บทที่ 2: การสอบสวนแม่หญิงวิปลาส

บทที่ 2: การสอบสวนแม่หญิงวิปลาส

ณ คุกใต้ดิน เรือนท่านขุนปราบ (ความจริงคือห้องเก็บฟืนท้ายเรือน)

"โอ๊ย! ยุงหรือแมลงวันหัวเขียววะเนี่ย ตัวใหญ่เท่าแม่โป้ง!"

เสียงตบยุงดัง เพียะ สนั่นห้องขังไม้ซี่กรงหนา ผู้กองเข็มในสภาพผมเผ้ากระเซิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนแคร่ไม้ไผ่เก่าๆ พลางเกาแขนขายิกๆ บรรยากาศรอบตัวมืดสลัว มีเพียงแสงจันทร์ลอดผ่านช่องลมเล็กๆ เข้ามา

ผ่านไปสองชั่วโมงแล้วหลังจากถูกจับโยนเข้ามาในนี้ เข็มเริ่มตั้งสติได้และสำรวจตัวเอง เสื้อยืดแบรนด์เนมขาดวิ่น กางเกงยีนส์เปียกชื้น และที่สำคัญ... ไม่มีโทรศัพท์มือถือ!

"จบกันชีวิตไอที... ไม่ได้อัปสเตตัสว่า 'โดนจับขังคุกย้อนยุค' นี่เพื่อนไม่เชื่อนะเนี่ย" เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ พยายามลำดับเหตุการณ์

สรุปคือ... เธอทะลุมิติมาจริงๆ ไม่ใช่กองถ่าย

ไม่มีใครคัท

เจ็บจริง ยุงกัดจริง

ภาษาและบรรยากาศมันเรียลเกินไป

"แอ๊ด..."

เสียงประตไม้หนาหนักถูกเปิดออก พร้อมกับแสงสว่างจากคบเพลิงที่สาดส่องเข้ามา ร่างสูงใหญ่ของ 'ขุนปราบ' เดินเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม ท่อนบนสวมเสื้อราชปะแตนสีขาวเนื้อดี นุ่งโจงกระเบนสีเข้ม ดูภูมิฐานต่างจากตอนอาบน้ำเมื่อครู่ลิบลับ แต่ใบหน้ายังคงบึ้งตึงเหมือนเดิมเป๊ะ

ตามมาด้วยบ่าวชายสองคนที่ถือดาบยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตู

"เลิกบ่นพึมพำเหมือนคนเสียสติได้แล้ว" ขุนปราบเอ่ยเสียงเรียบ นั่งลงบนตั่งไม้ที่บ่าวเตรียมไว้ให้ ตรงข้ามกับกรงขัง "ข้าจะสอบสวนเจ้า หากพูดความจริง ข้าอาจจะละเว้นโทษตาย แต่หากโกหก... ดาบนี้จะไม่ปรานี"

เข็มลุกขึ้นยืน เดินมาเกาะลูกกรง จ้องหน้าท่านขุนกลับอย่างไม่เกรงกลัว "ก่อนจะสอบสวน ถามหน่อยสิพี่ชาย ที่นี่ที่ไหน? พ.ศ. อะไร? แล้วพี่ชื่ออะไร?"

ขุนปราบขมวดคิ้ว "เจ้าเป็นนักโทษ ไม่มีสิทธิ์ถาม! แต่เอาเถิด... เผื่อสติเจ้าจะกลับคืนมาบ้าง ที่นี่คือเรือนของข้า 'ขุนปราบ' สังกัดกรมกองตระเวน แผ่นดินพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๓"

"รัชกาลที่ ๓..." เข็มทวนคำ ตาโต "เชรดดด... ย้อนมาไกลเวอร์! ปี 23XX กว่าๆ เลยดิ!"

"ภาษาเจ้ามันระคายหูข้ายิ่งนัก" ขุนปราบตบเข่าฉาด "ตอบมา! เจ้าชื่ออะไร เป็นลูกเต้าเหล่าใคร และใครส่งเจ้ามาลอบสังหารข้า!"

เข็มสูดหายใจลึก ปรับโหมดเข้าสู่ 'การเจรจาต่อรอง' แบบตำรวจ "ฟังนะท่านขุน ฉันชื่อ เขมิกา ชื่อเล่น เข็ม เป็น... เอ่อนั่นแหละ เป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์มาจากอนาคต อีกประมาณ 200 ปีข้างหน้า ฉันไม่ได้จะมาฆ่าท่าน ฉันแค่ไล่จับโจรแล้วตกน้ำมาโผล่ที่อ่างอาบน้ำท่านเนี่ย!"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องขัง ขุนปราบจ้องมองนางนิ่ง... นิ่งมาก จนเข็มเริ่มใจคอไม่ดี

"มาจากอนาคต?" เขาเลิกคิ้ว "เจ้าคิดว่าข้าเป็นเด็กอมมือรึ? มุขตลกของเจ้ามันช่างไร้สาระ! สารภาพมาซะว่าเจ้าเป็นสายลับจากหัวเมืองฝ่ายเหนือ!"

"อ้าว! พูดจริงก็ไม่เชื่อ!" เข็มเริ่มหงุดหงิด "งั้นถามหน่อย ถ้าฉันเป็นสายลับ ฉันจะโผล่มาตัวเปล่าแบบนี้เหรอ? อาวุธก็ไม่มี มีแต่ตัวกับหัวใจเนี่ย!"

คำพูดสองแง่สองง่ามทำเอาบ่าวไพร่หน้าประตูหลุดขำพรืด ขุนปราบหันไปตวาดสายตาใส่จนบ่าวเงียบกริบ ก่อนจะหันกลับมาจ้องเข็ม หน้าเริ่มแดงซ่านเล็กน้อยด้วยความโมโห (หรือเขินก็ไม่แน่ชัด)

"เจ้า... เจ้ามันสตรีไร้ยางอาย!"

"ด่าอีกละ เอะอะก็ด่า" เข็มกอดอก "เอาล่ะท่านขุน ในเมื่อเราคุยกันไม่รู้เรื่อง งั้นฉันขอใช้สิทธิ์ผู้ต้องหา! ฉันขอยื่นข้อเสนอ... ให้ฉันอยู่ที่นี่ พิสูจน์ตัวเอง ถ้าฉันทำตัวเป็นพิษเป็นภัย ท่านค่อยฆ่าฉันทีหลังก็ได้ แต่ถ้าตอนนี้ท่านฆ่าฉัน ท่านจะเสียใจนะ เพราะท่านจะเสียคนเก่งๆ อย่างฉันไป"

ขุนปราบหรี่ตามอง "เจ้ามีดีอะไรให้ข้าต้องเก็บไว้? นอกจากฝีปากกล้าและท่าทางวิปลาส"

เข็มยิ้มมุมปาก นึกถึงฉากต่อสู้เมื่อครู่ "เมื่อกี้... ท่าล็อกแขนที่ท่านแก้ไม่ออกนั่นไง ท่านเป็นตำรวจ... เอ้ย เป็นกรมกองตระเวนใช่ไหมล่ะ? ท่านน่าจะรู้นะว่าวิชาการต่อสู้แบบนั้น ในสยามไม่มีใครทำได้"

ขุนปราบชะงัก คำพูดของนางแทงใจดำ เขาเป็นยอดฝีมือ แต่นางกลับประชิดตัวและเกือบทำเขาเสียท่าได้ด้วยวิชาแปลกประหลาดนั่น หากนางเป็นศัตรู ก็น่ากลัว แต่หากนางไม่ใช่... วิชาของนางอาจมีประโยชน์

"และอีกอย่าง..." เข็มพูดต่อ เสียงอ่อนลง "ฉันไม่มีที่ไปจริงๆ บ้านฉันไม่ได้อยู่ที่นี่ เงินก็ไม่มี ญาติก็ไม่มี ถ้าท่านไล่ฉันไป ฉันก็คงอดตาย หรือไม่ก็โดนฉุดไปเป็นเมียโจร ท่านคงไม่อยากเห็นสตรีตาดำๆ ต้องตกระกำลำบากใช่ไหมล่ะ... ท่านขุนผู้เมตตา?"

นางกะพริบตาปริบๆ ส่งสายตาออดอ้อนระดับสิบ ซึ่งขัดกับบุคลิกห้าวหาญเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

ขุนปราบถอนหายใจยาว พลางนวดขมับ "มารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนจริงๆ ..."

เขาลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาใกล้กรงขัง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเข็มเพื่อจับพิรุธ แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงความมุ่งมั่นและความสดใสที่แปลกประหลาด

"ก็ได้... ข้าจะให้โอกาสเจ้า"

เข็มยิ้มกว้าง "เยส! ขอบคุณค่ะบอส!"

"หยุดพูดภาษาประหลาด!" ขุนปราบชี้หน้า "แต่เจ้าจะไม่อยู่ในฐานะแขก ข้าจะให้เจ้าไปเป็นบ่าวในเรือนครัว ช่วยงานแม่ปริก หากเจ้าก่อเรื่อง หรือคิดหนี ข้าจะสั่งโบยหลังลาย แล้วส่งตัวให้กรมพระนครบาลทันที เข้าใจหรือไม่!"

"รับทราบ! จะเป็นบ่าวที่ขยันที่สุดในสามโลกเลยเจ้าค่ะ!" เข็มตะเบ๊ะท่าวันทยหัตถ์อย่างสวยงาม

ขุนปราบมองท่าทางนั้นแล้วส่ายหัวด้วยความระอา ก่อนจะเดินหันหลังกลับ "พรุ่งนี้เช้า ให้คนมาไขกุญแจ พานางไปอาบน้ำแล้วหาเสื้อผ้าดีๆ ให้ใส่... ข้าไม่อยากเห็นสภาพอุจาดตาเช่นนี้ในเรือนข้า"

เมื่อร่างสูงเดินลับไป เข็มก็ทรุดตัวลงนั่งบนแคร่ เป่าปากด้วยความโล่งอก "เฮ้อ... รอดตายไปหนึ่งเปราะ... เอาวะ ผู้กองเข็ม สู้ตาย! ภารกิจต่อไป... พิชิตใจแม่ครัว!"

หารู้ไม่ว่า การไปอยู่เรือนครัวนั้น อาจจะหนักหนาสาหัสกว่าการโดนสอบสวนเสียอีก เพราะ 'แม่ปริก' หัวหน้าแม่ครัวนั้น... ขึ้นชื่อว่าดุยิ่งกว่าเสือ!