บทที่ 3

"ผมต้องขอโทษจริงๆ นะครับ คุณแคท"

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น เมื่อได้รับคำแนะนำอย่างเป็นทางการจากภรรยาแล้ว สถานการณ์ช่างแสนน่ากระอักกระอ่วน ในตอนเจอะเจอกันครั้งแรกแบบนั้น

ตาหล่อนมองสบตาเขา ไม่มีร่องรอยความโกรธขึ้งเขินอายอะไร หากแต่เป็นประกายระยับยามมองสบตาเขา หล่อนมีสีหน้าที่เรียกได้ว่ายิ้มกริ่มเสียด้วย นัยน์ตาของหล่อนวับๆ เหมือนกับว่าหล่อนกำลังขำเอ็นดูเขา

นัยน์ตาคมลอบมองกวาดไปตามวงหน้างามนั่น หล่อนสวย...เป็นคนสวยสะดุดตา ยิ่งมองยิ่งสวย โดยเฉพาะนัยน์ตาคู่นั้นของหล่อน มันทำให้เขาราวกับต้องมนต์ไปชั่วครู่ถ้าเผลอสบเข้า

รูปร่าง กลิ่น และรสชาติของหล่อนที่เผลอไปลิ้มชิมเข้าเพียงนิด ยังติดอยู่ในใจ

ภูริเมินหน้าไปจากหล่อน แล้วบอกเตือนตัวเองว่า นี่คือเพื่อนเมีย...มันใกล้เกินไปถ้าเขาจะล่า

“ไม่เป็นไรค่ะ แคทไม่ได้ถือสาอะไร แคทเสียอีกมารบกวนทั้งคุณและก็ยัยขวัญ ฝากตัวด้วยนะคะ มีอะไรก็เรียกใช้แคทได้เลยนะ”

เสียงของเธอแหบปลายนิดๆ แม้กระทั่งเสียงก็ยังฟังแล้วสั่นเข้าไปในความรู้สึก หล่อนจะรู้ตัวไหมนะว่ามีอิทธิพลกับผู้ชายมาก

"อืม...จริงสิคะภู มีงานอะไรว่างๆ ก็ฝากให้เพื่อนขวัญทำได้นะ แคทบอกว่าอยากทำงานเมืองไทยสักระยะ ตำแหน่งงานที่บริษัทของขวัญก็เต็มหมดแล้วด้วย เผื่อภูจะมีงานตำแหน่งว่างๆ"

วันขวัญที่กำลังเดินก้าวมาจากห้องครัวเอ่ยบอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม หล่อนรับหน้าที่ทำอาหารให้สามีและเพื่อนรักรับประทาน วันขวัญชอบที่จะทำถ้าหล่อนมีเวลาว่าง และตั้งแต่ที่แท้งลูก หล่อนก็ไม่เคยทำมันอีกเลย มาเป็นเวลานานแล้ว นี่เป็นมื้อเช้ามื้อแรกในรอบสองปี ที่ภูริได้รับประทานฝีมือภรรยาความเปลี่ยนแปลงที่พอจะสัมผัสได้นั้น ทำให้เขารีบเอ่ยเยินยอเธอทันที

"อาหารเช้าวันนี้น่ากินมาก ผมไม่ได้กินสลัดอร่อยๆ คนทำสวยๆ แบบนี้มานานแล้ว วันนี้จะต้องเจริญอาหารแน่"

เธอค้อนนิดๆ ให้เขา แล้วก็วางจานสลัดลงตรงหน้าสามี พร้อมกับเอ่ยโดยไม่ได้มองหน้าเขา

"ขนมปังกระเทียมก็มีนะคะ ของชอบของยัยแคท ขวัญทำเอง"

"รักมากเลยเพื่อนจ๋า งั้นฉันขอสลัด ขนมปังกระเทียม แล้วก็ไข่คน คงจะอิ่มแล้วละ"

คันธมาศชะโงกมองอาหารบนโต๊ะ เธอมองดูชามที่สาวรับใช้ยกเข้ามาวาง แล้วก็ทำตาวาวๆ ใส่เพื่อนรัก ที่ทรุดลงนั่งข้างเธอ ก่อนจะตีแขนวันขวัญอย่างหยอกๆ

"อะไร"

วันขวัญสะดุ้งนิดๆ ที่โดนตีแบบนั้น คันธมาศหัวเราะคิก ก่อนจะเอื้อมมือมาหยิกแก้มเพื่อน สองสาวเย้าแหย่กันดูเพลินตาอย่างบอกไม่ถูก สำหรับคนกำลังจ้องอย่างภูริ คนหนึ่งสวยหวานน่ารัก คนหนึ่งสวยเย้ายวนเสน่ห์ วันนี้เขารู้สึกร่ำรวยความสุขที่ได้แวดล้อมด้วยของสวยๆ งามๆ ชวนชุ่มชื่นใจ

"ทำมันอบเนยทำไม เธอทำมันอบเนยอร่อยมาก ดูสิ กี่แคลอรี่เข้าไปแล้ว แบบนี้ฉันจะต้องอ้วนมากแน่ๆ นะ ยัยขวัญ"

"เธอเคยอ้วนด้วยเหรอ ยัยแคท ขนาดไปอยู่เมืองนอกมานาน ชอบกินนม เนย ขนม ก็ไม่เห็นเธออ้วน"

"แหมวันละชิ้นพอหายยาก แล้วก็ชดใช้ด้วยการออกกำลังแทบตายน่ะสิ"

เธอหัวเราะคิก แล้วหันมาหาภูริ พลางชวนเขาคุย

"จริงสิคะ คุณภู เห็นยัยขวัญเล่าว่าคุณชอบไปฟิตเนส ช่วงที่แคทมาขออาศัยอยู่ด้วยนี่ ขอแคทไปออกกำลังด้วยได้ไหมคะ"

"ได้สิครับ"

"ไปกันสองคนเถอะนะ เรื่องออกกำลัง ขวัญขอบาย"

วันขวัญว่า แล้วก็ชวนเพื่อนรักคุย สีหน้าของเธอสดใส เป็นหน้าตาที่ภูริไม่ได้เห็นมานานมากแล้ว พอๆ กับที่เขาไม่ได้รับประทานอาหารฝีมือของเธอนั่นแหละ

แผลใจระหว่างกันถ่างความสัมพันธ์ให้ห่างเหิน

แต่ดูเหมือนว่าคันธมาศเข้ามาทำให้เมียเขาอารมณ์ดีมากยิ่งขึ้น

ตาคมมองไปยังใบหน้างดงามเปี่ยมเสน่ห์ของคันธมาศ แล้วถอนใจน้อยๆ

เขาจะต้องเก็บเล็บเก็บเขี้ยวให้ดีเลยนะหนนี้

ภูริเฝ้าบอกกับตัวเอง