ตอนที่ 7 วันเกิดปลาดาว

ในวันนี้ของเดือนกรกฎาคมก็จะเป็นวันคล้ายวันเกิดของลูกสาวคนเล็กของบ้าน ตอนนี้ปลาดาวก็อายุครบสิบเจ็ดปีและเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้าแล้ว

“พ่อขอให้ลูกมีความสุขมาก ๆ นะปลาดาว”

“แม่ก็เหมือนกันนะจ๊ะ ขอให้ลูกมีความสุข คิดสิ่งใดก็ขอให้สมหวัง”

“แฮปปีเบิร์ดเดย์จ้าเพื่อนรัก ฉันก็ขอให้แกมีความสุข สวยวันสวยคืนนะปลาดาว”

“ขอบคุณทุกคนนะคะ”

งานวันเกิดได้จัดขึ้นแบบเรียบง่ายที่บ้าน แต่ปีนี้มันกลับเงียบเหงาเพราะพี่ชายดันไปเรียนอยู่ในเมือง เลยมีแต่พ่อแม่และลูกตาลที่แวะมาฉลองเป็นเพื่อน

ครืด ครืด...

ในขณะที่กำลังตัดเค้กแบ่งใส่จาน ก็มีเสียงเตือนของโทรศัพท์ดังขึ้น เจ้าของวันเกิดจึงหยิบขึ้นมาดูแล้วใช้ปลายนิ้วสไลด์หน้าจอเพื่อกดรับสาย

(แฮปปีเบิร์ดเดย์ยัยตัวแสบ)

ขนาดวันเกิดน้องสาวก็ยังจะกวนประสาทไม่เลิก พี่ชายใครเนี่ย

(ทำหน้างอนอีกละ)

“ทำไมเพิ่งจะโทรมาล่ะ”

เด็กสาวทำหน้าน้อยใจ วันนี้เธอไม่ได้โทรหาพี่ชายเพราะรู้ว่าเขามีเรียน แต่อย่างน้อยก็น่าจะส่งข้อความมาก็ได้ เพราะทุกปีจะมีพี่ชายเป็นคนมากวนให้ตื่นตอนเช้า แล้วบอกอวยพรวันเกิดให้ก่อนใคร

(สุขสันต์วันเกิดครับปลาดาว)

ฉลามเบี่ยงเลนส์กล้องด้านหน้าของโทรศัพท์หันไปทางทะเลที่ตั้งใจมาร่วมอวยพรวันเกิดให้ นายน์และเจมส์ก็มาร่วมแจมด้วยเช่นกัน

(แฮปปีเบิร์ดเดย์/แฮปปีเบิร์ดเดย์)

“ขะ ขอบคุณค่ะ”

ปลาดาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เพื่อนพี่ชายแต่ละคนหน้าตาดีด้วยกันทั้งนั้น แต่ถ้าจะบอกว่าใครหล่อสุดก็คงไม่พ้นพี่ทะเลของเธอ และไม่คิดว่าทุกคนจะอวยพรวันเกิดให้จึงรู้สึกตื้นตัน ใบหน้าแดงระเรื่อ ริมฝีปากคว่ำลง ดวงตาเริ่มแดง

(ยัยขี้แย โตแล้วนะ)

“นึกว่าพี่จะลืมวันเกิดฉันแล้วซะอีก”

(จะลืมได้ไง วันเกิดน้องสาวพี่ทั้งคน เดี๋ยวเย็นวันศุกร์พี่กับไอ้ทะเลจะแวะไปรับหลังเลิกเรียนพิเศษ จะพาไปกินหมูจุ่มโอเคไหม)

“จริงนะ”

(อื้อ)

คนตัวเล็กเผยรอยยิ้มดีใจให้พี่ชายและเพื่อนของเขาที่ยังนั่งอยู่ข้าง ๆ นั่นก็คือทะเล เพราะอีกสองคนอวยพรเสร็จ ก็กลับไปนอนเล่นโทรศัพท์ที่เตียงของตน

ช่วงเวลาที่ผ่านมาเธอไม่ค่อยได้เจอหรือคุยกับพี่ทะเลผู้แสนดีเท่าไร เพราะหลัง ๆ พี่ชายไม่ค่อยได้กลับมานอนบ้านช่วงวันศุกร์เสาร์เหมือนแต่ก่อน พอได้ยินว่าทะเลจะมาด้วยเลยรู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่จะได้เจอกันอีกครั้ง

เวลาล่วงเลยไปเกือบสองทุ่ม ปองภพก็ได้นำรถยนต์ออกจากบ้านไปพร้อมกับลูกสาว เพื่อไปส่งลูกตาลกลับบ้าน ซึ่งก็อยู่ห่างกันเพียงห้ากิโลเมตร

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะคุณลุง” ลูกตาลเอ่ยกับบิดาของเพื่อน แล้วพูดกับปลาดาวต่อ “เข้าบ้านก่อนนะ”

“บ้าย บาย พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียน”

*****

หลังเลิกเรียนปลาดาวเดินออกมาจากตึกของสถาบันสอนพิเศษพร้อมกับลูกตาล ดวงตาคู่หวานมองไปที่รถเก๋งสีดำจอดอยู่ริมถนน เห็นพี่ชายยืนพิงประตูรถกำลังคุยกับเพื่อนสุดหล่อของเขาที่หย่อนก้นลงนั่งบนกำแพงปูนสูงประมาณเอว ทั้งสองสาวจึงพากันเดินเข้าไปหา เพราะวันนี้มีนัดไปกินหมูจุ่ม เธอก็เลยชวนลูกตาลไปด้วยกัน

“สวัสดีค่ะพี่ ๆ” ลูกตาลเอ่ยทักทาย

“สวัสดีค่ะพี่ทะเล”

“สวัสดีครับปลาดาว”

ฉลามกระตุกยิ้มพยักหน้ารับเพื่อนของปลาดาว แต่น้องสาวดันไปทักทายแค่เพื่อนของเขาคนเดียว ส่วนเขาก็แค่พยักหน้าให้ แล้ววันนั้นทำเป็นงอน ทีตอนนี้เห็นพี่ชายคนที่สองมาด้วย ลืมพี่ชายตัวจริงไปเลยนะยัยตัวแสบ

“ขึ้นรถกันเถอะ พี่หิวละ”

ฉลามดีดตัวขึ้นยืนแล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งรอในรถ ตามด้วยทะเลที่เข้าไปนั่งฝั่งคนขับ และสองสาวนั่งตรงเบาะหลัง พากันมุ่งหน้าไปยังร้านหมูจุ่มในห้องแอร์แห่งหนึ่ง ที่อยู่ในย่านสถานที่ท่องเที่ยวติดกับทะเล

ขณะที่เดินตามหลังกันเข้าไปในร้าน ลูกตาลก็ได้กระซิบกระซาบข้างหูของปลาดาว

“เพื่อนพี่ฉลามหล่อจัง”

“หล่อมาก แต่คนนี้ห้ามยุ่ง”

“ทำไมล่ะ แค่ชมว่าหล่อก็ไม่ได้เหรอ หรือว่าพี่ทะเลมีแฟนแล้ว”

“ไม่รู้เหมือนกัน แต่ยังไงก็ห้ามยุ่ง ห้ามปลื้มพี่เขาเด็ดขาด”

ลูกตาลฟังแล้วก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างในน้ำเสียงของเพื่อน เหมือนว่าจะหวงรุ่นพี่คนนี้มาก จนเธอเผลอคิดว่าปลาดาวแอบชอบเพื่อนพี่ชายตัวเองหรือเปล่า แต่ไม่บอกให้ใครรู้

ร้านหมูจุ่มที่ทั้งสี่คนเข้าไปนั่งกินเป็นร้านที่เพิ่งมาเปิดใหม่ แต่ลูกค้าก็เนืองแน่นเต็มทุกโต๊ะ รสชาติก็ถูกใจทุกคนมาก มีเครื่องดูดควันทำให้ไม่ส่งกลิ่นเหม็นภายในร้าน และอากาศด้านในก็ไม่ร้อนค่อนไปทางหนาวเสียด้วยซ้ำ ทำเอาปลาดาวถึงกับขนแขนลุกจนมีคนสังเกตเห็น

“หนาวเหรอครับ” เสียงหล่อละมุนดังขึ้น

“นิดหน่อยค่ะ”

“เอาเสื้อพี่ไปใส่ไหม”

“...” คนตัวเล็กนั่งมองใบหน้าของทะเลอย่างไม่คาดคิดว่าเขาจะยอมถอดเสื้อของตัวเองให้เธอใส่

“รับไปเถอะน่า ไอ้ทะเลมันไม่มีกลิ่นตัวหรอก”

เสียงของฉลามเอ่ยขึ้นในขณะที่ปลาดาวมัวแต่คิดว่าจะตอบรับดีหรือไม่ แต่พี่ชายของเธอก็ไม่ได้ใส่เสื้อแขนยาวมาด้วยอยู่ดี ภายในใจมันจึงเรียกร้องว่าเอาเสื้อของพี่ทะเลมาใส่เถอะจะได้ไม่หนาว อีกอย่างเธอก็จะได้ใช้เสื้อตัวเดียวกับที่เขาเพิ่งจะใส่มาด้วย

“ฉันก็ไม่ได้ว่าพี่ทะเลมีกลิ่นตัวสักหน่อย”

ปลาดาวมองค้อนใส่พี่ชาย แล้วตัดสินใจยื่นมือออกไปรับเสื้อคลุมสีครีมของหนุ่มรุ่นพี่สุดหล่อมาสวมทับชุดนักเรียนของเธอด้วยรอยยิ้ม เพราะความหอมที่ติดอยู่บนเสื้อมันยังคงหลงเหลือให้เธอได้กลิ่นขณะสวมใส่

“ขอบคุณค่ะ”

ทั้งสี่คนนั่งกินหมูจุ่มจนกระทั่งเวลาสองทุ่มสิบนาที ก็เรียกพนักงานมาคิดเงิน และมื้อนี้ก็เป็นหนุ่มหล่อใจดีอย่างทะเลรับเป็นเจ้ามือควักเงินจ่ายเองทั้งหมด

“พี่ทะเลน่ารักมากเลยอะ ดูแลแกดี๊ดี วันนี้ยังจ่ายเงินเลี้ยงพวกเราอีก” ลูกตาลเอ่ยกับปลาดาวเสียงเบาขณะเดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่

“หล่อไม่มีที่ติใช่ไหมล่ะ”

“อื้อ อยากจะรู้จังว่าใครจะได้ไปเป็นแฟน ผู้หญิงคนนั้นต้องโชคดีมากแน่ ๆ เลย”

ปลาดาวได้แต่อมยิ้มไม่ได้ตอบกลับอะไร แอบคิดในใจว่าถ้าเธอโตขึ้นอีกหน่อยจะมีโอกาสได้คบกับพี่เขาไหมนะ