บทที่ 2 เข้าใจผิด

ใบหน้าเขาแดง ดวงตาเหี้ยมเกรียมดำมืดของเขายังคงแผ่กลิ่นอายน่ากลัวออกมาแม้ไร้สติ มือทั้งสองจับไหล่ของนางไว้แน่น จ้องมองลงมาที่จ้าวจินอิงไม่พอใจ “ฮึ” เขาเค้นหัวเราะ

            “สตรีไร้ยางอาย!!!...ถ้าไม่ใช่เพราะสัญญาไร้สาระบ้าบออะไรนั่น คิดว่าคนเช่นเจ้าจะมีโอกาสมายืนตรงหน้าข้าได้หรือ ช่างไม่รู้จักประมาณตนเสียจริง”

            นางขมวดคิ้วมุ่น หันกลับมามองเขาที่เอาแต่พร่ำบ่น ก่นด่าทอนางไม่หยุด “ข้าว่าวันนี้ท่านคงเมามาก ข้าจะพาท่านไปนอน”

            นางจับลำแขนของเขาพยุงเดินโซซัดโซเซเข้าไปนั่งบนเตียง ดูท่าคืนนี้เขาคงจะกลับไปเองไม่ได้แล้ว…คนอะไรตัวหนักนัก!... นางหันไปสั่งให้ชิวเอ๋อร์ไปเอาน้ำสะอาดกับผ้ามาทันที

            นางพยุงร่างกายเขามาอย่างยากลำบากนั่งบนเตียง รวบผมสีดำขลับยุ่งเหยิงของเขาสะบัดไปทางด้านหลัง นางนั่งคุกเข่าถอดรองเท้าให้เขาออก จากนั้นใช้เรี่ยวแรงเล็กๆแทบปลิวนี้ ลากเขาขึ้นไปนอนบนเตียง

            นางย่อนก้นนั่งลงบนเตียง หันไปมองเซี่ยสิงฉวนที่ยังคงหลับสนิท วันนี้เขาท่าจะเมามาก นางถอนหายใจเบาหวิว กลัวว่าเสียงลมหายใจของนางจะไปรบกวนการนอนของเขา

            “ฮูหยิน…ข้าเอาน้ำกับผ้าขาวสะอาดมาให้เจ้าค่ะ” ชิวเอ๋อร์ ก้มหน้าหลุบตาลงต่ำ ไม่กล้าเสียมารยาท เดินถืออ่างน้ำขนาดเล็กไปไว้ข้างเตียงให้นาง ยอบกายคำนับเดินออกมาข้างนอก ปิดประตูดังเดิม

            จ้าวจินอิงบิดผ้าในน้ำหมาดๆ เขยิบเข้าไปเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เขาเบามือ กลัวว่าจะปลุกให้บุรุษผู้นี้ตื่นขึ้นมาในกลางดึก หากเขาเห็นใบหน้านางเข้า ไม่รู้ว่าจะทำอะไรนางอีก

            ดูจากสายตาเหยียบเย็นชาของเขาคู่นั้น ไม่ชอบนางอยู่หลายส่วน….

            “ข้าขออภัยที่ล่วงเกิน” นางแหวกเสื้อบริเวณแผงอกเขาออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง ชวนให้นางร้อนวูบวาบใบหน้าแดงก่ำอยู่หลายส่วน

            นางแค่ทำหน้าที่ภรรยาที่ดีต่างหาก ในเมื่อนางแต่งเข้ามาในจวนสกุลเซี่ยแล้ว จะให้ละเลยเขาก็คงเป็นไปไม่ได้ มิเช่นนั้นคงได้ทำผิดกฎของตระกูลเซี่ย….

            ริมฝีปากหนาเริ่มขยับแผ่วเบาพึมพำในยามค่ำคืน นางหยุดเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เขาก้มใบหน้าลงต่ำเงี่ยหูใกล้ริมฝีปากของเขา

            “ฉี่หยี่…ฉีหยี่ข้าไม่มีทางรักสตรีอื่นนอกจากเจ้า”

            ฉี่หยี่…นางคือผู้ใดกัน?

            จ้าวจินอิงขมวดคิ้วแน่น หรือเป็นสตรีในดวงใจของเขา…หึ!...ชายผู้นี้รักสตรีเป็นเช่นกันหรือ นางก็คิดว่าเขาวันๆ จะปั้นหน้าตาดุ เย็นชา น่ากลัวเป็นอย่างเดียวซะอีก นางสลัดศีรษะปัดความคิดเหล่านี้ทิ้ง เขาจะชมชอบผู้ใดหาใช่เรื่องของนางที่ควรเข้าไปยุ่ง

            นางวางผ้าลงในอ่างน้ำขนาดเล็กยันกายลุกขึ้น ข้อมือของนางกลับถูกเขาจับรั้งไว้ทันที

            นางเบิกตากว้างตกใจ รีบสลัดมือของเขาออก ยิ่งนางขัดขืนเขากลับยิ่งจับนางแน่นกว่าเดิม

            “ปะ…ปล่อยข้า” นางขบริมฝีปากแน่น แกะมือเขาออก แรงของเขามหาศาลเกินไป ลำพังร่างกายบอบบางเช่นนางคงรับมือไม่ไหว

            เตียงขยับเคลื่อนไหวทำให้ร่างของเซี่ยสิงฉวนนอนไม่ได้สติ เปิดเปลือกตา…พรึ่บ!...ขึ้นมามองสตรีตรงหน้า เขาออกแรงกระชากเพียงนิด ก็ส่งผลให้นางถลาลื่นล้มเอาใบหน้าเข้าไปใกล้เขา

นางเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดไปนาน ตอนนี้นางอยู่ใกล้เขามากเกินไปแล้ว

ดวงตาทั้งสองสบประสานกัน เขาโอบแผ่นหลังนางที่ทาบทับเขาอยู่ไว้แน่น นัยน์ตาอ่อนโยนลงคล้ายจะร้องไห้…น่ะ…นี่ใช่ตัวตนเขาจริงหรือ

 “ฉีหยี่…เจ้าให้อภัยข้าใช่หรือไม่ เจ้าก็รู้ว่าข้าชอบเจ้า”

            ตัวอยู่กับนางแต่ใจยังเอาแต่คิดถึงสตรีอื่นอยู่น่ะหรือ….ในเมื่อมีคนรักอยู่แล้วจะตอบรับแต่งงานกับนางทำไมกัน….

            นางเลื่อนใบหน้าออกจากเขา แต่ว่าตอนนี้นางไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เพราะถูกอะไรบางอย่างทั้งแข็งแกร่งและหนักกำลังจับกดต้นคอของนางดึงลงเข้าไปใกล้เขามากขึ้นไม่อาจต้านทาน

            ลมหายใจนางสะดุด นัยน์ตาไหววูบ “ท่านจะทำอะไร!...อื้อ---”