจผู้คนเพื่อช่วงชิงอำนาจแต่อย่างใด

ม่อหลิงเฉินไม่เพียงรูปโฉมเหมือนม่อหมิงยวนในวัยหนุ่มเท่านั้น แม้แต่สันดานนิสัยก็ยังละม้ายกันอย่างน่าแปลก

เขาไม่รู้จักเอ่ยคำหวานประจบเหมือนม่อจื่อเซวียน ไม่รู้จักกล่าวแก้ต่างชี้แจงอะไร

นิสัยก็ทั้งดื้อทั้งตรง หากยึดมั่นสิ่งใดแล้ว ย่อมไม่ยอมถอยจนกว่าจะตายลงกับมัน

สิ่งที่เขาปรารถนา ตั้งแต่ต้นจนจบ มีเพียงอย่างเดียว ก็แค่สายตาของม่อหมิงยวนสักครั้งเท่านั้น

แต่ม่อหมิงยวน… ไม่เคยใส่ใจเลย

ในดวงเนตรของพระองค์ มีแต่ม่อจื่อเซวียนเพียงผู้เดียว

ม่อจื่อเซวียนนั้น ใต้ใบหน้าดูไร้เดียงสากลับซ่อนกลอุบายล้ำลึก หาได้เป็นคนว่าง่ายปลอดภัยอย่างที่ม่อหมิงยวนทรงเห็นไม่

เพียงแต่ม่อหมิงยวนผู้เคยเฉียบคมรอบคอบมาโดยตลอด บางทีเพราะทรงรู้สึกผิดและโหยหาต่อนางในดวงใจที่ล่วงลับไปแล้ว

จึงหลับหูหลับตาไม่ทันสังเกตเห็นว่า การเสแสร้งของม่อจื่อเซวียนที่แท้แล้ว… หาได้แนบเนียนเลยแม้แต่น้อย