5

ค่ายทหารชายแดนที่ห่างไกลจากเมืองหลวง เสียงการฝึกซ้อมของเหล่าทหารหาญดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ภายในห้องทำงานผู้บัญชาการ เซี่ยอวี่ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายทว่าเย็นชาดุจน้ำแข็ง กำลังนั่งตรวจเอกสารภารกิจลับที่เพิ่งลุล่วงไปได้ด้วยดี เขาสวมชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มเต็มยศ บนบ่าประดับยศผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งปักกิ่ง เขามุมานะทำงานอย่างหนักจนแทบไม่มีเวลากลับไปดูแลครอบครัวที่คฤหาสน์ ด้วยคิดเสมอว่ามารดาของตนจะช่วยดูแลภรรยาและลูกสาวฝาแฝดเป็นอย่างดี

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"เข้ามาได้" เซี่ยอวี่เอ่ยเสียงเรียบ

ผู้กองหลี่เฉิน นายทหารคนสนิทเดินผลักประตูเข้ามาพร้อมกับกระดาษโทรเลขใบหนึ่งในมือ สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดและกระอักกระอ่วนใจอย่างเห็นได้ชัด

"ท่านผู้บัญชาการครับ มีโทรเลขด่วนส่งมาจากคุณนายซูเจินที่คฤหาสน์ตระกูลเซี่ยในปักกิ่งครับ เนื้อหาค่อนข้างร้ายแรงมากทีเดียว"

เซี่ยอวี่ขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม รับกระดาษโทรเลขมาอ่านด้วยสายตาคมกริบ ข้อความบนกระดาษระบุชัดเจนว่า หรูเยว่เกิดอาการคุ้มคลั่ง อาละวาดตบตีมารดาของเขาจนหน้าบวม ทำร้ายซูเจียงจนจมูกหัก และทุบตีสาวใช้จนบาดเจ็บสาหัส ซ้ำยังขโมยทรัพย์สินมีค่าในคฤหาสน์และลักพาตัวเด็กแฝดวัยห้าขวบหลบหนีกลับไปหลบซ่อนตัวที่บ้านตระกูลหรู มารดาสั่งให้เขารีบกลับไปจัดการหย่าขาดและส่งตัวภรรยาเข้าคุกทันที

ชายหนุ่มอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความรู้สึกสับสนและคุกรุ่นก่อตัวขึ้นในอก หรูเยว่ที่เขารู้จักคือสตรีหัวอ่อน ขี้ขลาด เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้และยอมคนมาตลอด ไม่มีทางที่เธอจะมีเรี่ยวแรงหรือความกล้าหาญไปทำร้ายใครจนบาดเจ็บสาหัสได้ ยิ่งเรื่องขโมยของยิ่งเป็นไปไม่ได้ เพราะตระกูลหรูร่ำรวยกว่าตระกูลเซี่ยหลายเท่านัก ทว่ามารดาของเขาก็ไม่น่าจะกุเรื่องราวใหญ่โตถึงเพียงนี้ส่งโทรเลขมาถึงค่ายทหาร มันต้องมีเรื่องผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้นในบ้านระหว่างที่เขาไม่อยู่อย่างแน่นอน

"เตรียมรถจี๊ปให้พร้อม หลี่เฉิน เราจะเดินทางกลับปักกิ่งเดี๋ยวนี้" เซี่ยอวี่ออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด เขาต้องกลับไปเห็นความจริงด้วยตาของตนเอง

คฤหาสน์ตระกูลหรูในเมืองหลวง เวลาผ่านไปสามวันแล้วนับตั้งแต่หรูเยว่พาลูกสาวหนีกลับมา ร่างกายของเด็กแฝดวัยห้าขวบอย่างเซี่ยเซียงและเซี่ยเซียวได้รับการบำรุงด้วยอาหารรสเลิศและยาจีนชั้นดีจากฝีมือมารดา ทำให้แก้มที่เคยตอบซูบเริ่มมีน้ำมีนวล รอยยิ้มและเสียงหัวเราะสดใสกลับคืนมาสู่เด็กน้อยทั้งสองอีกครั้ง คุณนายหลินเหนียงผู้เป็นยายก็คอยให้บ่าวชายหญิงไปหาซื้อผ้าไหมเนื้อนุ่มมาตัดเย็บเสื้อผ้าชุดใหม่สีสันสดใสให้หลานสาวใส่อยู่ไม่ขาด บรรยากาศในบ้านตระกูลหรูเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ

ห้องโถงใหญ่ เถ้าแก่หรูวางโฉนดที่ดินทำเลทองบนถนนหวังฝูจิ่งลงบนโต๊ะตรงหน้าลูกสาว

"นี่คือโฉนดตึกแถวสามคูหาในย่านการค้าที่คึกคักที่สุดของปักกิ่ง พ่อจัดการซื้อขาดมาให้ลูกเรียบร้อยแล้ว กว้างขวางพอที่จะเปิดร้านอาหารขนาดใหญ่ตามที่ลูกต้องการ พรุ่งนี้พ่อจะเรียกช่างไม้ฝีมือดีมาให้ลูกสั่งการปรับปรุงตกแต่งร้านได้เลย"

หรูเยว่หยิบโฉนดที่ดินขึ้นมาดูด้วยความตื่นเต้น ดวงตาหงส์ทอประกายเจิดจ้าเต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่น

"ขอบคุณมากค่ะคุณพ่อ ลูกจะทำให้ร้านอาหารแห่งนี้เป็นที่รู้จักไปทั่วเมืองหลวง ลูกวาดแบบแปลนการตกแต่งร้านเอาไว้แล้ว เน้นความโปร่งโล่ง หรูหรา แต่แฝงไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเอง ส่วนเรื่องคนงานและลูกจ้าง ลูกขอคัดเลือกด้วยตัวเองทั้งหมดนะคะ เราต้องได้คนที่ไว้ใจได้และขยันขันแข็ง"

"ได้สิ ตามใจลูกทุกอย่างเลย" เถ้าแก่หรูยิ้มกว้างอย่างภูมิใจที่เห็นลูกสาวกลับมาเข้มแข็งและมีชีวิตชีวาอีกครั้ง

เช้าวันรุ่งขึ้น หรูเยว่เดินทางไปที่ตึกแถวบนถนนหวังฝูจิ่งเพื่อสำรวจสถานที่และเริ่มวางแผนการตกแต่ง เธอสั่งการช่างไม้และคนงานอย่างคล่องแคล่ว ทุกคำพูดเด็ดขาดและชัดเจนจนไม่มีใครกล้าขัดแย้ง พลังงานแห่งความเป็นผู้นำแผ่ซ่านออกมาจากตัวเชฟสาว เธอไม่ใช่นกน้อยในกรงทองอีกต่อไป แต่เป็นนางพญาหงส์ที่พร้อมจะกางปีกบินทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด

ในขณะเดียวกัน รถจี๊ปทหารสีเขียวเข้มก็แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลเซี่ย เซี่ยอวี่ก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้าไปในห้องโถง เสียงร้องไห้คร่ำครวญของคุณนายซูเจินก็ดังระงมขึ้นทันที

"อวี่เอ๋อร์ ลูกแม่ ลูกต้องช่วยแม่นะ นังสะใภ้ตัวดีมันทำร้ายแม่จนหน้าบวมไปหมด ดูสิ รอยนิ้วมือมันยังไม่หายเลย" คุณนายซูเจินวิ่งถลาเข้าไปเกาะแขนลูกชาย บีบน้ำตาอย่างน่าสงสาร

ซูเจียงที่เพิ่งไปทำแผลที่โรงพยาบาลกลับมาก็รีบเดินเข้ามาสมทบ ใบหน้าของเธอมีผ้าพันแผลพันรอบจมูกดูตลกขบขัน

"พี่เซี่ยอวี่ นังหรูเยว่มันตบตีหนูจนจมูกหัก มันด่าทอพี่เสียๆ หายๆ แล้วก็ให้บ่าวชายขนของมีค่าในบ้านหนีไปพร้อมกับเด็กแฝด พี่ต้องไปลากตัวมันกลับมารับโทษให้ได้นะคะ"

เซี่ยอวี่กวาดสายตามองมารดา ญาติผู้น้อง และเสี่ยงฉงที่ยืนหลบมุมด้วยใบหน้าเขียวช้ำ ร่องรอยการถูกทำร้ายเป็นของจริง ไม่ใช่การจัดฉาก แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกขัดแย้งในใจคือ ร่องรอยเหล่านี้ล้วนเกิดจากการถูกตบตีด้วยมือเปล่าอย่างรุนแรงและแม่นยำ หรูเยว่ภรรยาผู้แสนอ่อนแอของเขามีเรี่ยวแรงมหาศาลถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน

ชายหนุ่มสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของมารดาเบาๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

"เรื่องนี้ผมจะไปสืบหาความจริงด้วยตัวเอง หากหรูเยว่ทำผิดจริง ผมจะไม่ละเว้นเธอแน่ แต่ตอนนี้ผมขอไปดูห้องที่แม่ใช้ให้เธอและเด็กๆ พักอาศัยก่อน"

คุณนายซูเจินหน้าซีดเผือดลงทันที พยายามพูดจาบ่ายเบี่ยง "จะไปดูทำไมกัน อวี่เอ๋อร์รีบไปตามตัวนังผู้หญิงแพศยานั่นที่บ้านตระกูลหรูเถอะ"

เซี่ยอวี่ไม่สนใจคำทัดทาน เขาก้าวยาวๆ ตรงไปยังด้านหลังคฤหาสน์ทันที เมื่อเปิดประตูห้องเก็บฟืนออก กลิ่นอับชื้นและคราบเลือดแห้งกรังบนพื้นไม้กระดานก็ปะทะเข้ากับจมูก ดวงตาคมกริบของทหารหนุ่มเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นสภาพความเป็นอยู่ที่เลวร้ายยิ่งกว่าคอกสัตว์ นี่หรือคือที่ที่มารดาของเขาบอกว่าดูแลภรรยาและลูกสาวของเขาเป็นอย่างดี ความรู้สึกผิดและความโกรธขึ้งตีตื้นขึ้นมาในอก ชายหนุ่มหันหลังกลับ

เดินออกจากคฤหาสน์ตระกูลเซี่ยอย่างรวดเร็ว เป้าหมายของเขาคือคฤหาสน์ตระกูลหรู เขาต้องไปเจอหรูเยว่เพื่อถามความจริงจากปากของเธอให้รู้เรื่องโดยเร็วที่สุด