บทที่ 7 ไม่เป็นไร

ติ๊งๆ ติ๊งๆ พนิตามองดูมือถือ เธอได้เห็นว่ามังกรส่งข้อความมาบอก

(ทรายพี่ส่งชุดไปให้ วันนี้ต้องไปงานเลี้ยงของท่านพิเชษฐ์นะ เธอต้องไปในฐานะภรรยาเพื่อหน้าตาบริษัท งานนี้คุณแม่ก็ไปด้วย)

เขาเอ่ยถึงคุณหญิงพรจันทร์คุณแม่

พนิตาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอจะไปจากที่นี่อยู่แล้ว แต่ไม่วายยังต้องมาทำตามคำสั่งของเขา

‘ไม่เป็นไร ทิ้งทวน’ เธอปลอบใจตัวเอง

เมื่อถึงเวลา ณ งานเลี้ยงดินเนอร์

ไฟแฟลชกระพริบวาบราวพายุแสง งานกาล่าการกุศลส่องประกายหรูหรา คริสตัลแชนเดอเลียร์สะท้อนเงาคนในสังคมชั้นสูง ที่ยิ้มให้กันด้วยมารยาท แต่ซ่อนคมมีดไว้ในคำพูดทุกคำ

มังกรยืนอยู่กลางงานในสูทสีดำเข้ม ทรงอำนาจ สงบ เย็นชา มือหนึ่งถือแก้วไวน์ อีกมือ…กลับมีใครบางคนคล้องไว้แน่น

นิลมณีอยู่ในชุดราตรีสีขาวนวลแนบลำตัวของเธอทำให้ภาพทั้งคู่ดูเหมาะสมกันราวกับคู่รักที่ถูกจัดวางมาอย่างดี

“พี่มังกรคะ…” เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มหวาน

“คนมองเราเต็มเลยค่ะ”

“ก็ปล่อยให้มอง” เขาตอบเรียบ สายตาไม่ได้มองเธอ แต่กวาดไปทั่วงานเหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง

มือถือในกระเป๋าสั่นเบาๆ ก่อนหน้านี้ไม่นาน เขาเป็นคนส่งข้อความเอง

(มางานคืนนี้ ในฐานะภรรยา อย่าทำให้ฉันเสียหน้า)

ไม่ใช่คำขอ แต่คือคำสั่ง เขาแน่ใจว่าเธอจะมา เพราะที่ผ่านมา…พนิตาไม่เคยขัดเขาแม้แต่ครั้งเดียว

แต่ว่าคืนนี้ เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกแปลก เหมือนกำลังรอ…คำตอบที่ตัวเองไม่แน่ใจว่าอยากได้

“มังกร!” เสียงทรงอำนาจดังขึ้นกลางห้องโถง

ทุกสายตาหันไปมองทันที คุณหญิงพรจันทร์ก้าวเข้ามา ใบหน้าสวยเฉียบในวัยที่ยังทรงศักดิ์ศรี แววตาคมกริบกวาดมองภาพตรงหน้า แล้วหยุด…ที่แขนของลูกชาย

“นี่มันอะไร” น้ำเสียงไม่ได้ดัง แต่ชัดจนคนรอบข้างเงียบกริบ

นิลมณีรีบยิ้มหวาน

“สวัสดีค่ะคุณหญิงป้า คือ อย่างนี้คะ โอ๋แค่...”

“ฉันไม่ได้ถามเธอ”

ประโยคสั้นๆ ฟาดลงมาราวแส้ มังกรถอนหายใจเบา

“แม่ครับ งานนี้ต้องใช้ภาพลักษณ์...”

“ภาพลักษณ์อะไรกัน?” คุณหญิงพรจันทร์หัวเราะเย็น มองหลานสาวที่แสดงเจตนาออกมาตลอดว่าต้องการอะไรจากตัวของมังกร ลูกชายของท่าน

“ภาพลักษณ์แก หรือว่าของบริษัท แต่ว่า... ก่อนจะติงแม่ว่าพูดมาก คือการที่แกควงผู้หญิงคนอื่น ทั้งที่มีภรรยาอยู่แล้วมาในงาน อย่างนั้นหรือ?”

คำว่าภรรยา ถูกเน้นชัด สายตาดูแคลน และออกคำเตือนไปที่ลูกชาย

มังกรไม่มีข้อโต้แย้ง ใจนึกเคืองอีกคน ถ้าเธอมาตรงเวลา มังกรคงไม่ถูกคุณแม่ตำหนิ

นิลมณีเสียวสันหลังวูบ สายตาของคุณหญิงพรจันทร์ไม่เคยชอบเธอเลย

สายตาของท่านเหมือนจะบอกว่า หญิงสาวมายืนอยู่ตรงนี้…กำลังผิดที่ทาง

“แล้วหนูทรายล่ะ ลูกสะใภ้ฉันอยู่ไหน?” ท่านถามตรงๆ

มังกรไม่ตอบทันที เขารู้สึกลังเลที่จะพูดออกไปว่าเขาไม่รู้ เพราะมังกรไม่รู้จริงๆ ว่าพนิตาออกมาจากบ้านหรือยัง

“ผมให้เธอมา... อะ! หนึ่งทุ่มตรง”

“งั้นก็แปลว่า… หนูทราย...เธอยังไม่มาถึง?” คุณหญิงพรจันทร์กวาดสายตามองรอบงาน

ไม่ทันที่ใครจะพูดอะไร... เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนก็ดังขึ้น

ทุกคนหันไปมองทางเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย แล้วทั้งห้อง…ก็เงียบลง เหมือนเวลาหยุดเดิน

พนิตาก้าวเข้ามาในงาน ด้วยชุดราตรีสีแดงเพลิงโอบล้อมเรือนร่างของเธออย่างสง่างาม ผ้าซาตินสะท้อนแสงไฟราวเปลวเพลิงที่มีชีวิต ทุกก้าวของเธอ…ดึงสายตาคนทั้งห้องอย่างไม่ต้องพยายาม

ผมยาวถูกรวบขึ้น เผยลำคอระหง เครื่องประดับเพชรเม็ดเล็กวาววับอย่างพอดี ไม่มากเกินไป แต่ดูแพง พอให้ทุกคนรู้เธอไม่ได้มาเล่นๆ

และที่สำคัญ ช่างสะดุดสายตาของมังกร เพราะว่าเธอไม่ได้ใส่ชุดสีขาว ชุดที่มังกรส่งไปให้

นิลมณีหน้าซีดทันที...

“นั่นมัน…” เสียงเธอสั่น

“ทำไม…?” มังกรจ้องนิ่ง สายตาของเขา…ค้างอยู่ที่พนิตาอย่างไม่รู้ตัว เธอสวยที่สุดในงานก็ว่าได้ สวยในแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นความงามที่มีคมคาย น่าจับต้อง

พนิตาหยุดยืนตรงหน้าพวกเขา สายตาไล่มองตั้งแต่มือของนิลมณี…ที่ยังคล้องแขนมังกร ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเขา แบบไร้แววสะทกสะท้าน

“ขอโทษนะคะที่มาช้า รถติดนิดหน่อยค่ะ” เธอเอ่ยด้วยเสียงนุ่มๆ

เหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดา ทั้งที่…ทุกอย่างตรงหน้ามันไม่ธรรมดาเลย

คุณหญิงพรจันทร์ยิ้มออกทันที

“โอ้! หนูทราย มานี่ลูก” น้ำเสียงของเปลี่ยนทันที ดูอ่อนโยน…และภูมิใจในตัวของลูกสะใภ้

พนิตาไหว้คุณหญิง คุณแม่ของสามีอย่างชดช้อย แล้วก็เดินเข้าไปหา

“สวัสดีค่ะคุณแม่”

คำเรียกนั้น…ชัดเจน ย้ำสถานะและตัวตนของเธอ คุณหญิงจับมือของพนิตาเบาๆ แล้วหันไปมองมังกร

“นี่สิ ถึงจะเรียกว่าภรรยาของลูก”

คำพูดแบบนี้ เหมือนตอกลงกลางอกของใครบางคน นิลมณีกำมือแน่น เล็บจิกฝ่ามือจนเจ็บ

พนิตาหันกลับมามองมังกรอีกครั้ง สายตาของเธอเลื่อนไปที่ชุดของนิลมณี…แล้วกลับมาที่เขา

“ชุดสีขาวสวยดีนะคะ เหมาะกับโอ๋มาก” พนิตายิ้มบาง น้ำเสียงสุภาพ แต่ความหมาย…ไม่สุภาพเลย

นิลมณีสะอึก “พี่ทราย…”

“ส่วนชุดนี้ของทราย…” เธอลูบผ้าชุดสีแดงเบาๆ

“ขอเลือกเองดีกว่าค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“บางที…การทำตามคำสั่งทุกอย่าง ก็น่าจะไม่เหมาะกับทรายแล้ว อีกอย่างเหมือนมีคนจงใจทำให้รู้สึกไม่ดีด้วย และทรายก็คิดว่า ทรายไม่อยากจะเป็นคู่แฝดของใครด้วยค่ะ ทำให้คนเห็นอาจจะเปรียบเทียบ และทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้”

คำพูดนั้น…กระแทกใจของมังกร เขาคิดได้แล้ว ว่าเขาลืมเรื่องหนึ่งไป สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นมาอีก เขารู้ว่าเธอกำลังพูดถึงอะไร

“ฉันส่งชุดให้เธอแล้วนี่ ทำไมไม่ใส่ชุดนั้น ชุดนี้มันเด่นเกินหน้าเกินตาคนอื่นไป” เขาพูดเสียงต่ำ

“ทรายได้รับชุดนั้นแล้วค่ะ แต่ไม่แน่ใจว่า พี่มังกรเห็นแล้ว ได้เลือกชุดนั้นให้ทรายเองหรือเปล่า” เธอสวนคำตอบ รอยยิ้มยังอยู่ แต่แววตาช้อนมองอีกคนอย่างใจเย็น รอจังหวะเอาคืน

“ก็เลือกเองสิ ดูทำตัวต่ำ สีเหมือนพวกที่ใส่ในย่านขายขนุน” เขาว่าเธอให้เจ็บๆ พนิตาเอียงหน้าเล็กน้อย

“แต่คืนนี้…ทรายอยากเป็นตัวของตัวเองบ้าง”