บทที่ 3 ความสัมพันธ์ที่ไม่ตั้งใจให้เกิดขึ้น

นางยังมิทันพูดจบคำ เขาก็ยกศีรษะขึ้นมาริมฝีปากบางขยับยก ประกบลงบนริมฝีปากนางแนบแน่น ยามที่นางเผยออ้าปากขึ้นเขาขบกัดกลีบปากครอบครอง ดันลิ้นร้อนสากแทรกเข้าไปในโพรงปากหนุ่มหวานฉ่ำได้กลิ่นขนมหวานอ่อนจากรสปากนางที่พึ่งกินเป็นของว่างลงท้องระหว่างรอเขาเมื่อครู่

            ดวงหน้าจ้าวจินอิงแดงก่ำ จิตใจล่องลอยราวกับอยู่ท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน หัวใจนางเต้นไม่เป็นจังหวะ สมองขาวโพลนยากจะหลุดออกจากภวังค์จากการกระทำป่าดิบเถื่อนของเขาในยามค่ำคืน

            ริมฝีปากดูดดื่มรัดรึงเกี่ยวกันอยู่พักใหญ่ นางเผลอตอบสนองเขาบ้าคลั่ง นี่น่ะหรือค่ำคืนเร่าร้อนของหนุ่มสาวที่นางเคยอ่านในหนังสือ หลักการปรนนิบัติสามี ที่ท่านแม่มอบให้

            “อ้า…” ลำเสียงหวานซาบซ่านในลำคอเปล่งกังวานใสราวกับกระดิ่ง

            ทำให้บุรุษคล้อยตาม ยากจะละรามือจากสตรีตรงหน้า ในสายตาเขาเห็นนางเป็น ‘หานฉี่หยี่’ ที่เขาปรารถนาแต่งงานกับนาง เป็นสามีนางมากกว่าสิ่งใด

            เขาบดเรียวปากนางเชื่องช้านานเข้ากลับยิ่งเร่าร้อน ผสมฤทธิ์สุราที่เขาดื่มลงไปจนขาดสติยากที่จะควบคุม เบียดเสียดเนินอกของนางที่กำลังกระเพื่อมไหวหัวใจเต้น ตุ๊บๆ เขาผละริมฝีปากออกจากนาง ดวงตาสีดำคลับยามนี้กำลังสะท้อนแสงแห่งอันตรายลุ่มลึก สันดานดิบในตัวบุรุษออกมา นางแทบหลุบตาลงต่ำ เม้มริมฝีปากแน่น

เขาพ่นลมหายใจอุ่นร้อนรดที่ต้นคอของนางแผ่วเบา มือกำยำจับเส้นผมสีดำดุจขนกานางขึ้นมาดอมดม เปรยตาขึ้นมองสตรีแช่มช้า “ข้าอยากมีลูกกับเจ้า”

            กะ…กับนางหรือ มะ..ไม่สิเขากำลังคิดว่านางเป็นสตรีผู้นั้นต่างหาก?

            ในใจคิดต่อต้าน ทว่าตอนนี้นางหมดหนทางหนี ซ้ำสะโพกของนางยังถูกฝ่ามือกำยำแข็งแกร่งเห็นเส้นเลือดปูดโปนของเขาจับกดไว้แน่นแนบชิดกับช่วงล่างของเขาอีก

            “ข้า…เอ่อ…ข้า”

            ในเมื่อนางให้คำตอบไม่ได้ เขาก็ไม่รีรอฟังคำตอบของนาง โน้มศีรษะเข้าไปจูบริมฝีปากนางรวดเร็ว

            “อื้อ!...” นางร้องประท้วงดันแผงอกเขาออก

            ผิดคาด….ซ้ำเขายังจับรวบข้อมือทั้งสองของนางไพล่หลังไว้แน่นไม่ให้แดดิ้น ในขณะที่ปากของนางกำลังถูกเขากลืนกินตักตวงรสชาติหอมหวานแทบทำให้นางเสียสติ มัวเมา

            เขาเร่าร้อน…หื่นกระหาย…โหยหาร่างกายของสตรีที่รัก หวังเป็นที่บรรเทาความทรมานที่รอมาเนิ่นนานหลายปี

            “พอก่อนได้หรือไม่…ขะ…ข้าไม่พร้อม” นางขัดขืน

            เขาผละออกจากริมฝีปากของนาง ในขณะที่จมูกยังคลอเคลียที่พวงแก้มนวลเนียนของหญิงสาว จับคางนางเชยขึ้นเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรมานแผ่วเบาในลำคอ

            “ไม่…” น้ำเสียงเขาดูไม่พอใจ ซ้ำดวงตายังเกรี้ยวกราดหมายจะตำหนิท่าทีของนาง เช่นไรวันนี้นางก็ไม่มีทางรอดจากเงื้อมมือเขาไปเด็ดขาด

            พูดจบริมฝีปากร้อนพรหมจูบแก้มของนางลากลงมาคลอเคลียที่ซอกคอขาว ขบกัดลำคอนางเบาๆ

            “อื้อ…ท่าน!” นางขบริมฝีปากแน่นทรมานร่างกายเหลือเกิน

            เขากดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทว่ายังมีอารมณ์ขบขันขณะสบดวงตาสว่างแวววาวราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า “ฮึ”

            นางนิ่งตะลึง…เขาแค่ ‘ฮึ’’ งั้นหรือ?...

            ใบหน้านางเป็นริ้วแดง ไม่คิดว่าในตอนกลางวันใบหน้าบึ้งตึงเย็นชาของเขา ในตอนนี้กลับน่ารักขึ้นมาซะงั้น แทบทำให้นางเสียสติไปชั่วคราว

            ไม่ทันได้ขบคิดลำตัวของนางถูกจับพลิกหันหลังกดไปนอนบนเตียง มือของนางไพล่หลัง เขาโน้มใบหน้าเข้าใกล้แนบชิดใบหูนางหมายหยอกเย้า “เจ้ายิ้มอันใด”

            “ข้าเปล่า อ๊ะ!…”

            นางไม่ทันตอบ ริมฝีปากของเขาก็ลงมาขบกัดใบหูของนางเบาๆ

            นางสะดุ้ง ร่างกายอ่อนยวบเสมือนตกจากที่สูงรวดเร็ว นางขบริมฝีปากแน่น ใบหูแดงก่ำ เขาทำบ้าอะไร!...อื้อ…นะ…นางจะไม่ไหวแล้ว

            ดวงตานางพร่ามัว พยายามข่มไม่ให้ครางเสียงน่าอายออกมา บุรุษผู้นี้อันตรายนัก มีหลายวิธีที่สามารถทรมานนางให้ยอมศิโรราบไม่อาจผลักไส หรือหลีกหนีชะตากรรมจากตรงนี้ได้เลย

เซี่ยสิงฉวนถลกอาภรณ์ของนางออกหลงเหลือเพียงเอี๊ยมสีแดงปักลายโบตั๋นเพียงตัวเดียว ผิวของนางละเอียดยิบ ขาวนวลเนียน เขาลากสายตาขึ้นไปอีกนิดเห็นเนินอกอวบอิ่มเต่งตึงกำลังกระเพื่อมไหวทะลักออกมาภายนอก

จ้าวจินอิงทำตัวไม่ถูก น้ำเสียงนางแทบไม่มี ร่างกายไร้เรี่ยวแรงยากจะขัดขืน…นี่เขาจะเอาจริงหรือ…ในเมื่อเป็นคืนเข้าหอวันแรกของนาง นางก็ไม่สมควรปฏิเสธนอกจากมอบกายนี้ให้สามีของนาง