บทที่ 1: อุบัติเหตุข้ามภพ

บทที่ 1: อุบัติเหตุข้ามภพ

ความเงียบสงัดของยามวิกาลถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง เสียงน้ำแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วคุ้งน้ำ พร้อมกับร่างของสตรีแปลกหน้าที่โผล่พรวดขึ้นมากลางวงอาบน้ำของขุนนางหนุ่ม

"เจ้าเป็นใคร!?"

เสียงตวาดก้องกัมปนาททำเอานกที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ใกล้ๆ บินแตกฮือ 'ขุนปราบ' หรือ 'หลวงยกกระบัตร' แห่งกรมกองตระเวน รีบคว้าผ้าขาวม้าที่พาดอยู่บนราวไม้มาพันกายท่อนล่างด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ แม้เขาจะเป็นชายชาติทหารที่ผ่านศึกเหนือเสือใต้มานับไม่ถ้วน แต่การที่มีสตรี (ที่แต่งกายประหลาดพิกล) มาโผล่ตรงหน้าในระยะประชิดขณะเปลือยกายอาบน้ำนั้น เป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายและ... ไร้ยางอายสิ้นดี!

ผู้กองเข็ม กะพริบตาปริบๆ ไล่น้ำออกจากขนตา เธอยังคงลอยคออยู่ในน้ำ มองภาพตรงหน้าด้วยความมึนงงผสมตื่นเต้น

"อุ๊ย... ห่อเร็วจัง พ่อหนุ่ม" เธอเผลอหลุดปากแซวตามสัญชาตญาณ "กำลังดูเพลินเลยนะเนี่ย ซิกแพคนั่นของจริงป่ะ? หรือเมคอัพกองถ่าย?"

คิ้วเข้มของขุนปราบขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม เขาไม่เข้าใจศัพท์วาจาประหลาดที่นางพูดแม้แต่น้อย แต่ดูจากสายตาโลมเลียที่นางมองมา มันช่างน่าบัดสีบัดเถลิงนัก!

"วิปลาส! เจ้าเป็นนางนกต่อของพวกอังวะหรืออย่างไร ถึงได้กล้าบุกรุกเรือนข้าในยามวิกาลเช่นนี้!"

เข็มหัวเราะคิกคัก "อังวะ? โอ้โห... อินบทซะด้วย นี่กองถ่ายละครเรื่องอะไรคะเนี่ย? บุพเพฯ ภาค 3 เหรอ? แล้วนี่กล้องอยู่ไหน? ผู้กำกับล่ะ?"

หญิงสาวมองซ้ายมองขวา พยายามหาทีมงานและกล้องถ่ายทำ แต่สิ่งที่พบมีเพียงความมืดมิดของป่าจาก ท่าน้ำไม้เก่าๆ และแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ไม่มีสปอร์ตไลท์ ไม่มีรีเฟล็กซ์ และไม่มีเสียงวอล์คกี้ทอล์คกี้สั่งคัท

"เลิกเล่นลิ้น!" ขุนปราบคำราม เขาตัดสินใจว่านางผู้นี้เป็นภัยคุกคาม ร่างสูงใหญ่กระโจนลงจากท่าน้ำลงสู่แม่น้ำอย่างรวดเร็ว มือแข็งแกร่งราวนางคีมเหล็กพุ่งเข้ามาหมายจะคว้าคอของหญิงสาว

สัญชาตญาณตำรวจของผู้กองเข็มทำงานทันที!

"เฮ้ย! จะเล่นบทบู๊เลยเหรอ!"

เธอเบี่ยงตัวหลบมือใหญ่นั้นได้อย่างหวุดหวิด อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายพุ่งเข้ามาในน้ำ จับข้อมือหนาแล้วบิดสวนทางด้วยท่า 'ล็อกแขน' ของยูโด

"โอ๊ย!" ขุนปราบร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดที่ไม่เคยพบเจอ มันไม่ใช่เพลงมวยไทย ไม่ใช่เพลงดาบ แต่มันคือการหักข้อต่อที่พิสดารนัก!

แต่เขาคือขุนปราบ ยักษ์ใหญ่แห่งกรมเวียง มีหรือจะสิ้นท่าแก่อิสตรีเพียงคนเดียว เขาเกร็งกำลังแขน สะบัดร่างบางจนกระเด็นหลุด แล้วตวัดท่อนขาเตะกวาดในน้ำหวังจะตัดกำลัง

ผู้กองเข็มตาโต "เตะตัดขาเหรอ! ได้!"

เธอดำน้ำหลบลูกเตะนั้น แล้วโผล่ขึ้นมาด้านหลัง กระโดดล็อกคอท่านขุนจากทางด้านหลังแน่นหนา ขาเรียวเกี่ยวเอวสอบของเขาไว้แน่นเหมือนลูกลิงเกาะแม่

"ปล่อยข้า! นังแม่มด!" ขุนปราบคำราม พยายามสะบัดตัวอย่างบ้าคลั่ง น้ำแตกกระจายเป็นวงกว้าง

"ยอมแพ้ซะดีๆ พ่อพระเอก! ไม่งั้นฉันจะรัดจนนายหายใจไม่ออกนะเว้ย!" เข็มตะโกนแข่ง กลิ่นกายชายหนุ่มหอมฉุยเตะจมูกจนเธอเกือบเสียสมาธิ 'ตัวหอมจังวะ ใช้สบู่ยี่ห้อไรเนี่ย'

"ขุนท่าน! เกิดกระไรขึ้นขอรับ!"

ทันใดนั้น เสียงตะโกนโวยวายก็ดังขึ้นจากบนฝั่ง บ่าวไพร่ชายฉกรรจ์ 4-5 คนวิ่งถือคบเพลิงและดาบยาวลงมาที่ท่าน้ำ แสงไฟสีส้มวูบวาบส่องให้เห็นสถานการณ์ตรงหน้าชัดเจน... ภาพท่านขุนผู้เกรียงไกร กำลังถูกสตรีผมเผ้ายุ่งเหยิงในชุดประหลาด ขี่หลังล็อกคออยู่กลางน้ำ!

"เฮ้ย! ดาบจริงนี่หว่า!" เข็มตาค้างเมื่อเห็นประกายวาววับของคมดาบต้องแสงไฟ

"ช่วยข้าจับนังวิปลาสผู้นี้!" ขุนปราบสั่งเสียงเฉียบขาด เขาอาศัยจังหวะที่เข็มตกใจ เกร็งกล้ามเนื้อคอและไหล่ทุ่มร่างของเธอข้ามหัวลงกระแทกผิวน้ำดังตูม!

"แค่กๆ! ไอ้บ้า! เจ็บนะเว้ย!" เข็มสำลักน้ำ ตะเกียกตะกายจะหนี แต่ไม่ทันการ ปลายดาบคมกริบสามเล่มจ่อมาที่คอหอยของเธอทันทีที่เท้าแตะพื้นตลิ่ง

ความเย็นเฉียบของโลหะที่สัมผัสผิวเนื้อ ทำให้ผู้กองสาวชะงักกึก ความคิดที่ว่าเป็น 'กองถ่ายละคร' เริ่มพังทลายลง

ไม่มีผู้กำกับสั่งคัท... ไม่มีใครวิ่งมาซับหน้า... กลิ่นที่ลอยมาไม่ใช่กลิ่นเอฟเฟกต์ แต่เป็นกลิ่นคบเพลิงน้ำมันยางจริงๆ ... และแววตาของชายฉกรรจ์พวกนี้... มันคือแววตาของคนที่พร้อมจะฆ่าจริงๆ

"เฮ้ย... เดี๋ยวๆ ... นี่เรื่องจริงเหรอวะ?" เข็มพึมพำ หน้าเริ่มซีดเผือด

ขุนปราบเดินขึ้นจากน้ำด้วยท่าทางสง่างาม แม้เนื้อตัวจะเปียกโชกและมีเพียงผ้าขาวม้าผืนเดียวปิดกาย แต่รัศมีอำนาจกลับแผ่ออกมาจนน่าเกรงขาม เขาเสยผมเปียกๆ ขึ้นไปด้านหลัง เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่ตอนนี้บึ้งตึงถึงขีดสุด ดวงตาดุจเหยี่ยวจ้องมองเข็มราวกับจะทะลุไปถึงวิญญาณ

"มัดตัวมัน!" เขาออกคำสั่ง "แล้วลากไปขังที่เรือนเล็ก อย่าให้หนีไปได้ ข้าจะสอบสวนมันด้วยตัวเอง!"

"เดี๋ยว! เดี๋ยวสิพี่ชาย! คุยกันดีๆ ก็ได้! ฉันเป็นตำรวจนะเว้ย! ฉันชื่อผู้กองเข็ม!" เข็มโวยวายขณะถูกบ่าวไพร่จับมัดมือไพล่หลังด้วยเชือกกล้วยที่เหนียวเป็นบ้า

"ตำรวจ?" ขุนปราบทวนคำ คิ้วขมวดมุ่น "ข้าไม่รู้จัก รู้แต่ว่าวาจาเจ้าวิปลาส การแต่งกายก็วิปริต เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เนื้อตัวมอมแมม... หากไม่ใช่ไส้ศึก ก็คงเป็นคนบ้าที่หลุดออกมาจากโรงหมอ"

เขาหันหลังเดินกลับขึ้นเรือน โดยไม่สนใจเสียงโวยวายของสตรีเบื้องหลัง

"ฉันไม่ใช่คนบ้า! ปล่อยนะเว้ย! นี่มันละเมิดสิทธิมนุษยชนนะ! ฉันจะฟ้องศาลปกครอง! ไอ้ท่านขุนบ้าอำนาจ! ไอ้คนโชว์ซิกแพคแล้วไม่รับผิดชอบ!"

เสียงด่าทอด้วยศัพท์แสงประหลาดดังไล่หลังมา ขุนปราบชะงักฝีเท้าเล็กน้อย มุมปากกระตุก... ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะความฉงน

สตรีผู้นี้... ต่อให้ตกอยู่ในวงล้อมของคมดาบ ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวจนหัวหดเหมือนสตรีทั่วไป แถมวิชาการต่อสู้เมื่อครู่... หากเขาไม่ทันระวังตัว ก็อาจจะเสียท่าให้นางได้

"จับตามองนางให้ดี"เขากระซิบสั่งคนสนิท "นางไม่ใช่สตรีธรรมดา"

. . .