ตอนที่ 4 ฟางเส้นสุดท้าย

ตอนที่ 4 ฟางเส้นสุดท้าย

หลังมื้ออาหารจ้าวเหวินยืนคอยเซียวฉีอยู่หน้าบ้าน จนแสงแดดสว่างจ้า ตรงกลางศีรษะเธอยังไม่พาลูกกลับมาที่บ้าน ครานั้นหัวใจของเขาร้อนรน กำมือแน่นกัดริมฝีปากจนห้อเลือด

“หรือว่าเธอจะออกไปหาหลินฟงอย่างที่ฉันคิดเอาไว้ ร้ายกว่าที่คิดทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาของฉันแต่ยังแอบออกไปหาคนรักเก่า คิดเอาไว้ไม่มีผิดซินหยานั่นไม่มีทางเป็นลูกของฉันแน่นอน นอนด้วยกันเพียงครั้งเดียวคงไม่ติดง่ายขนาดนั้น คิดว่าจะหลอกฉันได้หรือเซียวฉี เธอพลาดแล้วล่ะที่มายั่วโมโหฉัน”

“ทำอะไรอยู่ตรงนี้ หรือว่ารอลูกสะใภ้” เสียงเข้มขรึมดังขึ้นด้านหลัง เอ่ยถามลูกชายเหมือนรู้ว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่

“คุณพ่อมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ไม่ได้ยินเสียงเลยวันนี้มีไปส่งข้าวให้ลูกค้าไม่ใช่หรือครับ” จ้าวเหวินเปลี่ยนอารมณ์เก็บใบหน้าเมื่อครู่ไม่แสดงให้ผู้เป็นพ่อได้เห็น 

“วันนี้รู้สึกไม่ค่อยดีนะ เลยให้คนงานไปแทน ว่าแต่แกเถอะวันนี้ไม่ออกไปข้างนอกหรือไง ปกติไม่เห็นจะเคยอยู่บ้าน งานที่แกบอกว่ากำลังไปได้ดีเป็นอย่างไรบ้าง”

“ตอนนี้กำลังไปได้ดีเลยครับ ผมกำลังจะได้ตีตลาดที่มณฑลเจียงฉาน ข้าวจากโรงสีของเราถูกคัดเลือกให้นำเสนอและเสนอราคาให้แก่ตลาด คุณภาพข้าวจากโรงสีของเราก็เรียงเมล็ดสวย ขาว หุงเสร็จส่งกลิ่นหอม หวังว่าจะถูกใจคนมณฑลเจียงฉาน หากเป็นอย่างนั้นต่อจากนี้ครอบครัวของเรา ตระกูลซ่งคงร่ำรวยมากกว่าเดิม” ซ่งเหอหลงเหม่อมองไปด้านหน้าไม่ได้รู้สึกดีใจหรือปราบปลื้ม หากเทียบกับสมบัติที่มีตอนนี้ใช้ทั้งชาติก็ไม่มีทางหมด เขาหวังเพียงลูกชายและคนในครอบครัวมีความสุขเท่านั้น

“มีเงินมากมายไปแล้วจะเกิดผลอะไรหากเราไม่มีความสุข จำเอาไว้นะจ้าวเหวินเอ๋ย ความสุขของคนเรามิใช่เงินทองแต่เป็นครอบครัวที่อบอุ่น อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาและเข้าอกเข้าใจกัน มอบความรักความห่วงใยให้กันอยู่เสมอ เสมือนดอกไม้ที่ถูกรดน้ำในทุก ๆ เช้า พ่อหวังว่าวันหนึ่งแกจะมีความสุขจริง ๆ เสียที”พูดจบซ่งเหอหลงก็เดินจากไปปล่อยให้จ้าวเหวินยืนใช้ความคิดกับคำพูดกำกวมของคุณพ่อ

“คุณพ่อพูดอะไร มีเงินเท่ากับมีความสุข ทุกวันนี้ฉันก็มีความสุขดีที่ได้แก้แค้น เอาคนรักของศัตรูมาทำเมีย” จ้าวเหวินพูดตามหลังสายตาจ้องมองไปยังประตู ไม่นานเขาก็เห็นเซียงฉีเดินเข้ามาท่าทางอิดโรยเหนื่อยล้า แต่เขากลับไม่เห็นลูกสาวตัวน้อยเดินตามเธอมา เขาก้าวเท้าไปหาเธออย่างเร่งรีบ

“ไปไหนมา เดี๋ยวนี้จะออกจากบ้านไม่บอกไม่กล่าวคนอื่นเลยหรือไง ขนาดหรูอี้ถามยังต่อว่า หรือว่าเธอแอบทำอะไรลับหลังฉันกันห่ะ อย่าบอกนะว่าออกไปหาไอ้หลินฟงมา แล้วนี่ซินหยาอยู่ที่ไหน ทำไมไม่กลับมาด้วย” เซียงฉีถอนหายใจเฮือกใหญ่เงยหน้ามองคนตรงหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย แม้คิดเอาไว้แล้วกลับมาต้องเจอเรื่องเช่นนี้แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะดูถูกและใส่ร้ายว่าเธอออกไปหาหลินฟง ทั้ง ๆ ที่เธอไม่เคยติดต่อเขาไปเลยตั้งแต่มาอยู่บ้านตระกูลซ่ง

“ฉันเหนื่อยไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อล้อต่อเถียง คนอย่างคุณจะไปรู้อะไร เคยใส่ใจด้วยหรือว่าฉันกับซินหยาจะอยู่อย่างไร จะเป็นจะตายคุณก็ไม่เคยใส่ใจ ส่วนหรูอี้พูดอะไรออกไปคุณก็เชื่อเธอเสมอ หลีกไป เวลาของฉันมีค่ามากกว่าต้องมาทะเลาะกับคนอย่างคุณ” เธอเดินหนีเขาเมื่อพูดจบ ทำให้ร่างใหญ่โมโหมากกว่าเดิม เธอไม่ตอบเลยด้วยซ้ำ แถมยังประชดประชัน เขาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน จ้าวเหวินคว้ามือของเขากระชากเข้ามาแนบอกของเขาเอาไว้แน่น

“ฉันถามว่าไปไหนมา เดี๋ยวนี้รู้จักประชดประชันแล้วหรือห่ะ ! หรือว่าเอาซินหยาไปอยู่กับพ่อแท้ ๆ เลยกล้าที่จะปะทะคารมกับฉันหรือไง” ใบหน้าของเซียวฉีซีดเซียว ข้อมือของเธอถูกเขาบีบแน่นจนเกิดรอยแดง

“อึก ..ปล่อยมือนะ ฉันเจ็บ ซินหยาไม่ได้อยู่กับใครทั้งนั้นและฉันเองก็ไม่ได้ไปพบกับใคร ซินหยาป่วยหนักเพราะน้องสาวคนดีของคุณ ฉันรีบพาซินหยาไปหาหมอแต่ก็ถูกหรูอี้ดึงตัวเอาไว้ให้ทำอาหารเช้า จนฉันเกือบไปไม่ทัน ชีวิตของซินหยามีค่ามีความหมายเธอคือลมหายใจของฉัน 

หากวันนี้ซินหยาเป็นอะไรไปฉันไม่มีทางให้อภัยคนตระกูลซ่งเด็ดขาด เพราะหรูอี้ใช้ให้ซินหยาไปเก็บผ้าระหว่างเกิดพายุฝน ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าซินหยาไม่แข็งแรง เธอเกือบฆ่าลูกสาวของฉัน ปล่อยฉันจะรีบกลับไปหาลูก” เซียวฉีสะบัดข้อมือผลักอกของเขาด้วยแรงทั้งหมดที่มีระหว่างเอ่ยบอกเขา ร่างเล็กสั่นสะท้านหัวใจวาบหวิว หากเกิดเธอพาซินหยาไปหาหมอไม่ทันตอนนี้ลูกสาวของเธอจะเป็นอย่างไร แล้วเธอล่ะจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไร หากอยู่ที่นี่ต่อไปมีหวัง ชีวิตของซินหยากับเธอคงไม่มีทางสงบสุขเป็นแน่

จ้าวเหวินเหลียวมองตามหลังเขาตกใจเล็กน้อย เด็กหญิงพูดจาเจี้ยวจ้าว แจ่มใสไม่สบายอย่างนั้นหรือ ? แล้วเรื่องนี้หรูอี้ก็รู้เรื่องแล้วทำไมเธอไม่บอกในเมื่อตอนกินอาหารเช้าทุกคนต่างถามถึง

“จะใส่ร้ายหรูอี้สินะ ฉันไม่มีทางเชื่อหรอก หรูอี้ก็รู้ว่าซินหยาร่างกายไม่แข็งแรงจะใช้งานได้อย่างไร พูดอะไรออกมาไม่มีเหตุผล หรือว่าเธอจะซินหยาร่างกายไม่แข็งแรงจะใช้งานได้อย่างไร พูดอะไรออกมาไม่มีเหตุผล หรือว่าเธอจะแอบเก็บกระเป๋าไปอยู่กับหลินฟงไม่มีทางเสียหรอก” ร่างใหญ่พ่นลมหายใจแรง ก้าวเท้าไปหาเซียวฉีทันที ตอนนั้นเองคุณพ่อของเขาเข้ามาขวางเอาไว้ก่อน

“จ้าวเหวินเมื่อครู่พ่อได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาล ซินหยาไม่สบายตอนนี้กำลังร้องไห้งอแง หนูเซียวฉีกลับมาบ้านเก็บเสื้อผ้าใช่มั้ย?”

“ใช่ครับ เมื่อครู่พึ่งเดินไปที่ห้อง” จ้าวเหวินชะงักเล็กน้อย อารมณ์ร้อนรนเมื่อครู่ได้จางหายกลายเป็นร้อนรุ่มแทน เมื่อได้รู้จากปากของคุณพ่อว่าซินหยาไม่สบาย

“ขอบคุณนะครับคุณพ่อเดี๋ยวผมจะรีบพาเซียวฉีไปหาซินหยาเดี๋ยวนี้”

“จริงสิ เมื่อครู่คนงานมาบอกว่าโรงสีเกิดปัญหา ลูกเข้าไปดูโรงสีเถอะนะเดี๋ยวพ่อจะพาลูกสะใภ้ไปโรงพยาบาลเอง จะได้ไปตรวจร่างกายด้วย เสร็จธุระแล้วค่อยตามไปก็แล้วกัน” เหอหลงแสดงสีหน้ากังวลทั้งเรื่องหลานสาวและเรื่องโรงสี จ้าวเหวินจึงรับอาสาไปตรวจสอบโรงสีเอง

“ได้ครับเดี๋ยวผมจะเข้าไปตรวจสอบโรงสีเอง ฝากคุณพ่อด้วยนะครับ”

“ไม่ต้องเป็นห่วงรีบไปดูโรงสีเถอะ ยิ่งมีงานใหญ่รออยู่อย่าให้ผิดพลาดไปได้” เหอหลงตบบ่าจ้าวเหวินเบา ๆ ก่อนจะรีบเดินเข้าไปในบ้านหาลูกสะใภ้