Chapter 10 เอแคลร์นำโชค

Chapter 10

เอแคลร์นำโชค

ตอนนี้ถ้าฉันบอกไปว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่ทุกคนจะอึ้งไหมนะ

ฉันนั่งอยู่บนโซฟาภายในคอนโดวีไอพีของพี่เวกัส

“รอยช้ำที่หน้าพี่...ฝีมือพ่อพี่ใช่ไหมคะ”

“อืม...มันเป็นอย่างนี้มาโดยตลอด”

ฉันหันไปมองหน้าเขาที่กำลังขับรถด้วยความรู้สึกสงสารอย่างจับใจ ใครจะไปคิดว่าเวกัสจอมมารร้ายเบื้องลึกเบื้องหลังจะมีเรื่องราวที่แสนจะทุกข์ทรมานและไม่น่าจดจำขนาดนี้

ฉันยื่นมืออันสั่นเทาไปจับเข้าที่ข้างแก้มสากซึ่งมีรอยช้ำน้อยๆ

“พี่รู้ไหม... พี่หล่อมากนะ”

“หืม” เขาอุทานในลำคอ เอียงหน้ามามองฉันด้วยความงง คงสงสัยว่าฉันจะพูดอะไร

“หน้าหล่อๆของพี่...ไม่เหมาะกับการมีรอยช้ำหรอกนะคะ”

ฉันพูดพร้อมกับยิ้มบางเบา

รู้สึกเลยว่าบรรยากาศภายในรถเงียบไปชั่วขณะ พี่เวกัสขับรถมาเรื่อยๆ ตีไฟเลี้ยวเข้ามหาวิทยาลัยเอกชนแอชตันเจเคของเราที่อยู่ชานเมือง

“มินนี่...”

“คะ?” ฉันเอียงคอสงสัย

“คืนนี้... ไปห้องฉันนะ”

และนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันมานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่ที่โซฟาบนห้องของพี่เวกัส ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางตอนนี้รู้สึกว่ามันแดงกว่าเดิมซะอีก

อายจัง... ฉันอยู่ในห้องสองต่อสองกับผู้ชายเหรอเนี่ย

“กินนี่สิ”

เขาหยิบป๊อบคอร์นมาส่งให้กับฉันพร้อมกับรีโมททีวีที่เปิดเข้าแอพดูหนัง มือหนาเลื่อนไปเรื่อยๆเพื่อจะเปิดหนังสักเรื่องให้ฉันดู แต่ฉันจับมือพี่เขาเอาไว้ให้นั่งลงข้างกัน ฉันแย่งรีโมททีวีแล้วเอาไปวางไว้ข้างตัว

มือเรียวเล็กยกขึ้นจับเข้าที่ข้างแก้มที่มีรอยช้ำนั้น เราสองคนนั่งเคียงกันอยู่บนโซฟาหนังสีดำหรูหรา ดูจากเฟอนิเจอร์ก็รู้ได้เลยว่ารอบตัวของพี่เวกัสล้วนเต็มไปด้วยของมีราคา

“พี่เวกัส...เจ็บมากมั้ยคะ”

ฉันไม่ได้สนใจเรื่องอื่นเลย ไม่ว่าเรื่องที่เขาเป็นลูกคนใหญ่คนโต เรื่องที่พ่อพี่เวกัสเกลียดขี้หน้าชี้นิ้วด่าฉัน ดูถูกเหยียดหยามแต่สิ่งที่ฉันสนใจ สนใจแค่เพียงใบหน้าเขาที่มันมีรอยช้ำ รู้สึกสงสารจับใจ

“ไม่หรอก ฉันชินกับมันซะแล้ว”

เขาพูดพร้อมกับคลี่ยิ้มที่มุมปาก พี่กัสในตอนนี้ถอดเสื้อช็อปวิศวะสีแดงโยนทิ้งไปเหลือเพียงเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ ทรงผมที่ฟูไม่เป็นทรงเพราะเพิ่งเกิดเหตุฉุกละหุกที่ห้างเมื่อครู่ที่ผ่านมา

“แล้วเมื่อกี้พี่ไปพูดอย่างนั้น ต่อจากนี้จะใช้ชีวิตยังไงล่ะคะ”

ฉันถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง การจะตัดขาดพ่อลูกมันไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะขึ้นชื่อว่าเป็นครอบครัวกัน

“ก็ไม่ยังไง...”

เขายักไหล่อย่างไม่แคร์อะไร แต่กว่าจะนิ่งได้ขนาดนี้ก็คงต้องทนต่อสู้กับความเจ็บปวดมามาก

“โถ่พี่เวกัส...”

ยิ่งเห็นเขาในมุมนี้ฉันยิ่งรู้สึกสงสารเขามากกว่าเดิม

ใบหน้าของเราสองคนเขยิบใกล้กันมากขึ้นเรื่อยๆตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เสียงเครื่องปรับอากาศภายในห้องดังแผ่วเบา เราสองเอี้ยวตัวประชิดเข้าหากัน

มือหนาของพี่กัสยกขึ้นจับเข้าที่แผ่นหลังของฉันเบาๆ ความเย็นจากมือแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลังเล็กอบอุ่นภายใต้เสื้อนักศึกษา

แต่ทันทีที่มือร้อนนั้นสัมผัสลงบนแผ่นหลังฉันก็ตกใจสะดุ้งเฮือก รีบถอยตัวออกยกมือขึ้น ใช้หลังมือเช็ดแก้มตัวเองเบาๆ เมื่อกี้เรากำลังจะทำอะไรกัน? เกือบไปแล้วสิมินนี่...เกือบเผลอใจไปแล้ว

“เอ่อ คือ...”

ฉันพูดอะไรไม่ออก ส่วนพี่เวกัสเองก็เหมือนตั้งสติได้พร้อมถอยตัวออกไปปลายโซฟาแล้วนั่งนิ่ง

“คือ...” ฉันยังคงไม่รู้จะพูดอะไร แต่พี่เวกัสหันมามองหน้าฉันและพูดสวนขึ้นก่อน

“โทษที...บรรยากาศมันพาไป”

“หนู... หนูว่า หนูว่าหนูกลับหอในก่อนดีกว่านะคะ นี่มันก็เริ่มมืดแล้วด้วย”

ไอ้การที่เขาบอกว่าให้ฉันมาที่ห้องคงจะแค่มานั่งคุยปรับทุกข์กันทั่วไป เขาคงไม่ได้หมายถึงเรื่องอย่างว่า ใช่มั้ย?

“อื้ม...ไปสิ เดี๋ยวฉันจะขับรถไปส่ง”

พี่เวกัสยืนขึ้นเต็มความสูงแต่ฉันก็ยกมือขึ้นเทียบอกแล้วโบกมือไปมาอย่างเกรงใจ

“ไม่เป็นไรค่ะพี่เวกัส เดี๋ยวหนูกลับเองดีกว่าพี่เองก็เหนื่อยแล้วด้วย”

เขาเดินเข้ามาใกล้ คนตัวสูงกว่า 185 เซนติเมตรก้มลงมองหน้าฉันที่เตี้ยกว่าพร้อมกับใช้มือเชยคางฉันให้เงยขึ้นสบตากับเขา

“ก็บอกแล้วไงว่าจะไปส่ง...อย่าดื้อ”

ท้ายที่สุดแล้วฉันก็ยอมให้พี่เวกัสขับรถมาส่งจนถึงหอใน พอพี่เขามาส่งแล้วก็แยกย้ายกัน

“ด เดี๋ยวค่ะพี่เวกัส”

ก่อนที่เขาจะขับรถออกไปฉันเรียกเขาเอาไว้ พี่เวกัสเปิดกระจกรถคุยกับฉัน ฉันหยิบพวงกุญแจรูปหมีสีขาวใส่เอี๊ยมสีฟ้าพร้อมกับถือรูปหัวใจสีแดงส่งให้กับพี่เวกัสโดยที่ฉันยืนอยู่นอกรถ กำลังจะเตรียมเดินเข้าหอใน

“มันคืออะไร”

“พวงกุญแจหมีค่ะ ชื่อว่าเอแคลร์ แต่ไม่ใช่พวงกุญแจธรรมดานะ เป็นพวงกุญแจนำโชคของหนูเลยล่ะ”

ฉันยิ้มยิงฟันอย่างจริงใจ เจ้าตุ๊กตาตัวนี้เป็นตุ๊กตาที่ไม่ว่าฉันจะพกไปไหนก็มักจะเจอกับเรื่องดีๆเสมอ แม้กระทั่งตอนที่ฉันยื่นขอทุนของมหาวิทยาลัยนี้ วันที่สอบสัมภาษณ์ฉันก็เอาเจ้าเอแคลร์มาด้วยล่ะ

“หึ พวงกุญแจนำโชคงั้นเหรอ?” เขายิ้มมุมปากเหมือนไม่อยากจะเชื่อ แต่ก็รับตุ๊กตานั้นไปถือไว้ในมือ

“ของขลังเลยนะคะ ทำอะไรก็โชคดีไปหมด...เวลามีน้องอยู่หนูอุ่นใจทุกครั้ง หนูให้พี่ค่ะ”

“ให้ฉัน? ก็ไหนบอกว่าพกไปไหนก็สบายใจเสมอ มาให้กันแบบนี้จะไม่เป็นไรแน่เหรอ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่รับไปเถอะหนูอยากให้”

“งั้น...จะรับไว้ก็ได้” พี่เวกัสยิ้มอ่อนให้กับฉัน ใจฉันเต้นตึกตักเลยล่ะ

“ฝันดีนะคะพี่เวกัส”

เขาที่นั่งอยู่บนรถแล้วเปิดกระจกคุยกับฉันชะงักไปเล็กน้อย

“อื้ม...ฝันดีนะมินนี่”

ฉันรู้สึกได้ถึงแรงของหัวใจที่เต้นโครมคราม พี่เวกัสนี่น่ารักจังเลยนะ

“อะไรจ๊ะยัยมินนี่ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียวนะ”

พิ้งค์ที่เป็นรูมเมทแซวฉัน ฉันอาบน้ำเสร็จก็นั่งเลื่อนโทรศัพท์เล่นแอพโซเชียลมีเดียไปเรื่อยๆพร้อมกับคิดจินตนาการไปถึงเรื่องที่ไปเดทวันนี้

“เปล่า...ก็ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย”

ฉันนั่งเป่าผมอยู่ที่โต๊ะทำการบ้านอ่านหนังสือและยังไม่ได้ปีนขึ้นเตียง เตียงของฉันเป็นชั้นลอย ส่วนด้านล่างเอาไว้สำหรับนั่งเขียนหนังสือและมีตู้เสื้อผ้า หอในของมหาวิทยาลัยก็จะประมาณนี้แหละค่ะ

“เห็นนะ.. มีผู้ชายมาส่งอ่ะ”

พลอยพูด พิ้งค์เองก็ยิ้มแซว

“บ้า... ไม่มีอะไรสักหน่อย”

“ไม่มีอะไรก็ดีจ้ะ หวังว่ารูมเมทในห้องคงจะไม่เหลือแค่ฉันกับยัยพลอยหรอกนะมินนี่ วาวาก็ย้ายออกไปแล้วคนนึง”

“บ้า พูดอะไรกันเนี่ย...”

ฉันยิ้มอายแล้วปัดมือไปมา จะให้ย้ายไปไหนล่ะฉันก็ต้องอยู่ที่หอในแห่งนี้แหละ ส่วนยัยวาวาย้ายไปอยู่กับแฟน แต่ฉันไม่ได้มีแฟนสักหน่อย

ฉันยังไม่ได้เป็นอะไรกับพี่เวกัส เราสองคนแค่ไปเดทแต่ไม่ได้หมายความว่าเราจะคบกันนี่

ทางด้านของเวกัส จอดรถเสร็จแล้วก็เดินมาขึ้นลิฟต์ขึ้นมายังคอนโดของตัวเอง ภายในมือแกร่งถือตุ๊กตานำโชคที่มินนี่ให้เอาไว้

เมื่อเขาเปิดมาในห้องก็นั่งแผ่ตัวลงที่โซฟา

หยิบตุ๊กตาหมีสีขาวบริสุทธิ์ใส่เอี๊ยมสีฟ้าขึ้นมาดู

“ตุ๊กตาอะไร...หน้าดูโง่ๆ”

เขาพูดพร้อมกับโยนมันทิ้งลงพื้นไปอย่างไม่ใส่ใจอะไร ตุ๊กตาหมีนอนแผละอยู่ที่พื้น ขากับแขนชี้โด่เด่ไปคนละทางดูน่าสงสาร เหมือนกับสัตว์ตัวน้อยที่โดนเจ้าของใหม่ทอดทิ้ง ไม่แยแสแม้แต่จะชำเลืองตามอง

ร่างแกร่งเอนตัวลงนอนบนโซฟาตัวยาว ยกมือขึ้นประสานเงยฝ่ามือขึ้นแล้ววางศีรษะลงนอน ขาแกร่งไขว่ห้างอย่างสบายใจ

ต่อจากนี้เขาอยากจะทำอะไรตามใจตัวเอง ไม่ฟังคำสั่งของพ่ออีกต่อไป

อยากให้เขาสนิทกับลูกสาวของเพื่อนพ่อที่ชื่อนิวเยียร์ใช่มั้ย ได้เลย

บอกซ้ายกูจะไปขวา บอกขวากูจะไปซ้าย

ส่วนเจ้าตุ๊กตาหมีนำโชคของมินนี่ที่ชื่อว่าเอแคลร์ก็นอนหงายท้องราวกับสิ่งของไร้ค่าอยู่ที่พื้น

สำหรับเวกัส...มันไม่ได้มีค่าอะไร